zaterdag 6 mei 2017

Zo vaak boos

Boos, zo vaak boos. Niet dat hij overdreven uit zijn dak gaat, of dat het heel lang duurt. Maar hij heeft best vaak weer een kort lontje. En een harde stem. En ook heel veel frustraties, ben ik bang.

's Ochtends bij het opstaan is alles ok. Heeft hij er zin in. Altijd. Hij huppelt naar school, naar zwemles. Aan het einde van de dag (na een schooldag, einde middag, begint avond) is het meestal over. Zit het even tegen, gaat het even niet zoals hij wil of wordt hij verkeerd begrepen, dan gaat hij in de verdediging. "Ja maar JIJ!". Of "Dat DEED ik niet!". Een zinnig gesprek is nu niet mogelijk, misschien later. (Hoewel hij een van de koppigste kinderen is die ik ken. Wat eenmaal wit is genoemd wordt nooit meer zwart, of andersom. In ieder geval zal hij het niet hardop toegeven, en zeker niet als de ander blijft beweren dat het toch echt wit is.)

Soms heeft hij teveel indrukken, zoals na de verjaarsweek. Meestal te weinig. Een dag waarop ik me niet veel met hem bezig kan houden, hij geen leeftijdsgenootjes heeft om mee te spelen en verder geen echte leuke bezigheden is moeilijk. Mét leeftijdsgenootjes zie ik hem goed bezig: hij is echt wel gegroeid. Hij is behulpzaam, grappig, kan samenwerken en gunt de ander ook zijn lolletje (en ook dat loopt natuurlijk wel eens fout, maar hé, het blijft een kind natuurlijk). Zichzelf vermaken gaat een beetje: hij kan het lang, maar het zijn altijd dezelfde dingen waar hij mee bezig is en daar is dan natuurlijk weinig verrassends aan en weinig uitdaging meer. Vrolijk wordt hij er niet van, in ieder geval. En eens iets nieuws proberen durft wil hij natuurlijk niet want nieuw is eng en misschien lukt het wel niet. Ook niet samen.

Als dan op zo'n lange saaie dag waarin papa en mama weinig aandacht hadden, ook papa nog eens boos tegen hem begint te schreeuwen dat hij de deur dicht moet doen terwijl hij in de gang staat te worstelen met zijn step, wordt hij boos. Heel boos. Hij probeert het met woorden te winnen, maar hij komt er niet uit. Dus trekt hij boos de deur achter zich dicht en verdwijnt - zonder jas - maar weer naar buiten.

Even later ben ik zelf beneden. Ik zie hem aan komen sjokken. Het is nu echt wel klaar met buiten en met de step en wil alleen nog maar naar binnen. Ik probeer het neutraal en vriendelijk aan te pakken. Maar hij is nog steeds boos. Op papa. Papa krijgt een vuile blik en dan schiet hij snel naar boven, naar zijn kamer. Ook ik mag hem niet troosten, niets zeggen, nergens over praten. Hij wil alleen zijn.

Als ik hem een beetje ken zit hij nu in zijn bed, troost zich met deken en knuffels, leest wat Donald Duckjes om zijn zinnen te verzetten. Straks komt hij beneden als hij weer gekalmeerd is. Om er vervolgens NIET over te willen praten.

En hoewel ik dit keer niet de schuldige was en niet het slachtoffer heb ik er toch best weer veel last van.

7 opmerkingen:

  1. Grotendeels heel herkenbaar.
    Wil je t ook altijd zo graag opgelost hebben?

    groetjes D

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja D, dat is denk ik ook wel mijn probleem, dat ik het opgelost wil hebben. Controlefreak enzo. Misschien gaat het gewoon wel goed als ik het aan hem/hun/de tijd overlaat?

      Verwijderen
  2. Poe lastig zeg. Hoe is het inmiddels met beide heren?
    En ik snap dat je er last van hebt, maar in dit geval moet je het hen maar op laten lossen denk ik.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Die 'koppigheid' hoor ik van meer snelle denkers. Alsof toegeven dat je het mis had een soort afgang is die onverdraaglijk is.
    Die boosheid is ook herkenbaar, gelukkig minder hier maar de uitdaging is op dit moment ook nog groter voor onze knul denk ik. Ik heb gemerkt dat het bij onze oudste wel werk als ik hem (al tegenstribbelend) een knuffel geef. Zonder verder ergens op in te gaan even zeggen 'ik vind je lief'. Later in het proces komt hij dan gemakkelijker naar me toe voor echte troost.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Knuffelen mag alleen als hij lekker in zijn vel zit, niets als er "iets" is. En dan nog, zeg ik iets positiefs over hem zegt hij "het is niet waar". Afhankelijk van zijn humeur meer of minder als grapje.

      Toegeven is iets wat zowel (deze) zoon als vader niet zo goed kunnen. Ik ben meer van de Oosterse vechtkunst, meebuigen en vooral niet op de spits drijven / te veel tegen de haren instrijken op het moment supreme. Dat komt later wel. Dat werkt meestal beter. Maar het is soms wel op je tenen lopen en goed nadenken voor je reageert...

      Verwijderen
  4. Moeilijk inderdaad om te zien. Boos hebben we niet zo vaak, momenteel wel erg het zoeken van zichzelf en de weg ermee weten. En dan zie je zo'n verdrietig/ongelukkig kind en je kunt zo weinig. Hij moet dit zelf ondergaan en weten dat hij hieruit kan komen. Ik ben een soort van aanwezig voor het nodig is en hij komt dan ook wel de knuffels halen. Maar poe lastig hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja, lastig is dat hè, als je kind het moeilijk heeft... Dat laat mij ook nooit onberoerd.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en ...