dinsdag 5 september 2017

Mag je je kind aanmoedigen om terug te slaan?

Van huis uit ben ik zeer geweldloos opgevoed. De sfeer van love and peace hing er, of dat nu de tijdsgeest was, de linkse politiek geëngageerde jongeren of dat het zijn wortels meer had in het christelijke geloof in heb je naaste lief, waarin mijn ouders zijn opgevoed weet ik niet, maar de gouden regel was toch wel dat alles zo veel mogelijk met de mantel der liefde toegedekt moest worden. Vergeven en vergeten. Alles voor een goede sfeer. Liever lief dan assertief. Ik ben goed geslaagd.

Als de rest van de wereld nou ook zo was, zou dat een prima uitgangspunt zijn. Echter.

Gisteren in gesprek met een mede-ouder, onze jongste twee zitten niet in dezelfde groep, maar de situatie is vergelijkbaar: onze kinderen worden hier en daar wat op de kop gezeten door twee of drie medeleerlingen. En dit keer zijn het niet de jongens die de lastpakken zijn, maar de meisjes. Niet de Haantjes maar de Queenbees. Eigenlijk is dat misschien nog wel vervelender, zeker als je zelf een meisje bent. Meisjes voeren gemenere oorlogen dan jongens, zuigen, buitensluiten, roddelen, meer onderhuids en houden een wrok langer vol. (Ik generaliseer graag...)

De andere ouder was er kort over: ze hadden hun dochter geadviseerd maar eens een flinke mep te verkopen als die meiden haar weer buitensluiten of knijpen.

De vader van mijn grut is het daar wel mee eens. Ik zelf moet daar wel even een paar keer over slikken. De pedagogen in mijn tijd en ook in die van mijn oudste kinderen waren het er ook over eens: niet - nooit! - slaan. Vechten mag niet, praten!

Eens. Eerst praten. Maar als dat niet werkt? En is je punt wat kracht bijzetten hetzelfde als vechten? Zelfs ik, superlief en verlegen meisje, ooit, heb wel eens een flinke schop gegeven aan de wannabe-queenbee in mijn klas. Wat me overigens veel respect opleverde van de heersende queenbee - waar ik dan op mijn beurt weer niet zo goed raad mee wist omdat ik me niet in die strijd wilde mengen - maar die trut had wel zere benen en ze hield even op met naar doen tegen mij.

Van de zomer. Ik sta op het strand toe te kijken hoe mijn grut zich vermaakt op het opblaas eilandje / stormbaan-ding in het meer. Ze kunnen allemaal prima zwemmen, maar de kleinste is best wel klein, tussen al die grote drukke jongens. Opeens zie ik  mijn oudste staan worstelen met een andere jongen. Hij ziet er nogal pissig uit, die ander. En dan mijn lieve, geen vlieg kwaad doende zoon, wat gebeurt er? Ik word er wat wiebelig van, maar blijf kijken. Zoon zet nog even wat extra kracht en de andere jongen vliegt van het eiland af met een vette plons in het water. Zo.

Oudste loopt even later naast me. Dat er een paar vervelende jongens op het eilandje zijn broertje fink aan het pesten waren geweest,vertelt hij rustig. Die had hij maar eventjes een duw verkocht, en dat had die ander niet leuk gevonden. Ik kijk hem aan en zie een klein scheef lachje en een twinkel in zijn ogen.

Mén, wat was ik trots.

14 opmerkingen:

  1. Een flinke mep is misschien pedagogisch niet verantwoord maar soms wel heel erg nodig. Helaas.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. weer je, ik ben echt van het praten en vreedzaam oplossen, maar ook ik zou trots zijn op je oudste!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goed gedaan, die oudste van jou! Ik zie het hier eerder andersom gebeuren (jongste die voor oudste opkomt). Ik weet niet of slaan de oplossing is, maar een hele flinke duw op zijn tijd moet sowieso wel kunnen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik ben in theorie van de vredelievende oplossing. Maar toen laatst mijn dochter geplaagd werd in het zwembad (bommetje, speelgoed afpakken, in het gezicht spugen) ging ik bijna een kind kielhalen, hahah!

    Ik kon me overigens nog wel inhouden hoor. Maar ik heb na wat waarschuwingen en nadat ook andere kinderen vreedzaam probeerden in te grijpen, even héél duidelijk gezegd wat ik daarvan vond. Het jochie was drie jaar ouder dan mijn vijfjarige. Echt... wat een ROTkind... :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Vooral dat he, dat die pester gewoon de makkelijkere slachtoffertjes uitzoekt! Heel irritant.

      Verwijderen
  5. Ik probeer ons zoontje te leren dat hij eerst moet zeggen dat hij iets niet fijn vindt. Als het dan niet werkt dan wil ik graag dat ie naar mij of de juf toe gaat. Maar als er geen volwassenen in de buurt zijn, dan mag hij van mij terugslaan. Niet zelf beginnen, maar hij hoeft zich zeker niet te laten slaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Niet zélf de eerste klap uitdelen in ieder geval. Men is wel een beetje doorgeschoten in "handen thuis" als ouder is een weloverwogen corrigerende tik voor bij kind soms heel nuttig. Dat wil natuurlijk niet zeggen "er op los staan".

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik ben ook van de vreedzaamheid, van het praten, het lief zijn voor elkaar. Maar soms denk ik: had ik ze maar wat weerbaarder gemaakt. Ik vind het lastig hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Oei, ik ben wat.. proactiever... op dat gebied vrees ik ;-) Ik zeg de zoons altijd: nooit beginnen, maar als iemand jou slaat, sla je terug (ook als het een meisje is).
    Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen weerbaar zijn en niet voor elk wissewasje de juf erbij moeten halen. Kinderen kunnen het vaak prima zelf oplossen en af en toe een stomp o.i.d. hoort er een beetje bij, zonder dat volwassenen daar nu weer gelijk tussen hoeven te gaan zitten. Negen van de tien keer spelen ze twee minuten later weer samen. (Structureel pesten of flink fysiek geweld vind ik trouwens iets anders hoor!)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik weet dat slaan niet veel oplost, maar als ik dit lees merk ik dat er ook weinig veranderd is sinds ik op school zat. Ik waarschuwde vaak, ging naar leraar directeur conciërge en er werd niks gedaan. EN ik was sterker dan de meeste. Heb er genoeg straf maar nooit spijt van gehad.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Uhm... goede vraag! Haha! Ik ben zelf ook altijd van het oplossen met woorden. Niet gelijk ordinair gaan matten. En zeker niet beginnen met slaan of schoppen of duwen. Zorg altijd dat jij het niet begint. En altijd eerst vragen (dwingend) om te stoppen. Op het moment dat het niet stopt de leerkracht erbij halen en zeggen ¨ik heb het nu ...x gevraagd en hij stopt niet kunt u er voor zorgen dat hij nu wel stopt?¨

    Gelukkig komt het niet heel vaak meer voor maar toch, soms moet ik het nog steeds wel eens zeggen. De praktijk heeft namelijk
    al een paar keer uitgewezen dat mijn zoon zich na herhaaldelijk vragen of een kind kan stoppen met klieren dan de druppel-die-de-emmer-doet-overlopen-trap, -duw of -schop krijgt en dan, ja dan gaan soms toch de remmen nog wel eens los bij hem en hoekt hij er eentje. Dan word ik door school gebeld en leg ik maar weer eens rustig uit dat bij hem dan blijkbaar de maat erg vol was en het bloed al dusdanig onder zijn nagels vandaan gehaald was dat hij er uiteindelijk inderdaad eentje mept of schopt terwijl hij weet dat hij dat niet mag doen bla, bla, bla. Maar ik vraag dan ook even naar het K*&-kind dat het veroorzaakt heeft, wordt die ook eens eventjes op zijn altijd zo irritante gedrag aangesproken of komt die altijd overal mee weg? Want mijn kind mept namelijk niet zo maar, daar is echt wel wat aan vooraf gegaan.

    Ik keur het niet goed als het gebeurt maar stiekem ben ik ook trots als hij gewoon even flink van zich af heeft gebeten. En jongens onderlingen klieren en klooien nou eenmaal wel eens en laten we daar vooral niet te moeilijk over doen denk ik dan altijd. Even het échte hele nare pesten daar gelaten natuurlijk, daar kan ik zo giftig om worden maar dat is gelukkig in zijn klas niet aan de orde.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De aanbevolen methode is wel goed maar veel te moeilijk soms, voor jongens helemaal, die zijn wat minder communicatief, en als ze dan ook nog behoorlijk gefrustreerd zijn van het pesten komt er helemaal niet meer in die hoofdjes op wat te doen. Die van mij wordt boos maar daar zit hij vooral zelf mee..
      En ja, het blijven jongens die wel een s wat duwn en stoeien, daar is ook niets mis mee. Soms slaat men wat door in al dat gepraat...

      Verwijderen
  11. Lastig verhaal, maar ik ben er makkelijker in geworden. Als ze slaan, mag je terugslaan.
    Oudste is serieus flink gepest, zo achterbaks vaak dat enkel zijn 'wanhoopsuitbarsting' gezien werd en hij weer op z'n donder kreeg. Heel veel gesprekken over gehad met nul effect.
    Dochter is van zichzelf iets pro actiever en mondiger. School heeft een methode, die in haar klas prima werkt. En ze past het ook thuis toe, bij broerlief. Maar ik kijk ook wel eens toevallig even niet als er een vervelend kind een uithaal of duw krijgt van dochter (doet ze zelden) in de speeltuin.
    Maar bij alles zeg ik: iedereen ziet zijn eigen waarheid. Waardoor praten vaak lastiger is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daar heb je zeker een punt, ieder zijn waarheid. Ben wel eens pleinwacht tijdens buiten spelen op school, en zeker als je zelf niet bij bent / ander kind niet kent heb je vaak geen idee wie er nu "gelijk" had en wat er precies is gebeurd. Vooral kleine incidentjes probeer ik niet eens meer op te lossen, dat regelen ze zelf maar.

      Verwijderen

Wat denk jij er van?