dinsdag 9 januari 2018

Tussen dominante betweter en weifelende coach

Mijn vader, hoogbejaard, was laatst bij een specialist in het ziekenhuis. De man heeft zich onsterfelijk gemaakt door te vragen aan mijn vader: "Meneer, wat denkt u er zelf van?" Nou, dat was me wat. Hij was toch zeker de arts. Mijn vader had het vertrouwen in hem compleet verloren.

In de tijd van mijn grootouders - begin vorige eeuw - was het duidelijk. De dokter, de dominee/pastoor en de schoolmeester wisten het. Zij gaven gevraagd en ongevraagd hun advies en vertelden de mensen hoe ze hun leven moesten leiden. Het geven van al te veel uitleg of informatie was meestal niet aan de orde. Dat leidt alleen maar tot twijfel en ondermijning van het gezag. (Ik ken een gevalletje moeder van een tweeling die pas toen nummer één er uit was werd verteld dat er nóg een baby kwam. De vraag nu is, wist de arts het zelf niet, of had hij geen zin in teveel gedonder vooraf?)

Ook later nog. De huisarts van mijn ouders was in 1960 behoorlijk gepikeerd toen mijn moeder - zo veel kritischer dan mijn vader in dit opzicht - weigerde die nieuwe pillen tegen misselijkheid bij zwangerschap te nemen. Dom, vond hij, want het hielp zo goed, en - ik citeer - het kon écht geen kwaad.

Mijn zus is nu nog elke keer, als ze leeftijdsgenootjes met Softenon armpjes ziet, weer dankbaar dat onze moeder eigenwijs was.  

Tijden zijn veranderd. Het individu mag tegenwoordig zelf meedenken en beslissen. Ik voel me er wel prettig bij. Als ik bij onze huisartsenpost eenmaal voorbij het loket met bijtgrage betweterige terriërs weet te komen (niet iedereen is met hun tijd meegegaan kennelijk) en een afspraak met de huisarts krijg, blijkt die gewoon een écht mens van vlees en bloed. Eentje waar je mee kunt praten. Ik vertrouw op haar deskundigheid, maar ze luistert ook naar mij. Zij vertelt wat ze ziet, wat ze doet, legt uit, geeft aan waarom ze tot een bepaalde conclusie komt. Mocht ik daar vragen over hebben of twijfels, dan kan ik die prima kwijt en komen we er ook wel weer uit. 

Allemaal leuk en aardig, dat meedenken en participeren, maar dat werkt maar bij een bepaalde groep mensen. Zo vond ook de medisch specialist waar ik afgelopen weer (als begeleidster van een patiënt) naar toe mocht. De jongere generatie, de hoogopgeleiden, daar werkt het bij. Mensen die zelf betrouwbare informatie kunnen zoeken en beoordelen en graag de regie behouden. Er zijn ook genoeg mensen die daar niet mee lastig gevallen willen of kunnen worden. 

Soms draaft men wat door, vandaag de dag, met al dat ge-coach en mee laten denken en de enorme verwachtingen die men van het individu en zijn kennis heeft. De peuters moeten tegenwoordig voor ze überhaupt tot de peuterspeelzaal worden toegelaten zelf een sterkte-zwakte-analyse invullen en in drievoud een plan indienen over hun doelen van het komende kwartaal en hoe ze dat denken te gaan bereiken. 

Nou ja. Bij wijze van spreke dan. Ik weet het eigenlijk niet meer zo goed. Want mijn eigen kinderen zijn al gróót. Op de basisschool en het voortgezet zitten ze. En dan draai je daar natuurlijk je hand niet meer voor om. Kuch.

Dan nu de praktijk. Echt gebeurd.

Op de middelbare school hier in de buurt zijn de leraren bevorderd tot "vakinhoudelijk experts die jou kunnen begeleiden bij je leerdoelen". Nou is onze huidige brugpieper best een brave leerlinge en eentje die wel goed meedenkt, ook over zichzelf. Maar na drie maanden toen ze wéér een powerpoint presentatie over zichzelf moest maken voor een tien-minutengesprek tussen mentor en ouders verzuchtte ze: moet ik het nu alwéér over mezelf hebben? Van mentoruur tot Nederlands, bij drama en biologie en beeldend. Het draaide allemaal om haarzelf, haar hobbies. Wat ze at, wat ze dacht, wie ze was. Of ze dat ook in het Engels kon vertalen en er een wiskundig statistiekje bij wist te breien. Ik heb zelf een enorme allergie voor 360 graden feedback tools en functioneringsgesprekken en kan het me helemaal voorstellen dat ze er gek van werd. 

De achtjarige dan. Groep 5. Kreeg een mail van zijn juf waarin ze hem letterlijk vroeg "na te denken over zijn persoonlijke leerdoelen voor het komende half jaar school en die doelen duidelijk op papier te zetten en in te leveren". Acht jaar! Zoon keek me wat onnozel aan en vluchtte snel op zijn stepje naar buiten.

Soms verlang ik wel eens terug naar een school waar de juf of meester ze gewoon doodsaai leren om tafels te stampen en te leren wanneer je een d of een dt schrijft. Want die kennis ontbreekt helaas maar al te vaak bij de gemiddelde puber, en dat ligt niet aan de intelligentie.  

6 opmerkingen:

  1. Herkenbaar allemaal. Mijn dochter moest vorig jaar voor haar mondelinge toets Frans een presentatie maken over zichzelf en hoe ze zichzelf zag in de toekomst. Ze vind Frans sowieso niet echt makkelijk, maar dit lag haar helemaal niet.
    Wat ze aan jouw zoontje van acht vragen vind ik wel erg overdreven. Ik snap heel goed dat hij buiten vluchtte met op stepje ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Amen! Gedoe allemaal. Gewoon leren, dat zal ze leren! ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh wat ben ik het met je eens en wat een herkenning... het is om moedeloos van te worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik zou die juf mailen dat ze iets te veel is blijven hangen in het PABO jargon en dat een achtjarige geen persoonlijke leerdoelen heeft. Een leerdoel voor haar zou zijn om het PABO jargon af te leren.....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, is dat het. Ik vermoedde een kindercoach verleden... Op zich is het een fijne juf hoor. Maar misschien inderdaad even wat aan het jargon doen en de verwachtingen wat bijstellen :-)

      Verwijderen

Laat maar horen!

Zon gezocht

Half negen, ik zit bovenop mijn zolderkamertje. De zakelijke tekst die ik onderhanden heb wil niet vlotten. Ik kan me niet concentreren. De ...