zaterdag 2 september 2017

De emotionele rollercoaster aan het begin van de nieuwe school

Voor de een wat makkelijk dan de ander. Jongste kreeg een hele nieuwe school, middelste werd een heuse brugpieper. En dat is toch allemaal wel veel nieuw en anders, en hoewel het ook leuk is zijn er ook best wat traantjes gevloeid. Van de spanning, de vermoeidheid, van te hooggespannen verwachtingen, van niet weten en wel je best doen maar het toch allemaal net niet gelijk goed doen en jezelf teleurstellen...

De brugpieper doet het prima, maar hé, het blijft nieuw. De tas is enorm zwaar, de klas nieuw, de groepsdynamiek in een nieuwe klas vol twaalfjarige meisjes (en wat jongens) is best eh, moeilijk, soms. De ene dag is ze dus ook zwaar teleurgesteld, de volgende dag heeft ze weer een topdag gehad omdat ze zo lekker heeft zitten lachen met die en die en een donut heeft gekocht in de pauze.

Jongste heeft denk ik een leuk programma op school, hoor ik. De eerste week ging het er rustig aan toe, kennismaken, groepsbinding. Er werd geklapt als er iemand een fout had gemaakt (fouten maken moet!). Dat soort dingen. De twee week werd er voorzichtig begonnen met wat werk. Veel leerzame spelletjes. Filosofie.

Maar bij een kind, en zeker bij mijn kind weet je het nooit. Praten, open en eerlijk en direct, met zelfkennis, zoals dochter dat kan, dat is niet aan hem besteed. Vraag je rechtstreeks of het leuk was is het antwoord meestal nee. Ik moet het doen met toevallige losse flarden tekst die er op onverwachte momenten uitkomen en lichaamstaal lezen. Roept hij doodleuk keihard in de tuin "dat hij niet weet waarom hij leeft, wat is het nut? Niks is leuk!", om vervolgens rustig een beetje te gaan springen op de trampoline, een vrolijk liedje zingend?!

Ik dácht dus dat het wel aardig ging. Maar het is natuurlijk bere-vermoeiend, al dat nieuws. Hij reageert niet chagrijnig maar zijn hoofd loopt om. Alleen al de hoeveelheid vergeten sleutels, kapotte bekers, gymtassen die van het ene moment op het ander verdwenen en voergoed verdwenen bleven is tekenend. Jongste gaat wel redelijk eenvoudig met de nieuwe jongens uit zijn klas om maar de nieuwe juf durft hij nog niets te vragen. Waardoor hij natuurlijk weer in de problemen komt omdat hij wel wil werken maar niet weet waar zijn spullen liggen, of zijn brood heeft laten staan in de klas die de juf net heeft afgesloten en dat niet durft te gaan vragen (maar wel honger heeft)...

Woensdag was hij bij het buitenspelen gevallen. Op zich al stoer dat hij dat toe durfde te geven aan mij en aan zichzelf, en dat die schaaf op zijn schouder niet heel veel pijn deed (maar toch een beetje wel, zag ik aan zijn gezicht) . Donderdag was hij weer gevallen, nog harder. Enorme schaafwonden, vooral om de binnenkant van zijn elleboog, wat natuurlijk een ontzettend lastige plek is. Ik troostte hem, zat bij hem, en (hoe dom) begon een gesprekje. Of hij de vorige school miste. Dát had ik natuurlijk beter niet kunnen zeggen. Hij ontplofte en was ontroostbaar zoals hij lange tijd niet ontroostbaar was geweest.

Vrijdagmiddag en zaterdag waren dus hele rustige dagen. Allemaal op de bank, achter de spelcomputer, voor tv of onder een dekentje (jongste beweegt zijn arm nog steeds niet, trekken aan het vel rond zijn wond doet pijn). Patatjes eten. Geen gezeur, wel vroeg naar bed.

En mama heeft daar ook behoefte aan, want het kost me een energie! Ik leef zo lekker mee met alle emoties die twee (drie) kinderen mee naar huis nemen, en moet aan de andere kant voortdurend op mijn hoede zijn. Sussen, strelen, temperen.

Het zal allemaal wel weer wennen, maar voor nu is het even heftig. Het schooljaar is weer begonnen.

7 opmerkingen:

  1. Maar natuurlijk heel fijn dat je er voor ze kunt zijn. Net wat je zegt, het zal wel wennen en gewoon goed dat de bom even mocht barsten bij jongste, even uithuilen en opnieuw beginnen is zo slecht nog niet.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oef ja. Sterkte!

    Wij bijna.... Ik vond het ook pittig vorig jaar, zeg. Of zeg maar haast niet haalbaar met mijn energie. Gelukkig dit jaar in dezelfde klas, met alleen de helft nieuwe kids.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je bent er altijd voor degene die het nodig heeft, da's heel wat waard!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dat is best moeilijk allemaal. Maar je bent je heel goed bewust van alles omtrent je kinderen én je eigen gevoelens. Het lijkt me dat dát heel goed is.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Je reageerde al op mijn blog over dit onderwerp dus yep I hear you.

    Gewoon één dag tegelijk, is deze week mijn motto geweest....

    Sterkte ermee de komende week!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ontploffen en ontroostbaar zijn kan uiteindelijk ook de lucht klaren. Ik heb hier twee kinderen die al een week enorm opzien tegen morgen. Weer naar school, zo saaaaaai. Overigens was oudste voor de vakantie nog verdrietig dat hij vakantie had want dan moest hij zijn vriendjes missen.
    Ach, het kost gewoon even heel veel energie om weer in het 'normale' te komen. Doe mij zo'n rustig weekend!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Zo herkenbaar wat je dochter betreft. Hier precies hetzelfde verhaal.

    BeantwoordenVerwijderen

Wat denk jij er van?