maandag 11 september 2006

De geboorte van Roos

Een jaar geleden alweer. Om half vijf 's ochtends verlies ik de slijmprop. De weeen komen op gang en worden snel heftiger. Als Jeroen wakker wordt vertel ik hem dat snel Janick naar oma moet brengen. Hij is direct wakker ("leuk! ik heb er zin in!" joelt deze aanstaande vader tegen zijn puffende en zwetende vrouw) In mum van tijd zijn ze allebei aangekleed en op weg. Na een uurtje is Jeroen weer terug en weet de verloskundig me te vertellen dat we direct naar het ziekenhuis moeten als ik niet thuis wil bevallen. Dus hup, aankleden, door de ochtendspits, over de verkeersdrempels (wat ik heb het verkeer gehaat die ochtend!) naar het ziekenhuis. Daar nog even wachten op voldoende personeel, en voor ik het wist waren mijn vliezen gebroken en mocht ik gaan persen. Persen? Dat vond ik de vorige keer ook al zo moeilijk. Hoe moet dat dan? Nou, daar kwam ik achter bij de eerste echte perswee. Oef! Wat een geweld. Ik begreep eindelijk waarom iedereen het altijd over die "oerkracht" heeft. Voor ik het wist was het zover. De navelstreng moest nog even van haar nekje worden gedraaid en na een laatste perswee werd het paarse hoopje vlees op mijn buik gegooid. Wow! Weer een echt kindje! Prachtig! Zoals we al op de echo hadden gezien was het inderdaad een meisje. En wat voor een. Een dotje! Wat een heerlijk gevoel zo'n kindje in je armen te mogen houden. Gelukkig ook dit keer weer helemaal gezond en nu een bevalling zonder complicaties. Voor we het wisten zaten we dan ook weer in de auto op weg naar huis, nu met een gevulde maxi-cosi.

Later op de middag kwamen opa en oma met Janick het nieuwe leventje bewonderen. Janick was vooral te spreken over het cadeau dat zijn zusje voor hem meegenomen had. Oma en opa waren, net als wij, vol van het kleine wondertje. En het kleine wondertje heeft gewoon lekker liggen slapen.

5 opmerkingen:

  1. Ha Mammalien,

    Gefeliciteerd met het 1-jarig bestaan van Roos. En nog vele jaartjes!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ha ja, alweer een jaar geleden! sorry, ik was even de datum vergeten, terwijl we er 'laatst' nog over mailden. Joh, nu we 9 maanden verder zijn lijkt het allemaal zo ver weg, maar wat heb ik lang met die bevalling in mn lijf en hoofd gelopen! vreselijk vond ik het.
    ik hoop niet dat ik het écht weer ga beleven over 3 maandjes;-)

    maarreh, NOG VAN HARTE!!! hieperdepiep, hoera!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bedankt!
    En grappig dat je dat zegt, dat jij het vreselijk vond. Ik was er ook nog maanden daarna druk mee de eerste keer (de tweede keer was het gewoner) maar ik kijk op de bevalling terug als iets prachtigs. Het "grote wonder" van zo'n klein babytje en het zomaar ineens moeder worden weegt echt allemaal op tegen de pijn en ellende van de bevalling.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. P.S. maar ehh.. velen met jou die de bevalling niet zo'n pretje vonden hoor - In mijn geval was het de eerste keer ook geen pretje als ik nuchter ben, maar die eerste paar maanden erna zag ik alles door een roze bril, zelfs de bevalling, haha.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. haha, die roze bril heb ik eerst even moeten zoeken, ik was helemaal bedonderd van die bevalling. had er van tevoren een romantisch idee bij maar vond er écht niets romantisch aan, die lange dag!

    :) gelukkig ben ik heeel snel op die roze wolk geklommen en zit er nu nopg steeds;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Wat denk jij er van?