woensdag 26 april 2017

Queenbees

Ik mocht laatst even een kijkje in een voor mij nog onbekende klas in een andere school nemen. Een juf was aan het praten, de kinderen, zo tussen de 7 en 9 jaar, zaten in meer of mindere mate op te letten. Een paar brave kindjes, een boefje, een jongetje dat achterstevoren ondersteboven zijn eigen ding aan het doen was. En de twee queensbees.

Ik had het al gehoord: er zitten twee meisjes die wat eh, de baas spelen. Proberen andere kinderen te domineren, de boel naar hun hand te zetten. Gezworen vriendinnen, natuurlijk. In ieder geval een front vormend naar de rest van de klas.

Ik zag ze direct zitten. Een gemaakt verveelde uitstraling, ze straalden uit dat ze zich ver boven de rest van de klas - en al helemaal de meisjes uit de klas - verheven voelden. Speurden wel goed om zich heen en hadden direct een oordeel klaar over wat andere kinderen wel of niet deden.

Gruwel.

Heel lang geleden, toen ik nog op de basisschool zat, bestonden dat soort meiden ook al. In mijn geval was C de ontbetwiste koningin, met S als hoofd-hofdames. F daarentegen was de wannabe queen en op zich moedig genoeg om tegen het gevestigde hof in te gaan. Helaas voor haar had het meestal niet het gewenste effect. Er was veel ruzie, geroddel, gekonkel. De meisjesapenrots. Er wordt meestal niet geslagen maar dat onderhuidse is misschien nog wel erger.

Ik werd daar in ieder geval helemaal niet vrolijk van. Ik had geen behoefte kampen te kiezen, geen behoefte de dominante te zijn (hou op zeg, laat mij lekker rustig mijn ding doen!), werd ook niet gepest. Wel trok ik het me enorm aan als er weer eens "gedoe" was. Buikpijn had ik er van, thuis. (Ik kan nog steeds heel slecht tegen een slechte sfeer, en ruzie ontloop ik.) Helaas was ik toen op één meisje na die er nog wel eens iets tegen probeerde kennelijk de enige die zich er wat van aantrok. De rest ging vrolijk door met elkaar het leven zuur maken. Wat een enorme opluchting toen ik naar het voortgezet mocht en daar de kinderen gewoon veel normaler met elkaar omgingen.

Een paar jaar later ging ik vakantiewerk doen. Koffie inschenken in het bejaardentehuis waar mijn oma zat. En dan zat de recreatieruimte vol met vrouwen - de mannelijke wederhelften leefden meestal niet zo lang - aan tafeltjes. Groepjes, zeg maar. Er werd niet gevochten, er werd niet gescholden. Maar geroddeld! Het verleden, de kleding maar vooral het gedrag van de ander werd nauwkeurig in de gaten gehouden, besproken en beoordeeld. Ik weet nog dat er een vrouw (met echtgenoot, dus hoog in status, maar ook dat wekt jaloezie op!) met een zwierige lange witte rok binnenkwam. De degelijke bloemenjurken gromden en gniffelden: "Het lijkt wel een bruidje! Op háár leeftijd... in het wit... tjonge. "

(En daar moet ik nu jaren later dus steeds aan denken als ik - op mijn leeftijd- in mijn half witte jurk voor de spiegel sta.)

En nu hoor ik dochter, groep 8. Die heeft er ook last van. Ik vertel haar dat het hopelijk in het voortgezet wat beter wordt, hopelijk komt ze wat meer meiden van haar eigen soort tegen.

Ik durf echter niet te voorspellen hoe het zal zijn als ze over een jaar of honderd in een clubje hoogbejaarde chagrijnige weduwen terechtkomt...

7 opmerkingen:

  1. Dit soort groepsprocessen vind ik nog steeds moeilijk mee om te gaan. Ik heb me er nooit goed een houding in kunnen geven. Toch altijd een beetje bezig om niet buiten de boot te vallen, maar me noch aan de ene kant noch aan de andere kant thuisvoelen. Ik weet nog, de eerste week dat ik mijn dochters naar school had gebracht en stond te wachten op het schoolplein ik feilloos de rangorde van de moeders (ouders) zag. Ik voelde me weer helemaal net als vroeger op het schoolplein.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zoals mijn dochter zegt: waarom kunnen ze niet "gewoon" doen, beetje gezellig.

      Verwijderen
  2. och gadverdamme ja herkenbaar. Ik viel zo lekker buiten de club waar ik niet bij wilde horen met mn bril dikke kont en bijzondere gezin. Heb er nu nog plezier in dat soort vrouwen een beetje te griepen zonder aanhang stellen ze niks voor.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat soort kliekjes kom je inderdaad overal tegen, óók in het bejaardenhuizen en wie niet sterk in z'n schoenen staat wordt daar het slachtoffer van,pesten is gewoon niet uit te roeien.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik was toch best geschokt: je gaat er van uit dat mensen leren en wat volwassener worden?

      Verwijderen
  4. Heel herkenbaar, die 'queenbees'. Pffft, erg vervelend als je hun slachtoffer bent.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Nou dat volwassen worden valt inderdaad vies tegen. Ik had ook moeite met het apenrots gedrag van de meiden en viel er buiten en werd flink gepest. Ik was ook zeer blij dat ik naar de middelbare mocht.

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en ...