maandag 17 juli 2017

Plogje

Wegens drukte (schoolvakantie, dus nog drukker dan anders...) even wat plaatjes ipv samenhangende tekst. 

De kapster is geweest en heeft me in de make-up gezet en mijn haar in een proefopstelling gedraaid. 
Hier en daar kan er nog wel een versiersel in (parels,  diamanten of desnoods een verse bloem) en aan de voorkant mag er nog wel een vlechtje bij om te voorkomen dat ik op Beatrix lijk, maar de achterkant lijkt wel oke. Wie stemt er mee: de lange of de korte variant?



Het leek wel of we op vakantie waren, ergens in een huisje! De kinderen na het avondeten bijna niet meer teruggezien. (Na heel goed zoeken zag ik een slipper op een meter of 5 boven de grond...)



En even lekker chillen met zijn drie. Heerlijk om te zien. Wat er besproken wordt weet ik niet, dat moet ik geloof ik ook niet altijd willen weten... 


En ook de jongste zoon is er altijd graag bij. (Terwijl zijn zus liever binnen ligt te slapen...)




zaterdag 15 juli 2017

Stoere scout

Vorige week zondag brachten we hem weg: onze grote kleine man, naar het scouting zomerkamp. Het afscheid was niet moeilijk, zoals bij een paar mede-scouts, maar om nou te zeggen dat hij echt stond te trappelen... hij hield zich groot en deed net alsof hij het niet bere-spannend vond.

Al snel volgden de eerste foto's vanaf locatie. Blije gezichtjes, een mooie boomhut, vuurkuil... komt wel goed.

Een paar dagen later, we begonnen hier net te wennen aan de rust en de vrijheid zonder de lawaaierige handenbinder, ging de telefoon. Dat hij zo veel sliep. Huh? Wie? Die jongen van ons, die nooit slaapt en dat ook niet schijnt te missen? Hij lag vaak op bed en was energieloos, hoorde ik. Misschien dat hij plotselinge aanvallen van slaap kreeg als hij corvee moest doen? Of dat het afkicken van computergames hem zwaar viel? Ik gokte maar wat... Hij at ook bijna niets, zeiden ze. Waarop we samen tot de conclusie kwamen dat het brood en de worst dan waarschijnlijk nét even anders waren dan bij ons thuis en dat macaroni echt iets oneetbaars is voor hem. Ik heb nog wat tips gegeven wat hij in geval van nood altijd eet - om te voorkomen dat hij compleet zou uithongeren (en voordien het kamp zou vergallen met vermoeidheid en chagrijn).

Ze deden hun best (applausje voor de top-leiding die hem zo goed snapt en zo hun best doet voor de kinderen), maar dat bijvoeren bleek nauwelijks nodig op die bak met frikandellen na dan. 

Uit de appjes en foto's die ik de dagen erna kreeg bleek dat hij echt wel op zijn plek was daar: er kwamen een hoop grapjes uit en ze hadden veel lol met zijn allen. Onze kleine held deed het zo goed! Slapen op een hard luchtbed, "vreemd" eten en ander regime dan thuis, dat is best wel heel moeilijk voor kleine gevoelige piekerende kinderen die niet zo van anders dan anders houden. Maar ook wel heel leerzaam en gezond. En vent is wel heel koppig maar ook berestoer. Waar anderen eerder afhaakten vanwege heimwee of iets, ging hij door tot de volle week. En had veel lol.

Wij konden met een gerust hart met zijn vieren naar de Efteling, en ik moet zeggen, zonder die kleine ben je echt een stuk sneller en kom je nog eens in attracties waar je anders niet komt. Ook leuk.

Na zes nachten 's avonds laat naar een leeg bedje te hebben staan kijken stonden vanmiddag dochter en ik weer klaar om hem op te halen. Een héél blij, heel vies en heel moe gezichtje lachte me toe vanuit een van de auto's. Hij was echt blij dat hij mij en zus weer zag, we kregen zowaar een handje en dikke knuffels, maar hij had het wel heel erg leuk gehad. En ook toen we nog even moesten wachten ging hij al weer met wat andere scoutjes in de weer.  

(Gesprek net in badkamer. Ik: "Jongste, wat geef je het kamp voor cijfer voor leuk van nul tot tien?" "Een NUL!" Het was echt niet leu... Om vervolgens weer honderduit te vertellen over levend stratego, de liedjes van de bonte avond te zingen, te vertellen over zwemmen en pretpark, eten en wat die en die toen en toen zei en deed en... )

Ik ben beretrots op mijn stoere scout. Die lekker weer in zijn eigen bedje ligt te slapen. Hopelijk tot ergens halverwege de ochtend morgen.

zondag 9 juli 2017

Herintredende moeder maakt come-back

Vroeger tenniste ik veel, ik ben geen groot talent en niet heel sportief, maar alles wat je aandacht geeft groeit en zo werd ik uiteindelijk - mede dankzij mijn superfijne sportieve lieve mix-partner(s) en tennisteam - toch wel best aardig en behaalde ik een 6 in de dubbel en (per ongeluk zelfs) een 5 ranking in de single.

En toen begon het grote zwangeren/moederen en bleef er weinig tijd en zin over om toernooien en competitie te blijven spelen, uiteindelijk ben ik helemaal gestopt. Toen ik jaren later weer wilde beginnen liep ik al na twee maanden een hardnekkige blessure op die me drie(!) jaar van de tennisbaan heeft gehouden. Toen ik daarna weer begon waren al mijn tennisvriendjes verhuisd/dood/gestopt met tennissen... en op de nieuwe club leek ik er maar moeilijk tussen te komen, dus dat schoot ook niet heel erg op.

Dit jaar zou het laatste jaar worden dat ik voor jan met de korte achternaam lidmaatschap betaalde: als ik weer niet zou spelen stopte ik er definitief mee, beloofde ik mezelf. En ik schreef me in voor het openingstoernooi. Een supergezellig middag waar ik een paar hele leuke enthousiaste nieuwe leden tegenkwam en van het een kwam het ander.
Oké, zo lang geleden was het nou ook weer niet, mijn hoogtij dagen.
(En mijn rokje is ook net weer iets moderner...)

Ik mocht een paar keer invallen tijdens de competitie, speelde een aantal keer gewoon vrij met wat dames en dat was heel gezellig maar ging eigenlijk ook best wel heel erg goed. Hooguit de volgende dag merkte ik dat ik geen 30 meer ben, maar op de baan ging het eigenlijk best lekker. Ik ruilde mijn veertien jaar oude tennisschoenen dus in voor een paar nieuwe. De rest van de outfit - het donkerblauwe rokje volgens de mode van vijf jaar terug, het gewone simpele zwarte (niet bij donkerblauw kleurende maar wel lekker slank afkledende) t-shirt van 5 euro bij de Hema - kon nog wel. Ik moest mezelf nog even wat meer bewijzen vond mijn nieuwe zuinige ik.

Een van de dames vroeg me om samen een toernooitje te spelen in de buurt. Dat was ik eigenlijk nog niet (niet meer) van plan geweest, maar ach, ze was niet bloedfanatiek, de club lekker dichtbij en het leek wel leuk.

We werden ingedeeld in de 8. Omdat ik een paar jaar niet ingeschreven heb gestaan heeft de knltb mijn (dubbel) ranking teruggedraaid van 6 naar 8. Begrijpelijk, want een beetje techniek en conditie en vooral vastigheid in de slagen lever je wel in. Maar ingedeeld worden op niveau 8? Mijn aanstaande lachte zich rot toen hij het hoorde. Dat toernooi moesten we op onze slofjes gaan winnen....

Oef. Nou. Ik zal de clou vast verraden, we hébben inderdaad vandaag de finale gewonnen, maar op onze slofjes ging het niet altijd. Soms omdat het best lastig is te spelen tegen mensen die veel slechter zijn, soms omdat we zelf gewoon bere-slecht speelden, en soms omdat er wel meer mensen in die 8 spelen die eigenlijk prima met de 7 mee hadden kunnen doen.

Mijn ranking gaat er een stukje van dalen na dit resultaat, maar daar lig ik al jaren niet meer wakker van, wat er voor niveau op het pasje staat. Wel was ik heel blij dat het gewoon nog ging, zo'n wedstrijdje. En dat het leuk was. Ik vond het eigenlijk heel erg tof om weer mee te doen. De sfeer, de spanning van zo'n wedstrijd, lekker wat ballen raken, het biertje de koffie achteraf. Man en kinderen kwamen zelfs een wedstrijdje aanmoedigen met een ipad en springkussen erbij vermaakte zelfs jongste zich. of bleven gewoon thuis zonder dat mama's aanwezigheid echt heel noodzakelijk was.

Ik denk niet dat ik een hele grote come-back ga maken als toernooi-tijger, maar af en toe moet kunnen. Leuk!

En nu even genieten van deze overwinning. En morgen mag ik van mezelf de gewonnen waardebon om gaan zetten in net zo'n vet hip modern rokje als de helft van mijn tegenstandsters aanhadden deze week.

Als ik tenminste morgen de getergde spieren en gewrichten weer aan de gang weet te krijgen...

zaterdag 8 juli 2017

De trouwambtenaar

Als je vaker naar bruiloften geweest bent weet je vast wel wat ik bedoel: zo'n praatje van zo'n ambtenaar... Soms is het leuk, vaker beresaai, nu en dan tenenkrommend. Het is natuurlijk al snel een standaard riedeltje dat ze opdreunen. Een vast format waar alleen de variabelen nog ingevuld moeten worden tijdens een soort van persoonlijk gesprek, een uurtje van te voren. "Welkom, speciaal welkom voor oma daar, dit mooie gemeentehuis bla bla... de bruidegom is administrator bij een groot belastingkantoor en de bruid is interieurverzorgster bij een grote keuken
winkel in het dorp hier... "
En dan even persoonlijk: "ik heb jullie leren kennen (...) als een lief/leuk/gezellig/streepdoorwatnietvantoepassing is  paar... bla bla." En tussendoor een flauwe mop over het huwelijkse leven (man, vrouw, deegrollers of iets met de huwelijksnacht). Geg-geg. Help!

Ten eerste, waarom zou ik iemand die ik niet ken en nooit meer terugzie iets over mezelf vertellen zodat die dat kan doorvertellen aan ons en alle mensen die ons allemaal al wel jarenlang kennen? Dat man timmerman is weet iedereen, en boeit weinigen. Wat we op onze eerste date deden gaat niemand iets aan. Ik bedenk me nu rot wat voor leuke anekdote we hem eventueel nog wel in kunnen fluisteren.


Ten tweede, ik houd niet van flauwe grappen, tenzij ik erg dronken ben. En dan eigenlijk nog niet de grappen van de types Jos en Edgar.*

Een vriendin laatst had een hele leuke trouwambtenaar, het klikte, hij had een goed praatje. Helaas kwam hij van een andere gemeente dan waar wij trouwen.

Zelf de ceremonie opfleuren met kaarsjes of zandrituelen? Elkaar ten overstaan van de hele goegemeente gedichtjes voor gaan lezen? Ik ga vast iemand beledigen, maar hou op schei uit zeg. Daar houden wij niet zo van. We houden het dan maar graag bij een praatje. Hopelijk een leuke.

We hebben nog nagedacht over zelf iemand uitzoeken uit de groep familie en vrienden maar kwamen niet tot een besluit (bovendien moet je bijbetalen voor een zelf meegenomen en te installeren ambtenaar voor een dag). Een cabaretier dan? Lijkt me geweldig, maar ach. Geld, organisatie... we gokten dus maar op een beetje een goede aan ons toegewezen ambtenaar.

Hij belde gisteren. Na twee minuten aan de telefoon op speaker (wat voor hem kennelijk een heel nieuw concept was omdat hij pappalien maar bleef grappen of zijn "aanstaande het er ook mee eens was") keken de aanstaande en ik elkaar met pretoogjes aan: Jiskefet Meneer Jos in hoogst eigen persoon. Gruwel. Kunnen we nog terug?! Of anders heb ik toch echt al voor de ceremonie een flinke fles bubbels nodig.

* Debiteuren Crediteuren serie van Jiskefet, met Herman Koch als de altijd vrolijke maar niet-grappige en natuurlijk best wel heel treurige kantoorman Jos  

donderdag 6 juli 2017

Afscheidsmarathon

Vandaag de grote finale van de afscheidsweek na weken van afsluitingen op dansclubjes, scoutingclubjes en zwemclubjes. Op de twee scholen al weken eindmusical, eindfeest, eindfeest, eindbarbecue, eindpicknick.... Dit keer écht de laatste schooldag van twee kinderen die niet meer op die school terugkomen, en een crematie.

Op school 1 's ochtends begon het al lekker. Tussen de verhuisdozen in de lege klas stonden twee juffen die allemaal leuke zelfgemaakte cadeautjes kregen terwijl mijn kind en ik uitblonken in lege handen en weinig gepaste tekst. ('s Avonds toen ik jongste weer zag bleek dat de juffen wel flink geknutseld hadden met foto's en snoepjes en grappige afscheidstekstjes...)

's Middags een crematie in de familie, waar dit keer ik mijn moeder heen mocht begeleiden. Een oom op vrij hoge leeftijd, en op zich niet iemand die we veel zagen. Maar het was allemaal zeer plotseling gegaan, en het was de laatste en jongste van de 13 broers en zussen van mijn vader. Best wel heftig dus, voor mijn ouders en mij . En zelf voelen ze zich ook een stuk minder de laatste tijd. Het leven is eindig, dat weet je, maar nooit leuk om er zo opgedrukt te worden. Al had de oom in kwestie er heel stoer en luchtig over gedaan en wilde het allemaal vrolijk en positief houden, net als zijn hele instelling en zijn leven was geweest.

Of je mij nou mee moet nemen als rots in de branding naar zoiets, ik geloof het niet. Ik ben een emotioneel wrak gevoelig type en neem direct alle emoties over. Een kind met een gedichtje over opa, een stoere voetbalpuber die niet uit zijn woorden komt van het verdriet, een liedje met aangrijpende tekst... Ik ben een lek mandje op begrafenissen. Zeer génant, vind ik, als de directe omstanders het nét wel droog weten te houden... ik probeer uit alle macht aan moeilijke wiskunde te denken om mijn gedachten te verzetten tijdens zo'n bui, maar ik blijf er wat nat en verwilderd uitzien na afloop.

Op een bijna-val van moeder na (ze werd duizelig en greep een paaltje dat niet vast bleek te staan)
verliep het toch allemaal naar wens.

En toen moest ik als een speer door naar school om dochter op te vangen die haar laatste dag groep 8 had en de school werd "uitgezwaaid". Of de ouders allemaal even op konden vangen, was gevraagd? Ik was nét te laat....  Maar het feest bleek slecht georganiseerd, dochter was nog steeds moe en de rest van de meiden in de klas bleek er gelukkig ook niet zo'n tranentrekker van te maken als de meiden dat twee jaar terug in de klas van broer deden. "Ik zie de meesten toch morgen al weer, of anders na de zomervakantie", vond ze. En reed samen met grote broer, die daar heel lief in mijn plaats al stond te wachten, samen naar huis. Ik bleef nog even met een andere moeder dralen. Voor het laatst op het plein van de basisschool waar we de afgelopen tien jaar zo vaak zijn geweest en nooit meer terugkomen...

Thuis snel koffer van dochter gepakt voor een kinder/slaapfeestje, weggebracht en wat chinees gehaald. Een half uurtje later jongste weer opgehaald van zijn kinderfeestje. Ze bleken toch nog in staat een tas van hem op school te hebben laten hangen. Die andere school waar we niet meer teug zouden komen. Ik denk dat ik het verlies van de shopper maar op de koop toe neem. Nog een keer afscheid nemen van school en de juffen en het veelgelukvolgendjaarenwieweetzienweelkaarnogeens als ik 'm vandaag zou gaan halen trek ik niet.

Ik ben even compleet uitgeput. Gelukkig is het bijna vakantie!

dinsdag 4 juli 2017

Beugelbekkie

"Nu ben ik een echte burgpieper mama", zei dochter, zonder te slissen overigens. Na een uur op de stoel zaten de slotjes er in, de haken om haar kiezen voor de scharnier die over een tijdje geinstalleerd wordt, en een touw door de slotjes heen.

Echt leuk is het natuurlijk niet, maar voor het goede doel. Ze mocht wat ons betreft zelf kiezen of ze wel of niet wilde, en zij heeft het er voor over. Stoerder dan ik was vroeger! Aan de andere kant, tegenwoordig lijk je er bijna niet meer bij te horen zonder...

Ze wilde perse terug naar school "om aan mijn vriendinnen te laten zien". Ze kon niet stoppen met voelen en in de spiegel kijken. Pijn deed het nog niet echt, maar kan me voorstellen dat het straks allemaal wel gaat irriteren aan wangen en mond. Maar hé, daar hebben we geen tijd voor. Vanavond is er een eindfeest, en dan nog twee dagen "leukedingendoen" op school en dan nog weer eens een logeerfeestje van een vriendin buiten de klas en dan vrijdag nog een feestje van een mede-ex-groep-achter...

Gelukkig hebben we dan zes weken vrij om gewoon bij te komen van al dit geweld. Ik hoop tenminste niet dat we om de andere dag bij de orthodontist op de stoep staan om herstelwerkzaamheden te hoeven laten verrichten aan dit hele beugelgedoe.



zondag 2 juli 2017

Vrijgezellenfeest?!

Manlief is gezellig met zijn broers een hapje gaan eten en een spelletje in de VR (virtual reality) room gaan doen. Samen afgesproken. Leuk.

Of ik ook.... ? vroeg iemand.  Moeten we iets...? vroeg de naaste familie zich af. Nou... eh.... ik heb het niet zo op vrijgezellenfeestjes. Net zo min als mijn familie. 

Net als met andere feesten heb ik het niet op verplichtingen en tradities. Ik vind het gruwelijk als er iemand "grappig" verkleed in de stad rondloopt op een zaterdagavond met een horde bezopen mannen of een horde giebelende vrouwen er achteraan. Wat plastic geslachtsdelen of platte teksten op bordjes en leuke opdrachten. 

Ook heel erg zijn de feestjes waarbij een groepje veel te nuchtere vrouwen een gezamelijke truttige knutsel moeten doen. De ene helft kent de andere niet, de schoonfamilie vindt de andere familie niet zo tof, en die ene vriendin is eigenlijk een vreemde eend in de bijt. Arrrgghh. 

Op zich vind ik het wél weer leuk om op stap te gaan, hapje drankje, activiteitje, whatever. In léuk gezelschap (dwz iedereen heeft er zin in en ze zien elkaar ook zitten): prima.

En toen kreeg ik deze uitnodiging in mijn brievenbus: 



Ik ben in!

zaterdag 1 juli 2017

Mijlpaaltjes: groep 8 musical en zwemdiploma C

Een en al "afscheid", dezer dagen. Einde schooljaar. Einde basisschool zelfs, voor dochter. De eindmusical van groep 8 is geweest, en wat deed ze het góed! Supertrotse papa en mama (en broertjes). Ze zag er geweldig uit, sprak en bewoog natuurlijk, was goed verstaanbaar en intoneerde goed. Ze was niet eens verlegen of zenuwachtig, zoals sommige andere kinderen. (Papa en mama kregen bij voorbaat al geen rol/tekst, ze durfden echt niet!)

Het was een spetterend feest en het duurde nog wel even voor we thuis waren en de kinderen in bed lagen. 

Vanmorgen waren we ze dan ook not amused toen de wekker al vroeg ging voor het volgende evenement: jongste mocht afzwemmen! Om 8 uur 's ochtends maar liefst. Hij met kleren aan door dat koude water, wij met zo min mogelijk kleren op die gruwelijk hete tribune.

"En HIER komen de kinderen voor C: Annemarie, Pieter, Keesje, Koosje, Klaasje.... en, hé, Jongste, heb je er zin in? nee, mooi zo.... Karel, Valentijn..."  Whahahaha. Ze kennen jongste, weten dat - hoe blij hij ook kijkt -  hij altijd zegt dat het NIET leuk is. En dat daar zeer vrolijk en blij op reageren / negeren vaak het beste werkt. Heerlijk. Hij huppelde vrolijk zwaaiend naar de tribune het bad in.

"Ik vind afzwemmen stom", riep zoon vorige keer al toen hij hoorde dat hij mocht. Geen idee waarom. Misschien toch wat stress en faalangst. "Maar ook wel weer leuk. Want daarna hoef ik NOOIT meer te zwemmen!" 

Op zich heeft hij een punt. Nu we 3 kinderen met (minimaal) 3 diploma's hebben kunnen wij ouders ongestoord in een hoekje van het zwembad gaan liggen luieren in plaats van achter ze aan rennen. En hóeven we niet meer elke week naar zwemles. Mijlpaaltje, dus. 

A en B zijn verplicht, en C eigenlijk ook. Maar als ze daarna door willen met zwemmen juich ik dat van harte toe. Dochter heeft er nog 6 diploma's aan toegevoegd, mooie crawltechniek geleerd en conditie opgedaan. Zoon weet het nog niet. 

Ik heb hem voor de zekerheid toch maar opgegeven voor de volgende cursus in het zwembad. Na de zomer, als hij bijgekomen is van al het eindejaarsgeweld en zwemlessen misschien niet meer om 8 uur 's ochtends zijn mag hij er nog eens over nadenken. Of een andere sport kiezen. 


dinsdag 27 juni 2017

En maar weer eens een nieuwe school

De kogel is door de kerk: jongste gaat volgend jaar weer naar een nieuwe school. We hebben het zinkende schip toch maar verlaten.

Ik heb zo'n beetje alle scholen in de verre omtrek bezocht en de pijlen wezen toch vooral naar de school die vorig jaar nummer drie op de shortlist was - een school met "gewone" klassen en klassen die gericht zijn op de kinderen die wat meer en wat sneller kunnen. We waren meer dan welkom en zoon mocht gewoon vrijblijvend een paar dagen meedoen om de sfeer te proeven. Nog enigszins sceptisch gingen we dat dan maar even doen...

... maar als snel werd duidelijk dat het toch écht wel een kanshebber was, deze school. Onder het mom van "overal is wat en deze is in ieder geval dichtbij" was ik al bijna om. Toen zoon huppelend de klas binnen ging op dag twee en zijn draai al gevonden leek te hebben waren we om. Dat een jongen die hem óók kende van de andere school zijn moeder had toevertrouwd dat onze zoon "op deze school heel anders deed en eigenlijk gewoon leuk is" was de druppel...

Het gebouw kent hij al, minimaal een misschien twee oude vrienden uit zijn huidige klas gaan mee, en de rest (juf komend jaar, leerstofaanbod, communicatie en plannen directie) lijkt ook oké.

Na maanden twijfel, praten, afwachten en nog eens alle voors en tegens afgestreept te hebben zijn we er uit. Ingeschreven, klaar. Zoon opgelucht en wij ook. We gaan het meemaken. Maar voor nu, even lekker genieten van de rust.

maandag 19 juni 2017

Wedding deco (google er maar eens op)

Decoreren moeten jullie zelf doen, was de opdracht van de locatie. Neh, dachten we nog, we vinden alles best zoals het is, decoratie is niet aan ons besteed. Ik haat het om te versieren, en houd wel van strak en zo. Het is mooi genoeg hier. En heb nog een of andere gruwelijk tv programma in mijn hoofd waarbij de bride-to-be zich enorm druk maakte over de kleur die de stoelhoezen en strikken op de tafel moesten hebben? Waaaah! Niet! Niet! Niet! Gewoon een wit of metalen tuinstoeltje is prima!

Maar toen ging ik eens google-en en dan kom je toch wel leuke dingen tegen. Waar je hebberig van wordt, zeg maar. Zo'n wegwijzer, op de best lange weg naar de locatie toe? 

 

Of dan gelijk maar in Alice in Wonderland teaparty style? 



En dan natuurlijk niet te vergeten "We're al mad here", "Follow the white rabbit" en "Off with her head"...

Nu nog even kijken of ik nog net zo goed figuurzagen kan als toen ik 12 was...



Helium ballonnen? Een vet aangeklede snoeptafel voor de kinderen? Een loper? Mmmh. Ik denk nog even.


vrijdag 9 juni 2017

Sleutelen aan mijn bruidsjurk

De jurk. Op internet gezien: een plaatje. Besteld: in het echt ook een plaatje. Gepast: een iets gevulder plaatje, maar de jurk mocht wel blijven. Toch had ik nog steeds die ándere jurk in mijn hoofd. Met die mooie iets veel blotere halslijn. En ik besloot de jurk enigszins te verbouwen, best of both, zeg maar.

Hoewel het niet zo'n hele grote aanpassing is is het wel mijn trouwjurk en moet het netjes gebeuren. De twee topnaaisters die ik ken kunnen het niet meer. Mijn oma is dood, mijn moeder ziet weinig en beeft. Mijn eigen naaimachine staat nog steeds ingepakt te wachten tot ik de moed op kan brengen het eerste probeersel te naaien...

Op internet vond ik een naam, en goede recensies. Dinsdag belde ik, toch wat nerveus, aan. Mijn zenuwen verdwenen direct toen ik haar en haar atelier zag en hoorde, dat gaan goed komen! Ik paste, en zij keek, wij dachten samen heel diep na over de gevolgen van een en ander en maakten een plan van aanpak. Hier wat innemen, daar wat af. Omslaan.

Over een week of zo heb ik mijn nieuwe nieuwe trouwjurk! Zijn jullie ook zo benieuwd? Anders ik wel!

dinsdag 6 juni 2017

Nieuwe serie: midnight sun

Man Aanstaande en ik hebben al best wel een tijdje een serieuze hobby verslaving: series kijken. Ik blogde er eerder over. Vroeger was dat ook wel leuk, elke week een uurtje op de vaste tijd voor de tv gaan zitten, maar nu is er Netflixx, kun je uitzending gemist bekijken of iets opnemen, en soms krijg ik van mijn oudste zus een dvd box. Elke vrije avond zodra de kinderen op bed liggen dus "een aflevering of twee van ons serietje". Er gaan er behoorlijk wat doorheen bij ons thuis. En gelukkig hebben we ongeveer dezelfde smaak, samen kijken is wel zo gezellig.

Na de derde serie van The Hundred tegen heug en meug te hebben uitgekeken (*) bekeken we de tweede van Sense8 - ook die was in het eerste seizoen beter - en toen lag er een dvd box klaar:


Midnight Sun: is een Frans-Zweedse thriller van de makers van The Bridge. Ha! Thriller, Scandinavisch, beetje Frans... heerlijk. Na de gruwelijk moord op een Fransman in een mijndorpje hoog in het noorden van Zweden wordt een Algerijnse agente er op uit gestuurd om haar Zweedse collega's bij te staan. Los van die ene moord gebeurt er natuurlijk nog veel meer.

Van gruwelijke moorden tot gebroken personages, incompetentie, discriminatie. Echt vrolijk word je niet van het verhaal, maar de manier waarop het wordt verteld word is zo mooi, net als de beelden van de prachtige natuur in het altijd maar durende daglicht.

Deze coproductie van Canal+ en SVT, zit echt goed in elkaar. Het verhaal is super spannend, mooie beelden, meerdere verhaallijnen, en alle details kloppen. (Ik vind het ook heel verfrissend dat de rechercheur uit Parijs in haar eigen omgeving gewoon Frans praat en Franse teksten op haar laptop heeft, en de Zweden Zweeds. Tegen elkaar praten ze Engels. In sommige films komen ze niet verder dan Engels met zogenaamd een exotisch aandoend accentje...) 
Ik ben nog niet aan het einde van de serie, maar weet nu al, dit is een aanrader voor wie van Scandinavische thrillers houdt.

(*) in dit geval vond aanstaande hem nog wel spannend,ik was er eind seizoen twee wel mee klaar

maandag 5 juni 2017

Mannen onder elkaar - al dat geklets...

We komen even onverwacht op een vreemde tijd bij oma en opa, jongste zoon en ik, De tv staat aan, iets engelstaligs met Nedrlandse ondertitels, dus dit keer niet op oorverdovend bejaardenvolume gelukkig. Oma kijkt al niet meer. Veel te gezellig vindt ze het dat wij er zijn. Ze kletst zoals altijdhonderuit tegen mij, tegen jongste. Jongste vindt het ook leuk, maar als Het programma wordt onderbroken door (niet indertitelde) reclame staat hij op om naast opa op zijn stoel te kruipen. Hij lijkt een bindgenoot gevonden te hebben. "Zeg opa, hoe doe jij dat eugenlijk? Ik kan de televisie helemaal niet verstaan door al dat geklets van oma".

Wel jammer dat opa hem wegens vergevorderde doofheid zeLf ook niet helmaal verstond.

woensdag 31 mei 2017

Voorbereiding, deel zoveel


Zo zittend onder het bureau, hard tikkend op mijn toetsenbordje, af en toe naar de printer of de voordeur lopend moet het wel even kunnen... het uitlopen van de trouwschoenen....

woensdag 24 mei 2017

De slappe lach

Bedankt, Nicole, van Huisvlijt, voor het thema: of ik vaak lach?

Nou, eh... best vaak. Zeker de laatste tijd is mijn humeur niet stuk te krijgen lijkt het wel. (Zou het iets hormoontechnisch zijn? Ik herken mezelf weer van jaren geleden. Zal er binnenkort eens een stukje over schrijven.) Maar ben ook weer niet zo iemand waar je als buren last van heb wegens geluidsoverlast van bulderende lachsalvo's.

De echte slappe lach had ik vooral als puber enorm vaak. Mijn beste vriendin en ik hoefden elkaar maar aan te kijken en we dweilden alweer over de schoolbankjes. Heel irritant, lijkt me, achteraf. Maar ja, dat is nu net de slappe lach, als je er eenmaal mee begint kun je er niet meer mee stoppen. En wat mensen er ook van denken of zeggen, dat maakt allemaal niet uit.

En opeens, een week of wat geleden, daar was hij weer. De slappe lach.

Het gebeurt niet vaak in deze samenstelling, maar oudste twee kinderen en ik liepen op het winkelcentrum, langs de ijssalon. Ieder twee bolletjes, mochten we, vond ik. Terwijl dochter haar keuze (een hoorntje oreo-cookie-ijs en chocola) tegen de ijsman vertelde keek zoon van 14 mij in lichte paniek aan. Wat hij moest nemen? Als het zijn kleine broertje - of hij zelf vroeger toen hij kleiner was - was geweest, had ik waarschijnlijk met een serieus gezicht het smurfenijs aangeraden - dat nemen (namen) ze namelijk altijd. Maar aangezien deze zoon groter is dan ik ben, en smurf vast niet meer cool is op je 14e, hield ik maar even mijn mond.

Na lang twijfelen koos hij dan toch maar voor het veilige vanille, en voor zijn tweede bolletje, uhm, die gele daar. Mango, mompelt hij, met zijn veel te zware maar veel te verlegen puberstem. Wat?! Mango, probeert hij, iets harder. In een hoekje van de bak die hij aanwijst zie ik nog een klein stukje van het plaatje zitten dat aangeeft dat mango ijs vroeger ook wel om marketingtechnische redenen "Dora" ijs werd genoemd. Dus voor ik het weet ben ik mijn zeer behulpzame onnadenkende zelf en floep ik er, net iets harder dan hij, "Dora ijs" uit.

Pas als ik zijn beduusde gezicht zie besef ik mijn fout. Ik moest zó om hem en om mezelf en de hele situatie lachen... terwijl ik wist dat het eigenlijk helemaal niet zo heel leuk was, en al helemaal niet voor het arme koekoeksjong. De ijsman begreep er helemaal niets meer van.

Dus, zoals in de goede ouwe tijd, had ik weer een echte slappe lach aanval waar ik niet meer stoppen kon. Heel genant. De tranen rollen over mijn wangen terwijl ik mijn best deed om net te doen alsof er niets aan de hand was. "Gaat het, mevrouw? Dat is dan 7 euro 50".

Zoon was inmiddels naar buiten gevlucht en zat aan een tafeltje, samen met zus, lekker aan zijn Italiaanse mangoijs te likken....

maandag 15 mei 2017

De voorbereidingen. Actiefoto's.

Het is me een werk zeg, die voorbereidingen voor ons huwelijk! Alleen de looks al...  Jurk en schoenen zijn in huis, nu nog zorgen dat mijn lijf er bij past. Dus hup, in het zonnetje. Gelukkig hoef ik mijn mooie hoofdje ook niet te breken over een lekkere lunch. Want behalve de kleur van het lijf mag er ook nog wel een pondje of twintig hier en vooral daar af.



Gelukkig helpen de pakketbezorgers mee. Net als ik weer drie trappen beklommen ben om wat geld te verdienen gaat de bel. En nog een keer als ik halverwege de afdaling ben, want pakjesmannen houden niet van wachten. De personal trainer van de sportschool zat me minder op te jagen. Maar ja. zo kom ik wel aan mijn beweging.



En aan kleding. Zak na zak,doos na doos wordt binnen gedragen. Die dozen die ik dan zelf de volgende dag weer naar het postkantoor moet verslepen omdat het toch nét niet helemaal was wat we hadden gehoopt. Mijn schoenen en jurk zijn binnen, zoals ik al schreef, nu de rest nog. Nog een paar kinderen en een man om aan te kleden, wat accessoires hier en daar...  

Nu maar hopen dat het op de trouwdag ook dit heerlijke weer is! Of zouden bruine benen ook leuk staan onder zo'n grote gele regenjas? 

dinsdag 9 mei 2017

Einde van een luizentijdperk


Na een jaar of 8 trouwe dienst als luizenmoeder zit het er op. Soms viel het mee, soms viel het tegen. Qua vangst, en qua gezelligheid. Zo viel ik bij de school van jongste zoon met mijn neus in de boter waar er een heuse luizenoorlog werd uitgevochten over de hoofdjes van de kinderen. De klas van oudste, daar zaten wat meisjes in die het echt een soort verwennerij vonden als ze uit de klas werden gehaald om op de gang even lekker aan hun haar gefriemeld te worden.

De klas van dochter, daar is het altijd wel gezellig. mijn medeluizenmoeder daar is een gezellig en relaxed mens en daar zijn (dus) de kinderen ontspannen en vriendelijk en ondergaan het gespeur op hun hoofdjes braaf.

Donderdag is de laatste dag dat er controle is. Champagne! Of nee: we nemen dit keer onze eigen luizen mee.  




zaterdag 6 mei 2017

Zo vaak boos

Boos, zo vaak boos. Niet dat hij overdreven uit zijn dak gaat, of dat het heel lang duurt. Maar hij heeft best vaak weer een kort lontje. En een harde stem. En ook heel veel frustraties, ben ik bang.

's Ochtends bij het opstaan is alles ok. Heeft hij er zin in. Altijd. Hij huppelt naar school, naar zwemles. Aan het einde van de dag (na een schooldag, einde middag, begint avond) is het meestal over. Zit het even tegen, gaat het even niet zoals hij wil of wordt hij verkeerd begrepen, dan gaat hij in de verdediging. "Ja maar JIJ!". Of "Dat DEED ik niet!". Een zinnig gesprek is nu niet mogelijk, misschien later. (Hoewel hij een van de koppigste kinderen is die ik ken. Wat eenmaal wit is genoemd wordt nooit meer zwart, of andersom. In ieder geval zal hij het niet hardop toegeven, en zeker niet als de ander blijft beweren dat het toch echt wit is.)

Soms heeft hij teveel indrukken, zoals na de verjaarsweek. Meestal te weinig. Een dag waarop ik me niet veel met hem bezig kan houden, hij geen leeftijdsgenootjes heeft om mee te spelen en verder geen echte leuke bezigheden is moeilijk. Mét leeftijdsgenootjes zie ik hem goed bezig: hij is echt wel gegroeid. Hij is behulpzaam, grappig, kan samenwerken en gunt de ander ook zijn lolletje (en ook dat loopt natuurlijk wel eens fout, maar hé, het blijft een kind natuurlijk). Zichzelf vermaken gaat een beetje: hij kan het lang, maar het zijn altijd dezelfde dingen waar hij mee bezig is en daar is dan natuurlijk weinig verrassends aan en weinig uitdaging meer. Vrolijk wordt hij er niet van, in ieder geval. En eens iets nieuws proberen durft wil hij natuurlijk niet want nieuw is eng en misschien lukt het wel niet. Ook niet samen.

Als dan op zo'n lange saaie dag waarin papa en mama weinig aandacht hadden, ook papa nog eens boos tegen hem begint te schreeuwen dat hij de deur dicht moet doen terwijl hij in de gang staat te worstelen met zijn step, wordt hij boos. Heel boos. Hij probeert het met woorden te winnen, maar hij komt er niet uit. Dus trekt hij boos de deur achter zich dicht en verdwijnt - zonder jas - maar weer naar buiten.

Even later ben ik zelf beneden. Ik zie hem aan komen sjokken. Het is nu echt wel klaar met buiten en met de step en wil alleen nog maar naar binnen. Ik probeer het neutraal en vriendelijk aan te pakken. Maar hij is nog steeds boos. Op papa. Papa krijgt een vuile blik en dan schiet hij snel naar boven, naar zijn kamer. Ook ik mag hem niet troosten, niets zeggen, nergens over praten. Hij wil alleen zijn.

Als ik hem een beetje ken zit hij nu in zijn bed, troost zich met deken en knuffels, leest wat Donald Duckjes om zijn zinnen te verzetten. Straks komt hij beneden als hij weer gekalmeerd is. Om er vervolgens NIET over te willen praten.

En hoewel ik dit keer niet de schuldige was en niet het slachtoffer heb ik er toch best weer veel last van.

zaterdag 29 april 2017

Trouwen na je veertigste

Het motiveert wel, die reacties op ontlurkdag. Dank daarvoor! Op zondagochtend 7 uur extra vroeg opgestaan voor een nieuw blogje...

Het heeft - zo lag ik vanmorgen in bed naast mijn vet snurkende aanstaande wat te mijmeren omdat slapen dan natuurlijk niet meer lukt en sex voor het huwelijk ongepast is - het heeft wel voordelen om te trouwen op deze leeftijd: 
  • Je hebt meer geld dan vroeger. Zo'n eerste salaris is ook geen vetpot.
  • Je hebt al veel bruiloften meegemaakt. Je weet inmiddels hoe het ongeveer gaat, meestal, en hoe je het niet wilt.
  • Je aanstaande en jij hebben elkaar de afgelopen twintig jaar goed leren kennen
  • Je weet dus dat als je bloemen wilt je ze zelf zult moeten kopen
  • Je dochter is een goede hulp bij alle voorbereidingen, zoals het uitzoeken van de kleding en het inrichten van het kindersnoepbuffet
  • Je bent inmiddels groot genoeg om te bedenken dat je lak hebt aan 'zo hoort het nu eenmaal'  en gelukkig is je aanstaande het er helemaal mee eens (en net wat assertiever dan jij)
  • Of de trouwmaffia te sponsoren door vier keer meer te betalen voor taart, bloemen en make-up omdat er nu eenmaal 'trouw' voor staat...
  • Je hebt nog ergens van lang geleden een mooi speciaal voor jullie ontworpen kunstwerkje liggen dat te gebruiken is op de trouwkaarten
  • Als wit je kleur niet is, niemand verwacht meer een Sissi jurk van glanzende witte zijde
  • Je zonen staan misschien niet te springen om nette kleding, maar zijn met omkoopbaar met wifi en patat
  • De schoonfamilie kent je inmiddels, daar kun je geen goede of slechte beurt meer maken
  • Jij kent de schoonfamilie inmiddels ook en weet welke verre irritant idiote achterneef er wel altijd graag met zijn vrouw op feestjes komt opdagen maar zeker weten op die van jouw zal worden geweerd
  • Je kinderen zullen deze dag nooit vergeten
  • Je ziet nu pas echt het nut in van een goed ondersteunde beha. Zeker in die strapless jurk...
  • Panties daarentegen, daar doe je al jaren niet meer aan. Vleeschkleurige panties, in de zomer. Gruwel. Wat een nare dingen.
  • Je hebt nu minder geld dan vijftien jaar geleden, double income no kids. Alle beetjes helpen, dus zamel zoveel mogelijk envelopjes in op de receptie. 
  • De ouders zijn er hopelijk nog in redelijk goede conditie bij.
  • De kinderen zijn erbij!
  • Je allerliefste en meest intieme vrienden zijn er bij: je kinderen, hun vader (jouw geliefde) en je ouders.



Ontlurkdag

Beste bezoekers, het is ontlurkdag! Wat betekent dat mensen die nóóit reageren maar wel meelezen vandaag even een heel klein beetje een tipje van de sluier mogen oplichten en laten weten dát ze er zijn. Doe je mee? Mag je de rest van het jaar weer gewoon lekker meelezen zonder commentaar achter te laten. Want dat waardeer ik ook zeer, dat er kennelijk mensen zijn die het leuk vinden om mijn stukjes te lezen en daar nog wel eens voor terugkomen.

(Maak ik gelijk maar even van de gelegenheid gebruik om me te verontschuldigen voor het feit dat hier op het moment zo weinig blogberichtjes van mij verschijnen. En dat ik niet meer elke dag trouw mijn rondje bij mijn medeblogsters maak of als ik al lees niet altijd meer reageer. Het is namelijk DRUK in huize Mammalien. Werktechnisch gezien, kindtechnisch gezien, trouwtechnisch gezien en dan kan ik er nog wel een paar verzinnen. Niet alleen de blogs versloffen, het huishouden ook een beetje. Helaas is ook een Mammalien niet in staat zich in twee of drie of liefst nog vier te splitsen.)

Voor ik weer heel snel verder ga met van alles en nog wat nog wel even de oproep: beste lezers, hoe heet je, waar kom je vandaan, hoeveel verdien je, houd je van slagroom, van sex of van macrameeën, heb je schaamhaar, hoofdluis of psoriasis? Wat vind je van deze site en wat wil je van mij weten? Laat het weten. Dank! Alleen je naam is natuurlijk ook goed :-)

woensdag 26 april 2017

Queenbees

Ik mocht laatst even een kijkje in een voor mij nog onbekende klas in een andere school nemen. Een juf was aan het praten, de kinderen, zo tussen de 7 en 9 jaar, zaten in meer of mindere mate op te letten. Een paar brave kindjes, een boefje, een jongetje dat achterstevoren ondersteboven zijn eigen ding aan het doen was. En de twee queensbees.

Ik had het al gehoord: er zitten twee meisjes die wat eh, de baas spelen. Proberen andere kinderen te domineren, de boel naar hun hand te zetten. Gezworen vriendinnen, natuurlijk. In ieder geval een front vormend naar de rest van de klas.

Ik zag ze direct zitten. Een gemaakt verveelde uitstraling, ze straalden uit dat ze zich ver boven de rest van de klas - en al helemaal de meisjes uit de klas - verheven voelden. Speurden wel goed om zich heen en hadden direct een oordeel klaar over wat andere kinderen wel of niet deden.

Gruwel.

Heel lang geleden, toen ik nog op de basisschool zat, bestonden dat soort meiden ook al. In mijn geval was C de ontbetwiste koningin, met S als hoofd-hofdames. F daarentegen was de wannabe queen en op zich moedig genoeg om tegen het gevestigde hof in te gaan. Helaas voor haar had het meestal niet het gewenste effect. Er was veel ruzie, geroddel, gekonkel. De meisjesapenrots. Er wordt meestal niet geslagen maar dat onderhuidse is misschien nog wel erger.

Ik werd daar in ieder geval helemaal niet vrolijk van. Ik had geen behoefte kampen te kiezen, geen behoefte de dominante te zijn (hou op zeg, laat mij lekker rustig mijn ding doen!), werd ook niet gepest. Wel trok ik het me enorm aan als er weer eens "gedoe" was. Buikpijn had ik er van, thuis. (Ik kan nog steeds heel slecht tegen een slechte sfeer, en ruzie ontloop ik.) Helaas was ik toen op één meisje na die er nog wel eens iets tegen probeerde kennelijk de enige die zich er wat van aantrok. De rest ging vrolijk door met elkaar het leven zuur maken. Wat een enorme opluchting toen ik naar het voortgezet mocht en daar de kinderen gewoon veel normaler met elkaar omgingen.

Een paar jaar later ging ik vakantiewerk doen. Koffie inschenken in het bejaardentehuis waar mijn oma zat. En dan zat de recreatieruimte vol met vrouwen - de mannelijke wederhelften leefden meestal niet zo lang - aan tafeltjes. Groepjes, zeg maar. Er werd niet gevochten, er werd niet gescholden. Maar geroddeld! Het verleden, de kleding maar vooral het gedrag van de ander werd nauwkeurig in de gaten gehouden, besproken en beoordeeld. Ik weet nog dat er een vrouw (met echtgenoot, dus hoog in status, maar ook dat wekt jaloezie op!) met een zwierige lange witte rok binnenkwam. De degelijke bloemenjurken gromden en gniffelden: "Het lijkt wel een bruidje! Op háár leeftijd... in het wit... tjonge. "

(En daar moet ik nu jaren later dus steeds aan denken als ik - op mijn leeftijd- in mijn half witte jurk voor de spiegel sta.)

En nu hoor ik dochter, groep 8. Die heeft er ook last van. Ik vertel haar dat het hopelijk in het voortgezet wat beter wordt, hopelijk komt ze wat meer meiden van haar eigen soort tegen.

Ik durf echter niet te voorspellen hoe het zal zijn als ze over een jaar of honderd in een clubje hoogbejaarde chagrijnige weduwen terechtkomt...

zondag 23 april 2017

Kinderfeestje: lekker zwemmen met zijn allen

En toen hadden we, naast de jarige, opeens 8 kinderen, in de leeftijd van 7 tot 14. Die oudste twee, die ken ik al meer dan 10 jaar, die zijn supermakkelijk en helpen goed mee de sfeer er in te houden en te zorgen voor de kleintjes. En de rest bleek ook eigenlijk heel gezellig. Thuis even uitrazen, beetje eten, cadeautjes doen, en toen naar het zwembad. 

Dat was natuurlijk top. Een groot zwembad, kinderen allemaal in het bezit van diploma's en konden zich goed redden. Hoewel de één wat beter zwom en het wat langer volhield dan de ander hadden wij als ouders niet het gevoel dat we ze voortdurend in het vizier hoefden te houden. Iedereen mocht dus vooral doen wat ie leuk vond: stroomversnelling, glijbaan, duikplank of golven, op pappa's nek zitten of stuivertjes opduiken van de bodem. 

Lekker ongedwongen en veel mogelijkheid om uit te razen, dat zijn wat mij betreft de beste kinderfeestjes, zeker voor onze jongens.  

De patat en/of tosti met ijsje achteraf viel natuurlijk ook in goede aarde, al lagen er al een paar van de jongere en/of minder ervaren zwemmers redelijk op apegapen. 

Eindconclusie: volgens mij was het een succes. Alle gastjes blij, er zijn geen kledingstukken of kinderen verloren (er was zelfs één sok over?!), en iedereen moe maar voldaan thuis afgeleverd. Jammer dat die ene jongen zo ontzettend veel en hard in mijn oor zat te tetteren op de terugweg. Volgende keer kofferbak in plaats van bijrijdersstoel.

De jarige zelf vond het ook heel gaaf, dat weet ik zeker. Had het hoogste woord, al vanaf de zwemles 's ochtends vroeg eerst nog, en van begin tot het einde feestje in de middag. Dat moest natuurlijk een keer misgaan. Tegen einde feestje maar vooral thuis op de bank en s' avonds in bed was het lontje kort, korter.. en kwamen de buikpijn en de keelpijn en de tranen en was hij echt verdrietig.

Het ís allemaal niet wat, voor ons ventje. Een week in de schijnwerpers staan, alle aandacht, alle hooggespannen verwachtingen, de stress rondom het (eigen!) feestje... het was misschien nét even te veel. Wilde zich helaas niet echt laten troosten. Gelukkig heeft een nachtje slapen hem goed gedaan. Net als de komende twee weken vrij dat zullen doen.

En ik? Niet dat ik de hoofdpersoon was, het was het feestje van jongste en die moest het - met zijn gastjes - naar de zin hebben, als ouder pas je je aan. Maar hé, dit is mijn blog, over mij, dus ik moet het toch even kwijt..

Blij was ik, met al die leuke kindjes die zo leuk met elkaar en zoon omgingen. Het vriendinnetje van jongste zoon - die ik stiekem wel veel op jongere versie van dochter vind lijken- had in dochter natuurlijk een enorm voorbeeld en grote vriendin gevonden ("willen jullie me adopteren?") en oudste deed ook leuk mee (in zijn nieuwe wel passende zwembroek haha). Mama blij. 

Tot ik - de meiden en de oudste waren aangekleed, ik dacht even "snel" te kunnen plassen voor ik man met de chaotische club kleine jongens in het kleedhok eventueel zou kunnen helpen - gigantisch onderuit gleed. "Even snel" en met blote voeten op een natte tegelvloer is natuurlijk vragen om ellende. Ik glipte, en vloekte, en viel met mijn volle (iets te volle) gewicht op mijn heup en schouder. En vloekte weer. Behalve dat mijn droge kleren nu weer nat waren had ik me echt wel flink pijn gedaan. Maar ik kon weer lopen en de linkerarm deed het nog, dus heb de anderen daar ter plekke maar niets verteld... 

Inmiddels is de heup is een grote blauwe bult geworden, de schouder deed erg pijn en was niet goed beweegbaar, maar een nachtje slapen heeft wonderen gedaan.





dinsdag 18 april 2017

De anti-climax van het grote mensen feest

"Hoe lang duurt het nog, hoe laat komen ze?" De jarige staat, zoals alle minderjarige jarigen voor hem 's ochtends al te springen. Ongeduld en spanning. Het huis is versierd, het ruikt naar vers gebakken appeltaart. "Nog 137 minuten, dan komen ze!", telt de kleine wijsneus af. Terwijl ik me druk loopt te maken met dweil en stofzuiger, weet hij niet meer wat te doen van ongeduld, behalve de klok in de gaten te houden.

Prijs de heer - gelukkig komt de eerste bezoeker ook écht klokslag twee uur, de vanaf tijd van het feest. En vrij snel erna volgen er nog een paar. Terwijl zoon de felicitaties en envelopjes in ontvangst neemt maak ik me druk over taart en koffie. Het is begonnen!

Een uur later. De grote mensen zitten bier te drinken en te kletsen. Man houdt zich bezig met de gasten, terwijl ik koek en zopie voorbereid en aanbied. Hel. Wat de kinderen betreft is al dat geklets niet alleen veel herrie maar vooral saai. Af en toe probeert iemand ze aandacht te geven. Van die vragen waar ze niet op zit te wachten ("hoe gaat het op school?") tot iemand die grappig wil zijn en het toch al wat gespannen verjaardagskind aan zijn voeten omhoog trekt. Dat lijkt even leuk,maar al snel loopt het uit de hand. Hij kiest eieren voor zijn geld en vlucht, samen met broer en zus, naar boven. Eerst nog naar een computerspelletje wat ze met zijn drie kunnen doen, maar al gauw zit ieder voor zich op zijn eigen kamer zijn eigen ding te doen en de tijd uit te zitten. We missen heel erg bezoekertjes van hun eigen leeftijd.

Weer een uur later. Dochter en jongste zijn uitgespeeld, komen beneden wat chips eten, hangen wat. Gelukkig hebben ze inmiddels geleerd niet meer hardop te vragen "wanneer het bezoek nu eindelijk weggaat".

Zes uur, iedereen is vertrokken, ik ruim af en op. De kinderen hebben honger. Ik serveer wat opgewarmde magnetronpannenkoeken en neem zelf een kop soep. Papa gaapt vanaf de bank dat hij genoeg bier en hapjes op heeft.

's Avonds in bed spreek ik een en ander na met de jarige. Hij vond het maar saai, vandaag. Saai is wel een buzz-woord, deze dagen, maar echt ongelijk kan ik hem niet geven. Een grote-mensen-feest blijft toch vooral een feestje waar de familie en vrienden van je ouders met elkaar gaan zitten kletsen en waarbij jij pootjes moet geven en opzitten voor mensen waarvan je soms niet eens weet hoe ze heten omdat je ze alleen op verjaardagen ziet.  

En dat is ook niet erg en hoort er af en toe bij, maar kan toch eigenlijk niet de bedoeling van je eigen verjaardag zijn?

Misschien volgende keer toch maar iets anders organiseren.

maandag 10 april 2017

Een minder geslaagd stranddagje

Verdorie! Technische problemen op de commerciële websites, inkomsten dalen enorm. Werk aan de winkel dus. Ook in het weekend.

Om de jongste twee kinderen toch even uit te laten met het mooi weer had Pappalien bedacht dat we naar Scheveningen konden. (Oudste kon niet mee wegens Heel Veel huiswerk.. )
Even lunchen, even pootjebaden en wandelen en dan weer terug was het idee. Nou ben ik dol op strand, maar het was wat slecht getimed... want de rest van Nederland (en Duitsland en weet ik waar nog meer) had geloof ik het zelfde idee.

We hebben zeker een half uur in Den Haag in de file gestaan. Wat een heksenketel daar zeg. Veel te veel auto's, scooters, getoeter en stank. Daarbij was natuurlijk ook de airco in man's auto (hij fiets voornamelijk dus had geen idee) aan een beurt toe. Wel een hele irritante piep maar geen koude lucht. Zodat de eerste lekkere lenteachtige dag van het jaar gelijk een hele warme werd.

Eenmaal aangekomen moest er direct geluncht worden, de kinderen zagen nogal witjes. De Mac, vond Pappalien, en de kinderen haalden opgelucht adem. Ik was al blij met een wc (natuurlijk was er geen IN de Mac dus moest ik bedelen in een tentje verderop...) Ik heb weinig gegeten, want behalve dat ik aan de lijn ben vind ik Mac eten echt niet lekker meer.

Het pootje baden was leuk. Koud, dat wel. Maar de zee is altijd tof, toch? Wat mij en jongste betrof duurde het te kort. Maar hé, in gezelschap moet je compromissen sluiten. Dus trokken we verder, door het zand, langs de ijswinkel (ik doe nog steeds aan de lijn, dus ik deed weer niet mee). En na de ijswinkel moest er weer gedronken worden. Aan het strand dan, eiste ik, een leuke strandtent.

Een vrije plek vinden was lastig, maar we hadden uiteindelijk een loungebankje te pakken. In de vervelendste tent die er staat volgens mij. Maar dat begreep ik pas toen we eenmaal geïnstalleerd waren. O o Gerso, overal om ons heen. Ik heb weer een hoop geleerd over uiterlijkheden en hoe je je zelf nog lelijker kunt maken door te verven en in te spuiten. Irritante muziek ook, ongeïnteresseerd niet ingewerkt personeel, 20 euro voor 5 niet heel bijzondere drankjes waar we een half uur op hebben moeten wachten terwijl jongste zoon dorst had en zich enorm aan het vervelen was (en ons dus ook)...

Ik had het een beetje gehad en wilde vooral terug naar mijn donkere koele werkplek. Volgende stranduitje beter, hoop ik.

vrijdag 7 april 2017

Hoe scholen communiceren

Dochter is geplaatst op de school van haar eerste keuze. Hoera!

Vroeger was dat niets om over naar huis te schrijven. Je schreef je gewoon in op de school die het dichtst in de buurt lag. Geen open dagen, geen keuze stress, en al helemaal geen lotingen. Maar dat terzijde.

Ik had geen loting verwacht, overigens, dus ben dan ook niet actief op zoek naar informatie gegaan. Ik werd compleet verrast door een berichtje van de school zelf op mijn facebook. Ze konden tot hun vreugde alle leerlingen die zich ingeschreven hadden plaatsen (al moest er wel wat ruimte bij worden gemaakt).  

Behalve dat ik het fijn vindt dat dochter gewoon de school van haar eerste keus mag doen was ik ook heel blij met de berichtgeving zelf. Deze middelbare school heeft kennelijk wél door hoe te communiceren. Ik heb nog even gekeken op de site van oudstes school of daar iets bekend werd gemaakt over al dan niet loten, maar ik kon er niets vinden... Waarschijnlijk volgt volgende week de brief aan alleen hoogst nodig te informeren personen volgende week, in kleitablet met postduif.
Het is niet zozeer onwil, maar meer gebrek aan organisatie en structuur, en in de digitale wereld zijn ze ook geen koploper ben ik bang.   

Ik snap ook wel, een school voor voortgezet onderwijs is anders dan een basisschool. Op de basisschool van dochter is het simpel. Je komt je kind een paar keer per week brengen, en ziet dan de juf. Is er iets te melden doet zij of doe jij dat even kort. Is er meer nodig maak je een afspraak, waarbij beide partijen naar elkaar luisteren. Los van gewone ouderavonden en rapportgesprekken hebben ze allemaal mail die gelezen en beantwoord wordt, en schoolbreed is er een juf die alle leuke weetjes op facebook en twitter zet. Directie kan haar verhaal elke week in de nieuwsbrief kwijt. Top!

Dus verwend als we waren verwachtte ik ook zoiets bij school van jongste. Helaas. Er is wel iets sociaal media-achtigs waar je nog wel eens een leuke foto van de paasversiering of een uitje ziet, maar échte heldere eerlijke transparante communicatie? De schoolleiding niet, de juf niet. Waar de een vooral liever niets zegt uit politiek oogpunt heeft de ander gewoon geen idee. Ik heb maandenlang in het duister getast over wat zoon nu precies dééd daar, qua leerwerk. Of hij op zijn plek zat, op die nieuwe school. Ik moest het doen met wat zoon vertelde ("het is saaaaai" en "medeleerling P. zegt dat ik de domste van de klas ben!"). 
Inmiddels staan er een paar invaljuffen die me in ieder geval wel gewoon informeren over hoe zoon het doet in de klas. Met één of twee zinnen zo tussen neus en lippen houden ze me op de hoogte. ("Hij pikt alles zó snel op, hij hoort en ziet alles en is de snelste van allemaal en dat is een groot verschil met medeleerling P.  Het komt er alleen niet altijd uit, maar daar gaan we mee aan het werk..") 

Hoe is het met de communicatie bij jullie op school?

vrijdag 31 maart 2017

Het zinkende schip, vervolg soap in ik weet niet hoeveel delen nog

Het bestuur heeft gesproken. Directie en een paar bestuursleden in pak nodigden alle ouders op hoofdlocatie uit. Onderwerp: het verleden, wat ze nu al hebben gedaan om het zinken wat tegen te gaan en vooral De Toekomst van Het Zinkende Schip

Wat als De Oplossing werd gepresenteerd bleek nogal karig: we verhuizen. Onze locatie wordt opgedoekt, we mogen met de resterende twee groepen 4 kilometer verderop bij de hoofdlocatie in. Want dan is het makkelijker voor de juffen samenwerken, inval eenvoudig te regelen en kennelijk is er dan volgend jaar wel in ieder geval voor een groot deel wat beter gekwalificeerd personeel.  

Dus in plaats van dat het personeel af en toe heen en weer rijdt of belt, moeten de kinderen nu op hun kleine fietsjes heel ver rijden. Wisselen van BSO, ouders die opeens in spagaat komen omdat ze ook andere kinderen op andere scholen hebben. Het zou me niet verbazen als er aan het einde van het jaar van de overgebleven 11 in onze klas er nog eens 5 vertrekken. 

Dat viel niet goed. En niet alleen de praktische problemen, maar de manier waarop deze Oplossing wordt gepresenteerd. De arrogantie. Ja, het is mis gegaan, maar we gaan het (weer) opnieuw proberen. Geen excuses, geen inspraak. 

Via via hoorden we allemaal beroerde verhalen. De school zou zelf handtekeningen van ouders gezet hebben op belangrijke documenten. Enquettes uitgestuurd onder het mom van een werkstuk van studenten. Het vertrouwen is behoorlijk weg en nog lang niet terug.

Thuis in bed bedachten wij ouders dat "opnieuw beginnen" dan net zo goed opnieuw beginnen op een andere school kan zijn. Een waar we wel vertrouwen in hebben, eentje die zelf niet opnieuw hoeft te beginnen maar al jaren goed onderwijs levert. Welke alternatieven zijn er eigenlijk en wat vinden we belangrijk? 

Eerst maar eens aan de betrokkene zelf vragen. Maar zoon was kort: hij wil blijven. En alles wat voorheen stom was op school is nu toch wel oke. En deze school is fijner dan de vorige. En vooral, de kinderen (die en die en die) zijn zo lief.

Ik weet het even niet meer. Al ben ik bang dat die en die en die straks wel allemaal weg zijn.

maandag 27 maart 2017

Karamel en zeezout

Leuk he, zomertijd. Ik vind er helemaal niets aan. De wekker gaat gewoon té vroeg 's ochtends. Niet alleen voor mij, maar ook voor de kinderen. En daar wordt niemand vrolijk van.

Daarbij, het is de laatste paar dagen weer enorm bal: ik kan niet slapen. Ik schrik om een uur of twee wakker en val serieus pas na een uur of drie soms vier weer in slaap. Behalve draaien en piekeren in bed besluit ik dan ook nog wel eens om op te staan en fijn wat (ik denk altijd) briljante ideeën in een kladblokje te schrijven of soms beneden op de tablet wat te gaan surfen. Om op nóg briljantere ideeën te komen. Die ik vervolgens opschrijf om de dag er op uit te gaan voeren,

Alleen komt daar dan niet altijd veel van terecht, al was het maar vanwege het slaaptekort...

Vannacht bedacht ik me onder meer dat ik een hele nieuwe blog moet gaan maken. De titel: "Karamel en Zeezout". Het past echt perfect bij me. De vla, de macarons, de chocola ook vooral. Alles smaakt lekkerder met Karamel en Zeezout smaak.

Waar de blog over gaat, ik heb werkelijk geen idee. Misschien moet ik daar vannacht nog eens over gaan piekeren.

woensdag 22 maart 2017

Vorige week had hij nog maat 134... of zo iets

En weer een mijlpaal. Voor de eerste keer heb ik een kledingstuk voor mijn zoon besteld in een herenmaat. Maatje XS bleek zelfs te klein, we gaan direct maar door naar de maat S.

Super fijn dat hij lekker aan het groeien is geslagen, dat het gewoon heel goed met hem gaat op alle gebieden. Maar toch moet ik er wel een beetje van zuchten.

Mijn kleine baby heeft een herenmaat...


maandag 20 maart 2017

Het zinkende schip dat onze nieuwe school was

Vorig jaar besloten we voor de jongste een andere school te zoeken. Niet omdat de vorige school niet goed was maar meer omdat jongste een ander soort onderwijs nodig heeft met meer uitdaging en liefst ook kinderen die ook wat verder denken.

We hebben overal ons licht opgestoken, en kozen voor school X. De ouders die er al een tijdje rondliepen waren zéér tevreden. Het kost wel wat, maar dan heb je ook een kleine klas en leerkrachten met kennis van dit soort kinderen. Het was zó fijn daar, voor de kinderen! Een heerlijke sfeer.

Helaas, net voor we begonnen, bleek er een andere wind te gaan waaien die de sfeer compleet om zeep heeft gebracht. School kreeg een nieuw bestuur, het beleid ging om. De goede leerkrachten die daar al jaren naar tevredenheid functioneerden vertrokken één voor één. Onze juf was wel aangesteld door het nieuwe bestuur maar duidelijk niet opgewassen tegen haar taak.

Na drie weken vertrok het eerste kind. Voor kerst waren er drie weg. Voor de voorjaarsvakantie vier.

Inmiddels is ook onze juf uitgevallen. Invaller na invaller hebben we gezien. Op het laatst zat zoon met een paar andere jongens de hele dag maar computerspelletjes te spelen. Wat hem op zich wel beviel maar toch niet echt de bedoeling kon zijn.

De school zelf bleef nogal in gebreke. De communicatie is bar slecht, op zijn zachtst gezegd. De motieven niet altijd even helder. De zoektocht naar goed personeel blijkt een vrij lastige (en vinden ze er één, wil ze zelf niet). 

Aan de andere kant, ik zie het graag positief. Na een overname duurt het even voor de boel weer op de rit staat. Ik geef toe, we hadden het onderschat. We hadden deze school niet gekozen als we geweten hadden wat voor onrust het had gegeven bij leerlingen, ouders en personeel. Maar hé, nu we er eenmaal zitten en zoon wat gewend is geven we niet zomaar op! Het wordt vast snel beter. Sinds een week of twee hebben we een vaste invaljuf waar ik echt wel een goed gevoel bij heb. Zoon lijkt wat meer aansluiting te krijgen. Vooral de meisjes uit groep 5 vindt hij erg lief.

En nét toen ik er weer in geloofde, barstte er weer een bommetje. Vandaag nemen er wéér drie kinderen afscheid. Kinderen die dat met een héél opgelucht gezicht meldden in de klas, zo blij dat ze naar die andere school mochten.

De achterblijvende ouders en kinderen blijven in verwarring achter. We begonnen met een combiklas van 20 kinderen, ik vrees dat we - zonder daar extra voor bij te hoeven betalen - aan het einde van dit schooljaar nog maar de helft over hebben. Wat betekent dat voor ons? (En ook, wat heb ik gemist of niet begrepen, zouden wij ook niet per direct moeten opstappen?!)

Zoon reageerde in eerste instantie natuurlijk wat lacherig met een "nou, dan hebben we straks wel heel veel aandacht van die twee juffen als we nog maar met drie kinderen in de klas zitten". Maar later bekende hij tegen mij met een wat sip gezichtje: "... maar de liefste kinderen gaan allemaal weg.." En dat vind ik best wel erg zielig.

maandag 13 maart 2017

Afvallen met 5:2

Al een paar maanden ben ik bezig met het "afvalprogramma" op de sportschool. Maar helaas levert dat nog niet genoeg op qua gewichtsverlies. Het probleem zit hem vooral in het eten, ben ik bang. De diëtiste van het programma draait het standaard verhaaltje af doet haar best, maar haar tips zijn niet nieuw. Alleen een schema meegeven en dan verwachten dat ik verder leef op rijstewafels en cherrytomaatjes tussen die ene boterham en die bak sla door, dat gaat natuurlijk niet lang goed. Op een bepaald moment ga ik de fout in omdat iemand met een pak punselies voor mijn neus zwaait, en als de beer los is dan gaat hij meestal goed los en snaai ik de rest van de dag wat ik snaaien kan.

En toen kwam ik toevallig het tv programma dieet op maat tegen waarin het "vastendieet" of het "5:2 dieet" werd besproken. Bekijk ook vooral de documentaire waarin Michael Mosley uitlegt waarom (een beetje) vasten zo goed voor je lijf is. Het idee van het 5:2 dieet is dat je 2 dagen per week bijna niets eet, slechts 500 calorieën. De rest van de week mag je eten wat je wilt.

Het is bijzonder simpel, en dat trekt me wel. Niet de hele dag calorieën tellen, niet dag in dag uit letten op wat je eet. Geen lijst met verboden voedingsmiddelen. Als je een dag vast, dan eet je gewoon (bijna) niets. En anders wel. Dat kan ik! In het verleden bewezen.

Ik ben inmiddels twee weken bezig. Een dag niet eten is helemaal niet zo moeilijk als het lijkt. Mijn ervaring is echt dat hoe minder ik 's ochtends eet hoe makkelijker ik het vind om de uren erna niet te eten. En hoe meer ik me er op instel dat ik niet eet (en dus ook niets hoeft te kopen of te klaar te maken) hoe simpeler het is. Een fijne bijkomstigheid is dat ik opeens héél veel tijd overhoud...

Ik kies elke week twee dagen waarop dat het makkelijkst is, meestal de maandag en de donderdag. Dagen waarop ik een groot deel van de dag zo min mogelijk kinderen om me heen heb die ik vermaken en voederen moet, dagen waarop de agenda lekker vol staat met bureauwerk of ander soort afleiding. Waarop er niet gesport hoeft te worden en er geen feestelijkheden zijn natuurlijk. Naar het theater en dan na afloop mineraalwater met een wortel, dat vind ik zo'n domper...

Aan het einde van de dag krijg ik nog wel vaak hoofdpijn of voel me wat licht in mijn hoofd. Dat zal voor een groot deel wel het vochttekort zijn, want ik vergeet dan vaak ook te drinken. En hoewel ik meestal einde middag wel iets eet heb ik dan later op de avond als ik op de bank plof vaak best wel trek. Gelukkig mag ik dan naar bed met het idee dat er de volgende dag weer gewoon een bak yoghurt met banaan op me staat te wachten.

Want natuurlijk let ik in die andere dagen ook wel een beetje op, begin ik niet direct met chocoladecruesli en vermijd ik lunches die bestaan uit saucijzenbroodjes. Ik kies zoveel mogelijk gezond, maar ga niet mierenneuken over die laatste calorie boterhambeleg. Uit eten of een gebakje op een verjaardag moet gewoon kunnen. Zonder me schuldig te voelen. En dat is ook wel eens lekker.

Iemand ervaringen met dit dieet? 

vrijdag 10 maart 2017

De jurk

Over een paar maanden ben ik dan als alles goed gaat de bruid. Tijd om eens over kleding na te denken. Wat doet een echte bruid aan? Volgens dochter een échte bruidsjurk. Natúúrlijk helemaal wit of wittig (ivoor), met zo veel mogelijk prinsesseneffect. Volgens mijn 88 jarige moeder kan het écht niet om als samenwonende vrouw in het wit te trouwen. Ik zelf heb ook zo mijn bedenkingen over de "echte" trouwjurk. Maar daar had ik al een beetje over geschreven.

En toch, om wat ideeën op te doen, een en ander uit te sluiten en gewoon samen een leuke ochtend te hebben, togen dochter en ik dan toch naar die ene bruidswinkel waar ze naar eigen zeggen "geen tuttige en niet overdreven dure jurken" verkopen. "We kopen niks!", siste ik dochter nog toe toen we bij de deur waren. Maar toen zag ik dit bordje hangen...

Dit bordje op de deur maakte me nog wat zenuwachtiger...
Ik moet zeggen, een hele belevenis was het. We liepen strak na openingstijd de nog lege winkel in, en kregen dus direct een medewerkster aan onze broek. Wat op zich wel handig is, want zomaar even rondsnuffelen is al lastig: je ziet door de bomen het bos niet meer. En een jurk aanpassen, daar komt nog meer bij kijken.

Ik werd in een hokje geduwd en kreeg de opdracht strapless bruidsbh en bruidsschoenen van de zaak aan te doen en in ondergoed te wachten tot de medewerkster me kwam helpen met het aantrekken van De Jurk(en). Ik ben helemaal niet preuts, maar vond het toch wat ongemakkelijk. Half naakt met een vreemde vrouw in een hokje die je in meters tule en kant hijst, hier wat trekt en daar wat duwt en nog wat spelden in je prikt om alles helemaal netjes aan te laten sluiten.

Keer op keer werd ik, als alles op zijn plaats zat, het hokje uitgestuurd met een luid "Daar ga je dan!" Om in de enorme spiegel te zien hoe geweldig het me stond, en vooral ook me te laten bewonderen door het - in mijn geval slechts éénkoppige en minderjarige - publiek. Dochter keek haar ogen uit, maakte veel foto's voor papa thuis later en samen hebben we lekker gegniffeld over mama in een heuse trouwjurk.

Het was al met al een leuk uitje. En nuttig. Sommige jurken daar zijn echt best wel heel mooi hoor, vooral als je superslank en 20 jaar bent, zoals het meisje in het hokje naast me. Zelfs ik heb toch ook iets leuks gevonden. Niet de meest bruidige van allemaal maar toch best erg bruidig en best erg duur. Dus in plaats van een jurk heb ik vooral het nuttige advies mee naar huis genomen over welk model jurk mij mooi staat en hoe ik er op mijn voordeligst uit zie.

Na uren gesurf, wat gebestel en vooral veel teruggestuur op internet (ik kan hier een hele rij winkels opnoemen waar je NIET moet zijn) ben ik wel een flinke stap verder. Ik weet ongeveer wat ik wil en de aanstaande heeft ook zijn goedkeuring gegeven aan soort, type en model. Voor de rest van de wereld houd ik het nog een klein beetje geheim.

Nu nog even goed inschatten hoeveel kilo ik over vijf maanden kwijt ben en welke maat ik dan heb...

dinsdag 7 maart 2017

En toen had ik alleen het hoesje nog...

Pats! Daar lag mijn oude iPhone 4S op de tegels van de wc. Eerder gooi- en smijtwerk had hij overleefd, maar dit keer was het beeldscherm echt in honderdduizend scherven uiteen gevallen.

Het was even balen, natuurlijk, maar toch ook weer nét dat zetje dat ik nodig had om een nieuwe telefoon aan te willen schaffen. Een modernere, met het nieuwste besturingssysteem, met veel betere camera, maar vooral ook een veel groter scherm! Een 6 plus dus, want zonder leesbril wordt het steeds lastiger. Ik stuur regelmatig een hele verkeerde emoticon mee met mijn whatsappjes, omdat ik echt niet meer zie of zo'n geel bolletje nou lacht of boos kijkt...  Bovendien was het al nooit helemaal het ideale apparaat om bijvoorbeeld een website te bekijken. Groot dus, moest het worden.

Mijn mooie nieuwe giraf hoesje!
Stuur Pappalien om een boodschap het internet op, en hij vindt het. Een 6plus, refurbished, 1 jaar garantie, zacht prijsje. Ik heb alvast een mooi hoesje (bij onze hofleverancier caseable.com) laten maken. Een paar dagen later was hij in huis. Zag er prima uit. Sim en al mijn gegevens netjes overgezet. Klaar. Blij.

Maar niet voor lang. Na een dagje begon het op te vallen dat het ding niet altijd deed wat ik wilde maar zelf de controle overnam. Zo kreeg ik halverwege een door mij te versturen tekstberichtje opeens de letters niet meer ingetypt. Ging het ding uit eigen beweging apps openen en verbood het kreng me uiteindelijk gewoon in te loggen. Aan-uit-aan-uit, en hé, daar deed ie het weer. Even.

Omdat dit toch niet helemaal was wat ik me voor had gesteld sturen we hem dus maar terug om om te ruilen voor een werkend exemplaar. Maar wat te beginnen zonder mobiel, anno 2017?
De oude (met inmiddels hersteld scherm) was nog nét niet verkocht. Helaas bleek het terugzetten van sim en data van nieuw naar oud niet zo simpel. Met veel pijn en moeite is het gelukt, en heb ik de backup uit 2015 terug. Zodat mijn meest recente whatsappje gaat over het bedenken van een cadeau voor een verjaardag die al twee jaar terug is geweest. En, nog fijner, ik nieuwe telefoonnummers van de afgelopen twee jaar handmatig heb moeten invoeren.

Maar het werkt weer. Mijn nieuwe hoes ligt werkloos te wachten tot hopelijk zeer binnenkort een wel werkende 6plus komt...

donderdag 2 maart 2017

Zelfverheerlijking

Was het een tijd nogal stil hier, kom ik terug met mijn treinavontuur. Niet de beste promotie van mezelf natuurlijk. Aan de andere kant, wie zit er nu op te wachten dat ik hier ga vertellen dat ik zo enorm goed ben in wiskunde of gehaktballetjes draaien?

Maar het is wel een beetje wat ik mis in blogland, of in het algemeen onder de jongeren: zelfspot. Misschien is het de facebookgeneratie met alleen maar likes en geen duimpjes naar beneden. Pinterest pagina's vol mooi en goed en kijk-mij-eens-knap-zelfgemaakt. Kinderen die alleen nog maar te horen krijgen hoe góed en hoe knap ze zijn, en aangemoedigd worden tot nóg beter. Ik word soms onpasselijk in de kleedkamer van het zwembad na de zwemles, als die moeders om die kleine natte bibberende lijfjes heen staan te koeren. Ze zó enorm ophemelen. Met honderd duizend keer meer woorden voor "lekker gezwommen" en "goed je best gedaan" dan ik in dit blogje kwijt kan. Elke les weer.

En ik begrijp het wel een beetje hoor, ook ik probeer mijn kinderen een beetje zelfvertrouwen te geven en ze te leren dat je best ergens voor doen belangrijk is. Aan de andere kant, ergens luchtig mee omgaan, een beetje relativeren, dat is ook belangrijk. En dat mis ik dus wel eens.
Soms zijn er gewoon dingen die niet zo goed aan, of niet leuk zijn. En dat mag ook. En hoe ga je daar dan mee om? Het hoeft allemaal ook niet altijd even serieus ook, vind ik. Zeker niet als je klein bent.
 
Herkenbaar?

woensdag 1 maart 2017

Mammalien en de trein

Samen met mijn 11 jarige dochter zou ik naar Arnhem. De binnenstad, dus eigenlijk sneller en zelfs voor mij als vastgeroeste automobilist vast handiger met de intercity dan met de auto. 

De trein, ben er niet zo heel vertrouwd mee. Vroeger, met de studenten OV-jaarkaart, toen wel. Vaak lang wachten op koude stations (want looks tellen, dus veel dunne panties in pumps onder minirok of hotpants). Volle treinen in de spits (altijd hopen dat er niemand naast je kwam zitten), overdag heerlijk rustig. Ik ging vaak met de trein een andere stad ontdekken om te gaan winkelen, koste niks en ik alle tijd aan mezelf, lang leve het studentenleven. Soms bleef ik gewoon een stukje verder blijven zitten dan nodig omdat de muziek op mijn walkman zo lekker klonk of ik een boek aan het lezen was. 

Toen ik eenmaal werkte kreeg ik al snel een auto, en sindsdien zijn de keren dat ik bus en vooral trein in ben geweest op één hand te tellen. En dat is te merken ook, maagdelijke ov-ganger als ik ben...

Wij gingen dus met de trein.

Eerst altijd even zoeken waar die stomme ov-chipkaart is. Dán uitvogelen hóe er geld op te zetten. Thuis, de avond van tevoren, via internet leek dat even te lukken, tot ik wel geld afgeschreven kreeg van mijn rekening maar pas na het bezoek aan een oplaadpunt (what the f??) op mijn ov chip erbij kon laten zetten? Lekker praktisch. Op het station zelf dan maar, vlak voor vertrek. Een railrunnertje er bij, en gaan. Inchecken (waar staat die paal? maakt het uit of ik mijn kaartje achterstevoren houd?) en na een flinke tijd op een koud perron gewacht te hebben (hé dat is nog niet veranderd) de trein in. Gelukt!

We giechelden als twee heuse pubers en maakten selfies, stootten elkaar aan, ik maakte nog maar weer eens een foto voor dochters Instagram verhaal over deze Hele Bijzondere manier van reizen en we bespraken hardop al die interessante schermpjes met ov-info die er in de trein hangen tegenwoordig... tot ik op het raam de letters s i l e n c e zag staan en ik begreep dat ik nóg iets nieuws had ontdekt wat er in '87 niet was: de stiltecoupé...

Oeps. Sorry! Zei ik al dat ik een naïef provinciaaltje was op ov gebied? (Maar ik heb wel uitgecheckt! Een keer teveel zelfs, zodat ik nogmaals moest uitchecken...)
NS forum
Een stilte-coupé is trouwens een vreemde term. Men praat er dan wel niet, maar het kantoormannetje achter ons maakte een flink gebruik van zijn niet zo heel stille toetsenbord. Hij kraakte met zijn boterhamzakje en snufte zijn neus. En spoot een halve fles after-shave op, aan de lucht te ruiken die opeens over de bankjes heen vloog. Dáár hebben ze dan ook weer geen bordjes voor, die een en ander over het gebruik van luchtjes zeggen.

Gelukkig kunnen pubers ook héél zachtjes slap liggen van het lachen.

dinsdag 21 februari 2017

De schoolFotograaf

Onze school heeft elk jaar een ándere schoolfotograaf. Sommige doen het erg leuk, met accessoires en originele poses. Soms is het geld kennelijk op, en wordt er productie gedraaid: kind wordt in te krap hokje geduwd, standaard pose voor standaard blauw gevlekte achtergrond en klik, klak, klaar, volgende. De resultaten waren zo mager dat ik de foto's van mijn bloedjes niet eens besteld heb.

Dit jaar hadden we vier fotografen. Eentje maakte de groepsfoto - in blokjes van vier die later digitaal aan elkaar geplakt worden. De anderen deden de individuele portretten. Ik was ook dit keer weer hulpouder. Aan ons hulpouders de schone taak om te zorgen dat alle kinderen aan de beurt kwamen en dat ze, eenmaal vooraan in de rij, snottebelvrij waren én enigszins in de plooi waarin mams ze die morgen had afgeleverd. Wat niet meeviel na de nogal herfstachtig uitgevallen pauze.

Wel leuk hoor, zo'n middagje helpen. Ik vind het geweldig om zo tussen die kinderen te zitten. Van de hele verse vierjarige kleuters die nogal benauwd stonden te kijken tot de  al hier en daar flink aan het puberende groep achters met enorme schoenen.

Maar of ik nou schoolfotograaf wil worden? Ik zou knettergek worden van élke keer weer zo enorm enthousiast doen als er een kind voor m'n lens staat. Elke keer weer zeggen dat ze de mooiste en de stoerste zijn. en vooral leuke grapjes maken over scheetjes om ze maar te laten ontspannen en vrolijk te laten lachen. De dames deden het echter perfect.

Nu ben ik wél heel benieuwd hoe de foto's van mijn mooie dochter geworden zijn. Die heb ik niet langs zien komen in mijn groepjes. De zoons die allebei niet meer op school zitten mochten na schooltijd ook aanschuiven voor een familieportret, maar daar waren ze helaas niet meer voor te porren. Moet ik toch zelf maar weer eens kijken hoe ik ze met zijn drie tegelijk enthousiast en blij voor mijn camera krijg. Dan zal ik het maar niet over scheetjes hebben...

vrijdag 17 februari 2017

De bruiloft, een stapje verder

We zijn druk bezig met het zoeken naar locaties, brainstormen over ideeën. Alles wijst nu naar locatie X. De Y is top maar vereist een wat jonger en hipper en mobieler publiek dan wat wij hebben denk ik. Locatie Z is juist wat te burgerlijk en viel al helemaal af toen ik de foto's ging bekijken die eerdere bruiloften op facebook hadden gezet. Bah!

Locatie X heeft alles. Inclusief de hoogste prijs, hoewel ze dan wel weer als enige een offerte uitbrengen en niet zo maar wat waaien van "dat komt wel goed". Ze hebben veel ervaring met feesten en bruiloften, zijn flexibel, hebben veel uitwijkmogelijkheden binnen en buiten voor elke leeftijd, weersomstandigheden, zin om te zitten of te hangen of te wandelen, in gezelschap of even alleen. Mooie fotolocatie, vette speeltuin, water, bomen, terras en zaal zonder zaaltjesgevoel. Eten en drinken hebben ze overal wel zo'n beetje en overal rekenen ze gewoon de vette horecaprijzen. Maar goed, dat hoort er bij en we besparen weer op kosten voor decoratie en een dj. Het is maar wat je belangrijk vindt.

De grote lijnen worden dus wel wat duidelijk. Ceremonie, grote borrel en dan iets eten (en nog wat borrelen) met de "kleine" groep die toch best groot is - mede vanwege het gebrek aan anticonceptie in de tijd dat onze ouders jong waren.

Nu kunnen we dan gaan nadenken over details zoals "de jurk", bruidstaart, fotosessies en het diner. En wat voor alternatieven daarvoor zijn. Ik riep altijd: géén officiële bruiloft met moetjes (zoals die jurk en die taart en een zoveel gangen menu op in stof verpakte tafels en stoelen) maar ja, je moet toch iets aan en lekker wat eten bij de koffie of de borrel is ook wel prettig. Maar dat hoeft dus niet persé een (wat onze smaak betreft vieze en veel te dure) marsepeinen toren te zijn die we met veel ceremonieel aansnijden. Pappalien is liefhebber van macarons, ik minder, maar ze zien er wel spectaculair uit. Kun je ook torentjes van bouwen.

Afbeeldingsresultaat voor macarons toren
Pinterest
Wat De Jurk betreft. Dochter had in haar hoofd dat ik in een soort prinsessenjurk van veel witte stof met tierelantijnen sluier en sleep mijn opwachting maak en vooral dat zij dan ook een bijpassend bruidsmeisjesuniform krijgt. Kom op zeg! Niet alleen vind ik het zonde van het geld, het is ook niet mijn smaak en het past ook niet echt meer. Ik ben allang geen naïef slank maagdje van 18 lentes meer die denkt dat ze een prinses is en een haar bruiloft de állermooiste dag van haar leven.

Dit wordt 'm dus niet...
Aan de andere kant, ik wilde eerst gewoon een King-Loui-tje kopen van het huidige seizoen, maar daar begin ik over te twijfelen. De bruid moet toch wel een beetje opvallen tussen de andere gasten. En natuurlijk krijgt dochter een mooie jurk, eentje die we allebei mooi vinden en bij haar past. En de jongens krijgen natuurlijk een pak met vlinderstrik. Hahahhahaa. (Ik ben al blij als de jongens hun haar wassen en een nieuw t-shirt aan willen, of ze al dan niet met blote benen mogen bedenken we later nog wel.)

En dan de ringen! Oeps. Die hebben we al. Dertien jaar geleden gekocht, en nog steeds heel blij mee. (Wit) goud, diamant, sieraden... altijd prettig om te hebben wat mij betreft en je doet er véél langer mee dan met een macaron. Zou ik misschien mijn aanstaande kunnen overtuigen dat we nog wat extra's bestellen bij die man die deze ringen heeft gemaakt??

woensdag 15 februari 2017

Valentijnspost

Valentijnsdag. Jongste had er ook iets over meegekregen. Dan stuur je iets aan iemand die je heel lief vindt. "Oma!", riep hij gelijk. Want zoals hij vaker zegt, de liefste moeder op de wereld, dat is jouw moeder, mama. (En bedankt zoon. En je hebt denk ik wel gelijk ook.)

Maar het moest natuurlijk wel anoniem, want zo gaat het met Valentijn. Zoon is niet zo van de knutsel, maar hij had nog wel een eerder uitgeprinte en uitgeknipte plaat van Pikachu liggen. Als hij hem leuk vond zou oma dat toch zeker ook wel waarderen. Hij plakte Pikachu met plakband eigenhandig op een leeg a4-tje. Schreef er "voor oma" op, en "van ???" Ik heb er een lintje omgedraaid en na school reden wij even langs zodat hij zelf de brief door de brievenbus kon duwen. En daarna is hij weer heel hard weglopen naar de auto natuurlijk.

Je snapt, het was een Groot Raadsel voor oma van wie die post toch zou zijn :-)

dinsdag 14 februari 2017

Televisieavondje voor de tv

Gezellig samen met je ouders, je brusjes en bij voorkeur een zak chips op de bank naar de tv kijken op een tijd dat je normaal door de weeks al op bed ligt. Heerlijk toch? In mijn tijd waren dat vooral quizen geloof ik: Fred Oster en Mies Bouman (de hoofdrol), Ted de Braak met de 1-2-3 show.. Ron Brandsteders Honeymoonquiz en later Linda de Mol met Loveletters.
(Zucht. Dat het ooit nog goed met mijn smaak gekomen is, als ik dat zo lees...)

Tegenwoordig zitten we met onze eigen twee oudste kinderen op vrijdagavond naar The Voice op Holland te kijken en op zaterdagavond naar Wie is De Mol. 

En dat is wel heel erg gezellig. Sommige programma's zijn gewoon alleen maar leuk omdat je er met zijn allen naar kijkt. WK voetbal bijvoorbeeld. De cupcake cup vinden dochter en ik wel leuk, maar daar gaan de mannen in dit huis niet echt voor zitten. Naar De Mol zouden man en ik alleen ook wel kijken, maar naar The Voice niet. Tenminste niet de volle twee uur. 

Maar zo met zijn allen is dat natuurlijk wel heel erg leuk. Zak chips of popcorn erbij, iets lekkers te drinken, dekentje als het koud is en lekker tegen elkaar aan kruipen. En dan maar commentaar leveren ("wat is die Waylon een irritante lul"), de voors en tegens van kandidaten bespreken, of heel hard sssssst roepen als je eens wat van de tv wilt horen. 

Het leukste vind ik als broer en zus samen gaan dollen. Ik kan er uren naar kijken. Ze kunnen goed met elkaar opschieten, maar op de een of andere manier komt het er niet zo vaak meer van dat ze ook echt samen iets doen. Andere scholen, meer huiswerk, eigen hobbies. Zo'n avondje samen is dan goud waard. 

"Mama," verzuchtte dochter laatst, "ik vind het helemaal niet leuk, die halve finale bij de The Voice".  Het bleek niet zo heel veel met de halve finale zelf te maken te hebben maar meer met het feit dat het dan bijna afgelopen was. Gelukkig werd er direct in de reclame een oplossing bedacht. The Voice Kids begint weer. "Gaan we daar ook naar kijken, pleeeeaassse?" Tuurlijk. Gezellig.

zaterdag 11 februari 2017

Wit

Het sneeuwt! En sterker nog, het blijft liggen. Leuk voor de kinderen, straks. Maar nu vooral ook leuk voor mij. Ik kijk naar buiten en geniet. Het is heerlijk stil op straat, de sneeuw is wit en fris. Het licht dat door de ruiten (waar ik lekker warm bovenop de verwarming sta) naar binnen valt is extra mooi.

Soms zou ik willen dat ik goed kon fotograferen. Maar gewoon live en zeer mindful genieten van het moment heeft ook wat.

Ben benieuwd of ik het zo nog zo leuk vind als ik er met mijn dunne laarsjes door moet.