woensdag 28 september 2016

Huis pimpen - deel zoveel

De muren, plafond en de vloer, die hadden we dus gedaan. Nu is ook de bank gearriveerd.


(Ik zie nu dat die kussentjes wel weg kunnen trouwens. Daar wordt het niet beter van..)

En de kast, waar ooit de doorzichtige kastjes een heuse Dali front hadden is opnieuw van een print achter de deurtjes voorzien. iets neutraler, beter passend bij het grijze. (Oudste zoon vindt het mooi, dochter vindt het maar niks "al dat grijs"). 


Oranje-rode Dali "Olifanten" (en onscherp ja)


Nieuwe print, grijs abstract



En, nu deze kast er zo lekker grijs bijstaat, valt de eens zo moderne "Vanille" kleurige keuken ernaast wel heel heel erg geel en sjofel uit. Tijd voor een wrapje, misschien?! En dan heb ik het nog niet over het trapgat gehad... 





maandag 26 september 2016

Startproblemen

Niets kan mij zo goed aan het huis poetsen krijgen als (mezelf) een moeilijke taak opdragen. Op het moment dat ik besluit dat het er toch maar eens van moet komen, ga ik vooral éérst even een kopje thee zetten. Maak daarbij het aanrecht schoon. Zie onderweg naar boven wat was om op te ruimen. En hé, het toilet kan ook wel een chloorbeurtje gebruiken. En als ik dan eindelijk achter de pc zit, dan schrijf ik eerst een blogje...

Herkenbaar? Uitstelgedrag. En ik kan het voor mezelf goedpraten omdat ik wél iets doe. Iets wat ook gebeuren moet. Zou ik op de bank gaan zitten hangen, dan was ik een slapjanus. Nu doe ik de dingen gewoon even in een andere volgorde... Ahum.

Los van die moeilijkheden om te starten ga ik dan, als ik eenmaal begin, ook wel door tot het bittere eind. Ik zal ze krijgen, die ellendige belastingcijfers. Die crosstrainer. De bug in de software. Maar het kan soms even duren. En het levert wel een schoon huis op.

zaterdag 24 september 2016

Geen highlight, dus

Laatst was ik weer bij de kapper waar ik al jaren kom, een kapsalon waar een aantal dames werken maar waar alleen kapster A en kapster P aan mijn lange haar mogen zitten. De rest zijn prutsers. Ik ben nogal kritisch. En man is het met me eens.

Helaas bleek kapster P een paar weken helemaal vol te zitten en kapster A werkte er niet meer.

WAT?! Dat kun je me niet aandoen, onze favoriete kapster zomaar weg?!

Maar je moet wat, dus ik koos dan maar voor de kapster die klonk alsof ze al meer dan honderd jaar ervaring had. Highlights, moesten er in.

Had ik vroeger donkerblond haar met wat natuurlijke (en snel door de zon oplichtende) plukjes, ik heb nu al weer járen echte highlights van kapper. Héél veel highlights, maar dan wel héél dunne. Dat vind ik er net wat natuurlijker uitzien en de uitgroei valt minder op. Soms als het te blond is geworden laat ik er weer wat donkerder (een wat warmere tint bruin vaak) doorheen zetten.

Er kwamen een hoop verhalen uit de nieuwe kapster, en ze ging stevig aan de slag. Maar de dag erop keek ik nog eens heel goed in de spiegel, en was ik niet zo tevreden. Goed geknipt, maar die kleur? De blonde plukken zijn veel te dik, en ze beginnen niet bij mijn hoofdhuid maar een centimeter eronder. Alsof je een maand uitgroei hebt, zeg maar. Heb ik daar dat geld voor betaald?!

Gelukkig hebben we zoiets als internet en social media, en is de wereld lekker klein en overzichtelijk geworden. Een vraag via facebook bereikt de halve wijk hier, en al snel had ik het adres van kapster A, die natuurlijk niet zomaar weg was maar fijn voor zichzelf ging beginnen. En ik ga haar snel bellen.





dinsdag 20 september 2016

Lijnen

"Mevrouw, ik ben klaar hoor, u kunt hier terecht. Zal ik de gewichten er even voor u afhalen?", vraagt hij galant. Eh, nou nee, meneer, dank u. Die gewichten hangen precies goed voor mij. 

Ik weet niet of ik er vriendjes mee maak, maar toch gaat het wel lekker, dat sporten. Ik zweet als een otter en heb een enorme rode kop aan het einde, maar het gaat steeds beter. Zelfs mijn gehate tegenstander, de crosstrainer, begint zich een beetje te gedragen. Ik heb de tijd die we samen doorbrengen al twee keer naar boven bijgesteld. 

Het eetgedeelte, of liever gezegd, het niet-eetgedeelte, dat is lastiger. Zeker met een weekend waarin dochter eerst haar grote-mensen-feest vierde en de dag er op haar kinderfeestje. Taart dus, en chips, en patat. En ga jij maar eens met een serieus gezicht in het zwembad tussen alle patat etende kinderen een salade naar binnen werken... En die enorme bak met Merci die mijn moeder aan mijn man heeft gegeven, daar moest ik gisteren dan toch ook maar een beetje van mee-eten.

Maar vandaag begin ik, wederom. Crackers, yoghurt. De Merci en de stroopwafels zijn toch al op. 
 

dinsdag 13 september 2016

De eerste weken na de zomervakantie op school

Zijn best wel weer heftig. Voor moeders. De ene kennismaking is nog niet geweest of de andere ouderavond is er al weer. Drie kinderen, drie scholen. (En dan hebben we het nog niet over de clubjes gehad...) Ik ren me rot.

De kennismaking op de ene school vond ik wat geslaagder dan op de andere. De meeste begeleiders en juffen lijken wel kennis van zaken, begrip van én hart voor het kind te hebben (ook niet onbelangrijk) maar er zitten er ook twee bij waarmee ik zelf wat moeite heb. Ik bedoel: als ik iets simpels vraag of zeg, vind ik (vinden mijn kinderen) het fijn als er een duidelijk en informatief antwoord komt, geen glazige blikken en wegkijken... Ik schoof het al op een vette generatiekloof, maar gelukkig is er ook een twintiger bij die wel wat betere communicatieve vaardigheden toont...

Middelste, daar is niet zo heel veel over te vertellen. Er is ook natuurlijk niet heel veel anders dan vorig jaar, qua klas en juf, en toen ging alles ook goed. Wel is dit het laatste jaar op de basisschool, dus best belangrijk.

Oudste is wel in een nieuwe klas begonnen. Na een stressvol brugjaar nu naar 2 vwo. En volgens mij gaat dat goed. Hij zit in ieder geval zelf goed in zijn vel, is opener, minder verlegen. Je ziet hem op alle fronten groot worden. Jippie!

Jongste zit op een hele ándere school dan vorig jaar. Een nieuwe klas, samen met hem veel kinderen die ook nieuw zijn, een juf die zelf nog flink wennen moet aan deze school en dit soort kinderen?! In het begin kwam hij vol verhalen uit school, dus ik dacht dat het leuk was. Later kwam hij een keer met een nat geplaste broek terug, en vrijdag was het zo stom geweest dat hij maandag niet meer naar school wilde. Net als de andere twee nieuwe jongens in zijn groep dat elke dag niet willen. Sommige dingen, zoals de Chinese les vindt hij geweldig. Maar het zelfstandig boeken en pennen pakken en beginnen, dat blijkt weer lastig (waar ken ik dat van?!) en of de juf dáár nu al ervaring mee heeft, hoe om te gaan met een Jongste die in de blokkeerstand springt?

maandag 12 september 2016

Afvallen. Moet dat nou wel of niet?

Ik zou willen dat mijn spaarrekening net zo opliep als mijn gewicht het afgelopen jaar. Ik weet niet waarom, maar de kilo's vlogen er aan. Elke keer dacht ik dat ik er nú klaar mee was, en dan wees de weegschaal een maand later wéér meer aan. Best frustrerend. Want volgens mij eet ik inmiddels een stuk minder slecht dan zeg een paar jaar terug.

Ik weet wat ik fout doe: veel te vaak tussendoortjes, uit gewoonte of uit verveling, als ik gefrustreerd ben of gewoon voor de gezelligheid. En kies ik graag voor zo veel mogelijk kant en klaar. En als ik eenmaal mijn vingers aan die zak met chips of reep chocola heb gebrand moet hij op ook.

Van een van jullie kreeg ik hier laatst de tip het boek Op dieet? Doe Normaal! te lezen. Dank daarvoor, want dat is echt een geweldig boek. Ik weet best wat er fout is aan mijn voedingspatroon, maar het zo maar even omgooien, dat is een vet probleem. Ik ben echt een meester in het verzinnen van smoezen voor mezelf en recht praten waarom ik toch doe wat mijn andere verstandigere ik vind dat ik niet zou moeten doen. Dit boek gaat over waaróm mensen toch verkeerd of te veel blijven eten en bespreekt veel hersenkronkels die ik bij mezelf herken maar heeft ook praktische tips om ingesleten patronen te doorbreken.

Los van dat mijn zomerjurkjes lang zo leuk niet staan is het gewoon niet zo gezond, dat teveel aan vetpercentage en het te kort aan conditie viel mezelf ook steeds meer op. Dus tijd voor nog meer actie! besloot ik, na de zomervakantie. Ik schreef me in voor een programma "Slank en Fit" bij de fysio. Begon pas in september, dus directe actie was toen niet vereist.

Maar nu wel. Het is wel 12 weken flink aan de bak, maar dan heb je hopelijk ook wat. En daarna ga je natuurlijk zelf nog door, is het idee. Met hopelijk wat minder aan eigen gewicht en een enorme zin in bewegen.

Het programma is in samenwerking met een diëtiste (die meet en weegt en mijn eetpatroon onder de loep neemt...) en er komt een keer een presentatie van een psychologe. Ben benieuwd of die me zover krijgt dat ik ga smachten naar worteltjes in plaats van naar kroketten.

Waar het me ook vooral om ging was natuurlijk het sporten. Drie keer per week. Twee keer individueel en een keer - help - met de hele groep "afvallers" samen. Veel krachttraining - wat eigenlijk best leuk is, net als het beetje roeien. Maar die crosstrainer, dat blijft een hels apparaat.

Afgelopen vrijdag ben ik begonnen, en wat heb ik in het weekend een ongelofelijke spierpijn gehad! Heerlijk. Zelfs vandaag nog niet helemaal over, maar ik ben toch trouw gegaan en heb mijn op maat gemaakte programma afgewerkt. Gewichtje hier, squadje daar. De bovenkant, dat gaat wel, maar de bovenbenen hadden het er moeilijk mee. Omdat ik me natuurlijk niet wilde laten kennen zette ik door, maar nu lijk ik een spiertje in mijn linkerbeen verrekt te hebben.

Misschien toch even tandje minder, anders kan ik helemaal niet meer meedoen. En afvallen, dat is natuurlijk niet de bedoeling. Of eigenlijk wel. 

vrijdag 9 september 2016

Poezenvakantie

Bij al dat klussen in de woonkamer laatst liepen de poezen er toch wat verloren bij. Behalve dat overal afdekzeil lag en er geen banken stonden om eens lekker op te liggen waren de bazen ook nog eens druk. Lawaai, gekke luchtjes... Ze sjokten maar wat buiten rond, lagen veel boven. Vonden het raar.  

En het meest poes-onvriendelijke moest nog komen: de vloer. Niet alleen nóg meer herrie, maar vooral mocht niemand de vloer betreden, zo'n dag of twee. Ik kon met enige opvang hier en strenge bevelen daar nog net voorkomen dat er kindervoeten aan de lak zouden plakken, maar de katten?! Zo'n leuk patroontje van kattenpootjes op de nieuwe gladde vloer, dat zagen we niet zo zitten.

Er uit, moesten ze. Buiten spelen, dacht man, ietwat onrealistisch, omdat zodra er een deur opengaat ze weer naar binnen vliegen. Op vakantie, besloot ik. Uiteindelijk heb ik een poezenhotel gevonden, waar ze samen mochten komen. Een riante villa met een flinke kamer met hal, helemaal alleen voor hen. Vol met krabpalen, mandjes, en een lief echtpaar dat ze alle aandacht kon geven. 
 
Na een rondje poef dierenarts voor de nodige achterstallige prikjes waren ze er klaar voor. Grote paniek toen Nap nét voor vertrek en nét toen de vloerenman met de grote schuurmachine kwam uit zijn reismandje had weten te ontsnappen en doodleuk in de tuin liep. Gelukkig bleef Pappalien koelbloedig en met snelle greep en een flinke rol Duckttape verder gingen we toch op weg. Een auto vol kinderen en zielig mauwende katten (die Duckttape zat om het mandje he, niet om de kat...). 

Ik kan niet anders zeggen, het echtpaar van het kattenpension was zeer vriendelijk en gastvrij voor de beestjes. Nap heeft het goed gedaan, maar Fien is toch wat schuw en had aan twee dagen niet echt genoeg om te wennen. Ze sjokte wel wat rond, liet zich zelfs aaien, maar leek toch niet helemaal op haar gemak daar. Ik heb ook maar niet gevraagd waarom de gastheer een flinke pleister op zijn hand had zitten na afloop... 

Eenmaal thuis, toen (dit keer beide flink geducktapete) mandjes open gingen waren ze er in ieder geval zó weer uit. Vreemde geur of niet, meubels of niet, ze waren dolblij weer thuis te zijn. 

En nu begint de poezenvakantie pas echt. Al het klussen is klaar, de kinderen zijn naar school, en het bazinnetje ligt zo nu en dan weer met de beentjes omhoog op de bank. De bank, die is wel nieuw (en baasjes doen wat panisch zodra ze met hun klauwtjes richting bank wijzen) maar die schoot is maar al te bekend. Heerlijk. Even bijkomen baas, hoor je ze denken. En dáár aaien ja, graag. 

donderdag 8 september 2016

Geboortekaartjes

Geboortekaartjes, wat hebben we daar lang over nagedacht! We vonden het wel heel belangrijk namelijk dat het echt een mooi kaartje werd. Helemaal speciaal voor dit ene kind, zijn of haar eerste visitekaartje. En zo'n kaartje gaat waarschijnlijk ook nog eens de rest van zijn leven mee, jaren later duikt het weer op in een of andere doos of boek. Als zijn aanstaande verloofde álles over hem weten wil bijvoorbeeld...

Bij de oudste zochten we een mooi en luxe kaartje uit. Uit een van de vele boeken bij de drukker. Zo ging dat in het verre verleden, begin deze eeuw.

Het werd het een wit kaartje dubbel gevouwen met een ingevouwen velletje papier en een zilverkleurig draadje om de boel bij elkaar te houden. Aangeleverd als een soort bouwpakket. Dus terwijl ik uitgescheurd en weer in elkaar genaaid in mijn kraambed lag te zweten van de hormonen, was de jonge vader zo mogelijk nóg harder aan het kreunen omdat hij al die kaartjes per direct met het handje in elkaar moest vouwen en touwtjes moest knopen en voor vijf uur op de post moest krijgen...

De middelste kreeg dus een kant en klaar kaartje. Ook wit, ook dubbel, met zacht paarse pluimpjes op de achtergrond. Op internet uitgezocht.

De jongste had een wat hipper en strakker model, 3 en een half jaar later. Vierkant, enkel, fris groen met wit en beetje blauw, gestyleerde draak er op (want dat past goed bij zijn naam :-) ) Door een heuse designer laten ontwerpen.

Voor wie nú een geboortekaartje of trouwkaartje of uitnodiging wil maken zijn er meer dan genoeg mogelijkheden. Kiezen uit de enorme hoeveelheid kant-en-klare- ontwerpen, een van deze kaartjes personaliseren met een eigen foto, of gewoon helemaal zelf je kaartje ontwerpen.

En via deze link krijg je  nog korting ook: http://www.kaartenbij.nl/allesoverkinderen als je code "aok15" invoert...




Wat vind jij mooie geboortekaartjes? 

maandag 5 september 2016

Klussen in huis


Het resultaat van een paar weken Rondje Poef buffelen op de benedenverdieping...  

Mén wat een werk. In een bestaand huis nog veel meer dan toen het allemaal nieuw en vooral onbewoond was. We hebben wel honderdduizend (of zo iets) verhuisdozen van beneden naar boven gesleept. En toen moesten alle meubels nog "even" in schuur en buiten... Pfff.



We hebben plafond gewit, de muren geverfd. 

De buitenmuren zijn van een enigszins vergeeld ral9001 naar fris nieuw ral9010. Het blok middenin "zilvergrijs" zoals in de folder stond. ("Het lijkt wel een beetje bláuw" wist een vriendinnetje van dochter op te merken, waarop dochter haar een schop onder tafel gaf. "Mama wil dat het gríjs is!" Hihi.) 

Ondertussen hebben we gekampeerd in huis. Op zeil, zonder keukenkast met inhoud, geen banken of eettafels. Soms op tuinstoelen, maar nadat de vloer was gedaan mochten ook die er niet meer in. 


De vloer is echt enorm opgeknapt. Hier hebben we wel een heuse professional voor ingehuurd. Hij heeft het glanzend gelakte parket - dat in de afgelopen 16 jaar enigszins vergeeld was en van krassen en butsen voorzien - afgeschuurd en bewerkt met wat wittere en ultra-matte lak (Skylt). Wij zijn er super blij mee. (En ook dat laatste randje is gedaan, maar deze foto zegt wel veel!)


Klaar! Het ziet er een stuk lichter uit in huis. Groter ook. Jammer bijna, dat er straks weer meubels in moeten...




Na een weekendje slepen staan er inmiddels weer wat meubels. En een heel aantal verhuisdozen uitgepakt. Al moet ik zeggen dat ik het toch wel lekker vindt, een beetje leeg. Dus er zou ook zomaar wel eens een deel niet meer terug kunnen komen op hun de plek... 

Morgen komt de nieuwe bank! Die is welkom. Na een week op kussen en eetkamerstoelen te hebben gelounged.

vrijdag 2 september 2016

Rondje Poef

Het sluipt er in, bepaalde uitdrukkingen. Soms nemen de kinderen iets "swags" mee naar huis ("hé, kil"), soms erf je bepaalde zelf verzonnen of aangepaste woorden of uitdrukkingen van je ouders en soms weet je eigenlijk niet precies meer waarom maar heb je als familie opeens een nieuw buzzwoord te pakken.

"Rondje Poef" is al een tijdje nogal populair in huize Mammalien. Het betekent zoiets als even een en ander doen wat moet gebeuren maar niet zo belangrijk is om verder aan de wereld uit te leggen. "Ik zet even koffie en dan ga ik dat en dat en dat wel even kopen en post die brief en .. ". "Ah, Rondje Poef!". "Wat doet oudste?" O, rondje poef. "Schat, ik doe even Rondje Poef en dan ben ik om tien uur weer thuis". Stukje fietsen? Rondje Poef.

Van de week lagen we op het echtelijk bed vermoeid maar voldaan na een romantisch rondje Poef, toen ik het toch even wilde weten. "Zeg schat, waar komt nou eigenlijk dat Rondje Poef vandaan?".

Wist ik dat niet meer? De zwemles. De intensieve bijles van jongste, de drillende juf die 60 minuten per drie kwartier op jongste aan het inpraten was. "Rondje met je benen, en POEF! Rondje POEF! Rondje POEF". Kennelijk is er ook vooral in papa's hersencellen een flink spoor getrokken dat er voorlopig niet meer uit zal slijten..

Maar het klinkt wel gezellig.

donderdag 1 september 2016

Ze schelden me uit!

Kliefje was me voor: bejaarden sijn a-sociaal. Ze heeft het prima verwoord, ga ik niet over doen. Ik ben het roerend met haar eens. Nou ja, niet dat álle bejaarden asociaal zijn. Mijn ouders zijn zowel bejaard als keurig netjes en lief, maar juist van hun hoor ik ook wel gruwelverhalen over hun leeftijdsgenoten.  Het asociale is niet echt leeftijdsgebonden, zullen we maar zeggen. Al gaat het net weer even op een andere manier dan bij de hangpubers.

Wel ben ik nog zo onnozel dat ik er ook vaak intrap: een keurige wijk, een blanke dame op leeftijd met geld genoeg voor nette auto of e-bike... dat zal wel meevallen toch?

In de afgelopen twee weken ben ik alweer een paar keer in onze keurige vinex tussen park en dure huizen door keurige dames compleet uitgekafferd.

Een geparmente e-bikester in anwb outfit die mij en jongste zoon keihard inhaalde op het fietspad en in het voorbijgaan verwensingen naar mijn hoofd slingerde op nogal wrokkige toon. Ik was nogal, eh, verrast. Wat had ik gedaan? Volgens mij echt niets. Ik probeerde het nog te vragen, wat mevrouw daar precies mee bedoelde. Heel keurig. Maar ze fietste zo mogelijk nog bezetener door...

En een week later staat er opeens in diezelfde wijk een auto naast de mijne, wederom een gekrulde en geblondeerde 70 plus-ster. Vanachter haar raampje is ze aan het schelden en agressieve gebaren aan het maken. Om daarna flink door te rijden, natuurlijk, niet wachtend op een reactie...

Ik stond wederom perplex. Wat had ik nou weer gedaan? Mogelijk vond ze het niet leuk dat ze een seconde of tien moest wachten omdat ik aan het inparkeren was.. maar he, veel ruimte om in te halen was er niet. Ze zou eens in de échte stad moeten gaan rijden in haar autootje.

Nou ben ik niet zomaar van mijn stuk als iemand me iets verwijt en tegen wat scheldwoorden kan ik ook nog wel. Maar dat al die zogenaamd keurige dames opeens zo agressief kunnen zijn, daar ben ik wel een beetje van geschrokken...

maandag 29 augustus 2016

Ongewenste huisdieren

Lekker he, dat het even afkoelde dit weekend? Ik had in ieder geval alle deuren maar wijd tegen elkaar open gezet.

En dan willen er nog wel eens wat onuitgenodigde gasten binnensluipen.. Muggen, vooral. Goed te zien nu op de pas geverfde witte muren (maar ik mag ze daar dus NIET meer op dood slaan!!).

Toen ik nietsvermoedend langs het waterbakje van de katten liep zag ik daar (ieeeeeeeeek!!) zowaar een kikkertje in zitten.

Gelukkig was het een heel erg klein en levendig kikkertje en had hij al zijn ledematen nog: de katten zelf hadden hem kennelijk nog niet gespot. Dus heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en het beestje gevangen in een glas en buiten in de tuin in een donker vochtig hoekje weer vrijgelaten.

Daarna nog een uurtje in de tuin gewerkt. Lekker opgeruimd en voldaan zakte ik even later op de bank. Mijn hoofd jeukte van het losgekomen zweet, en terwijl ik wat door mijn haar krab haal ik er ik een friemelende spin van het formaat van de kikker, een centimeter op vijf zeker. Ieeeeeeek!

Ook deze vriend heb ik met behulp van een in de buurt staand kopje heel snel buiten weten te zetten.

Ik denk dat ik de rest van het jaar de deuren maar lekker dicht houd.

vrijdag 26 augustus 2016

Gehoorapparaten en God

"God wilde een mens maken, en toen probeerde hij het met modder. Maar dat viel uit elkaar. Daarna probeerde hij stro... "

Het (een) scheppingsverhaal was kennelijk blijven hangen in zijn brein, en ik kreeg een korte samenvatting. Blijft interessant, hoe het allemaal zo gekomen is. Al is niet iedereen het met elkaar eens, wat het best verwarrend maakt.

"Weet je hoe ik een mens maak?", probeerde ik het even over een andere boeg te gooien. "Met een eitje van mezelf en een zaadje van papa."

"JA!", wist de zevenjarig al lang (maar blijft boeiend). "En dan delen de cellen en dan groeit er een soort gek beestje in je buik met een soort benen en armen. En dan moet je naar de dokter, want die heeft een gehoorapparaat en daarmee kan hij in je buik kijken en kan hij zien of de baby een jongetje of een meisje is...."

Eh ja. Zoiets. En wat was het leukst op school vandaag? "Ik heb met houtskool getekend!"

maandag 22 augustus 2016

En toen was de vakantie weer voorbij

De zomervakantie is omgevlogen. We hebben veel ondernomen, en ook veel uitgerust ook. Het was fijn. Aan de andere kant, het voelt alsof we al járen niet meer op school zijn geweest. Het ritme, op tijd naar bed en vroeg op en zo, en een beetje normaal eten, dat is er echt helemaal uit.

Dochter gaat naar groep 8. Ze is er helemaal klaar voor. Mooi opgetut stond ze al vroeg klaar, ze had veel zin in het nieuwe jaar en zin om alle kinderen en de juf weer te zien.

Jongste was minder enthousiast. "Ik wou dat het vandaag gisteren was", deelde hij mee toen hij was opgestaan. Vakantie is leuker dan school. En "in groep 1 vond ik het het fijnst", dacht hij ook nog. "daar hoef je niet te wérken en te leren". Dát heb ik snel uit zijn hoofd gepraat. In groep 1 deed hij namelijk wat andere kinderen doen als ze in groep 3 zitten: letters en cijfers, lekker sommen maken i.p.v. in de bouwhoek spelen.

Maar ik snap hem wel. Het is berespannend. Nieuwe school, een ánder soort school met moeilijker werk. Met nieuwe kindjes. Nieuwe vriendjes ook, hopelijk.

Even later sjokt hij toch braaf mee. Eerst naar de school van zus. "Mama, hoe komt het water in de wolken waar het uit regent?"

Toen hij eenmaal zijn nieuwe school in zicht kreeg ging de knop op. Of misschien het stoere gepantserde masker op. Ik weet niet. Hij begon te rennen en was als eerste bij de deur. De directeur kreeg een hand en bijna overdreven brede glimlach. En óf hij er zin in had! In het lokaal verderop stond de juf wat handjes te schudden. Zoon maakt zich groot, kijkt haar aan en verkondigt op luide toon: "Zo. Ik ben er."

Even later neem ik maar afscheid. Er lopen nog wat ouders te drentelen, maar hij zit al aan een zelf uitgezocht tafeltje geconcentreerd een puzzeltje te doen. Ja dág mam.

Mam mag naar huis. Genoeg te doen daar, gelukkig. Anders zou ik me er nog maar zenuwachtig over gaan maken...

dinsdag 16 augustus 2016

Een dagje strand

"Het ruikt naar dood zeepaard", wist dochter op te merken over de zilte zeelucht. Verder hadden we wel lol, zij, ik en vooral ook de jongste zoon. Het was heerlijk weer, niet te koud, niet te warm. Ik houd van de zee, maar vind strandbezoek met kleine, de weg kwijtrakende kinderen zonder zwemdiploma nooit zo ontspannen. Het was dus al weer even geleden.

Dochter is gelukkig een kind dat altijd fijn oplet en bij je blijft. Jongste heeft nu ook een zwemdiploma, weet dat hij niet te ver de zee in mag, en bovendien was niet heel druk zodat ik hem goed in de gaten houden en op zijn tijd hard schreeuwend achter hem aan kon rennen als hij weer eens de te ver de verkeerde kant op gelopen was op zoek naar de plek waar wij al een hele tijd zaten ("maar mamá, waarom zijn jullie nu opeens dáár gaan zitten?!")

We hebben lekker pootje gebaaid in de golven, gewandeld op het strand. Beetje gespeeld en gerommeld, geluierd en gekletst. Mooie tekeningen gemaakt in het natte zand...

♥ mama, schreef de schat...
Terwijl dochter en ik liggend op de handdoek de belangrijke levensvragen ("wat doen we op het komende kinderfeestje") nog eens doornamen, vermaakte jongste zich in de golven. Hij had al vrij snel een "vriend" gevonden: een jongetje met dezelfde zwembroek als hij, de blauwe met visjes.

Vriend bleek even lang en van hetzelfde postuur, en had ook nog eens bijna dezelfde kleur haar, zodat ik van een afstandje mijn kind alleen nog maar kon herkennen aan zijn manier van bewegen. (Af en toe een zijsprongetje, wat meer gebruik van de armen en helemaal niet bang voor koude golven).


Op het terras kregen we later nog een drankje en een pannenkoek. En er was nog extra vermaak, want vanuit het niets kwam er opeens een een hele massa jongens en mannen voorbij stuiven, ogen op de mobiel gericht. Wist ik veel dat Kijkduin de pokemon-hoofdstad van Nederland is?! En ergens op het strand zat kennelijk een hele zeldzame...  Achgossie.

zondag 14 augustus 2016

Plafond muren en vloer: kamperen in eigen huis.

"Papa, papa!!", zei de kleine man en rende in volle vaart tegen papa's benen aan die net een flesje zeer geconcentreerde en zeer rode vruchtensap aan het drinken was. De rode vlek op het plafond was tussen al die fijne putjes niet schoon te maken en de poging om daar met een heel verkeerd soort witte verf overheen te schilderen was ook al niet zo'n succes. We hebben nog jaren tegen deze vreemde witte wolk aan zitten kijken.

We zijn eerst dágen bezig geweest om de boel te ontruimen. Alleen de inhoud van de kast had al meer dozen nodig dan ik ooit voor een vorige verhuizing nodig heb gehad geloof ik. Daarna kast uit elkaar gehaald, losse stukken in de schuur en geplaatst samen met wat andere meubels. Bank naar buiten, tafel afgedekt. Hele boel afgeplakt. En toen konden we eindelijk beginnen met witten. Ik de randjes, hij de grote vegen.


Tot, deze week, eindelijk de plannen om het huis beneden eens goed aan te pakken werkelijkheid werden.

De vlek is weg. En het plafond is witter dan ooit. Man zijn armen trouwens ook. (En al had de vakman het vast iets netter gedaan, voor twee informatici die niet zo gewend zijn aan dit soort werk ziet er prima uit).

Zover zo goed. Helaas moet man nu de rest van de week gewoon weer zijn eigen soort werk op kantoor gaan doen en heb ik nog drie vakantie vierende kinderen  rondlopen, dus we leven nog minimaal een week op campingniveau: plastic op de grond en zonder al te veel meubels. Ben allang blij dat ik de keuken weer enigszins gebruiken kan en dat onze stijve spieren weer wat bij kunnen trekken. Maar komend weekend zijn dan hopelijk de muren klaar en kan dat kolere plastic weg. En ik hoop dat we nog een vakman vinden die het parket kan schuren én lakken voordat de nieuwe bank komt.

En mijn kleine man? Die vindt het ergens een beetje jammer, dat die vlek weg is. "Weet je nog mama? Ik greep papa's benen en toen zei hij... <censuur>.. "

donderdag 11 augustus 2016

Grote kleine meisjes droom

Eén van mijn grootste kleine meisjes dromen was een kaptafel hebben. En make-up. Op een bepaald moment, ik was een jaar of zes, kreeg ik de afgedankte kaptafel van de buurvrouw.  Beetje gammel, midden bruin teak(?) met spiegel waarvan je de zijkantjes kon omklappen om jezelf opzij én in het meervoud te zien. Wat was ik er blij mee.


Helaas had ik niet veel meer dan een haarborstel en wat zelfgemaakte kralenkettingen om er op te leggen. Later heb ik nog wel eens een oude lippenstift van diezelfde buurvrouw geërfd, en van iemand een restje parfum.

Moeder en zussen hadden er helemaal niets mee, met op"tutten", zoals dat heette. Ik moest het maar gewoon een beetje proberen allemaal. Dat haar en die nagels, dat ging nog wel met enig diep denken en uitproberen. Maar moet eerlijk bekennen dat ik tot op heden geen held ben in het beschilderen van mijn gezicht.

Mijn dochter heeft de interesse voor "optutten" van mij. En gelukkig voor haar kun je tegenwoordig veel leren van Youtube en ander internet waar de jeugd elkaar allerlei tips en trucs voorschotelt.

Ach ja, die dochter. Eerst wilde ze vooral knutselen en cakejes bakken, maar meer en meer is ze nu bezig met de grotere meidenzaken. Ze zit soms uren gebiologeerd achter haar vlogs ("mama, Vlogster die en die is zwanger!") en tekent liever op haar nagels dan op papier. Kleine meisjes worden kennelijk wat grotere meisjes.

Als klap op de vuurpijl gaf ze gisteren aan dat ze dat kastje met "die barbiespullen en poppendekentjes" toch maar weg wilde doen uit haar kamer. Dan kon ze daar een tafeltje zetten met een krukje erbij, vlak naast het andere kastje waar haar nagellakjes en haarspullen liggen. Dat leek haar wel zo handig.

Laat ze nu bijna jarig zijn. Dus ik ben maar eens gaan googlen. Met mijn huidige smaak en ideeën word ik soms wel wat eng als ik zie wat ik allemaal aan ongelofelijke kitsch vind, maar ik weet vrij zeker dat we haar er blij mee maken. Nu pappa nog overtuigen...

maandag 8 augustus 2016

Een Oscar waardig

Het was weer een leuk druk weekend. Gisteren met de kinderen naar de Spelerij geweest, waar we hadden afgesproken met een vroegere mede-blogster met haar drie kinderen. De kinderen zijn goed vergelijkbaar qua geslacht, leeftijd en eigenlijk ook wel karakter, dus dat gaat prima. En de moeders, ach, die redden zich ook wel het op het terras :-)

Zaterdag was het tijd om aan onze tv-carrière te werken. Kuch.

Al eerder schreef ik, dochter houdt van toneelspelen. Van musicalles tot toneelclub. Ze wil later "iets" met film of tv doen (mag ook als presentatrice van het Jeugdjournaal). Dus toen ik een paar weken terug de oproep langs zag komen waarin er figuranten werden gezocht voor de tv serie van Mees Kees heb ik haar direct opgegeven. En zaterdag mochten we komen.

Super leuk om te zien hoe dat allemaal in zijn werk gaat op "de set". Helaas was Mees zelf er niet (de Mees Kees uit de film vond ik persoonlijk wel een lekker ding). Ze draaiden een scene met twee meisjes en een jongen. Ik weet niet hoeveel ik er over vertellen mag, dus ik houd me maar op de vlakte.

Dochter was helemaal klaargestoomd. Haartjes gewassen, nageltjes gelakt. Drie setjes kleding in de tas, zoals voorgeschreven. En toen we eenmaal daar waren bleek dat ze ook op moeders gerekend hadden, als sterspeler eh, figurant.  Ik kón eventueel nee zeggen, maar dochter vond het wel heeeel leuk als ik ook mee zou doen. Gelukkig deden er meer ouders mee die er ook niet uitzagen alsof ze voor de Oscars gingen.

Met angst en beven stiftte ik nog gauw even mijn lipjes, probeerde ik niet al te veel te denken aan het feit dat ik niet helemaal mijn beste kleding aan had, en begaf me dus maar op "de set". Niet alleen bang dat mijn enorme kont straks door heel Nederland bekeken zal worden maar vooral ook voor al die loslopende hondjes en honden. We stonden écht precies op dé plek in Nederland waar heel het Gooi zijn Woefjes graag uitlaat, soms met vier tegelijk. Ik was super stoer en dapper - en als goede moeder moet je ook het goede voorbeeld geven natuurlijk - en heb geen kik gegeven. Het bleken gelukkig ook vrijwel allemaal keurig opgevoede honden die bovendien meer interesse hadden in de hei dan in mij, en het merendeel liet de figuranten gewoon met rust. Er is slechts één bal opgevreten en één kindje panisch afgevoerd. 

We kregen duidelijke instructies en deden keer op keer op keer een geweldige acteerprestatie in onze rol van voorbijlopend wandelaar (tegen elkaar praten, maar zónder geluid!). Zo'n uur of vijf later deden onze voeten en ruggen pijn, maar stond het er eindelijk allemaal op. Die vijf minuten serie waarvan wij waarschijnlijk hooguit twee seconden in beeld zijn.

Maar toch was het leuk.  

En zodra ik meer weet ga ik jullie zeker vertellen wanneer ons sterdebuut op tv komt!

donderdag 4 augustus 2016

Je krijgt er zoveel voor terug

Hij wilde geen chips. Op zich had dat al een alarmbel moeten doen rinkelen. Hij zag wit en hing wat. Wilde naar bed, buikpijn. Ah, dacht ik, hij is moe!! Het was wel tijd, dus ik begeleidde hem naar zijn kamer. De conclusie bleek ietwat kort door de bocht.

Ik stond - vraag niet waarom - even gebukt half onder, naast de halfhoogslaper waar hij inmiddels in gekropen was. "Ik ben ook een beetje missel.." wilde hij nog zeggen, maar toen vloog de eerste golf al op mijn achterhoofd.

Terwijl ik de gele brokken langzaam over mijn rug mijn onderbroek in voelde glijden kwam er een tweede golf, over de vloer. De derde kwam natuurlijk toen ik nét onder de douche mijn haar had ingezeept. Zie je het voor je?

En wat moet je dan? Man was ergens verderop een heel belangrijke zakelijke borrel aan het doen, voor grote broer en zus was dit karweitje net even te veel gevraagd. Met een half ingezeept hoofd en druipend lijf stond ik dus weer in zijn kamertje. Best wel stoer manneke te troosten en de grootste ellende vast te verwijderen van de vloer.

Leuk hoor, kinderen. Het is wel wat investeren, maar je krijgt er zóveel voor terug! 

vrijdag 29 juli 2016

Midvakantie-crisis

Week 3. Man is weer aan het werk, en dankzij een virusje behoorlijk moe en kortaangebonden als hij thuis is. 

De kinderen daarentegen zijn in vakantiestemming. De oudste slapen 's ochtends gruwelijk uit. En ook daarna gebeurt er niet veel. Ze hebben géén zin in leuke (culturele of sportieve) uitjes die ik voorstel en gaan hooguit mee naar het winkelcentrum om een ijsje te eten. Verder lijken ze vooral vergroeid met computer en telefoon. Moe worden ze daar niet van, dus willen 's avonds - als ik met man rustig op de bank naar een serie wil gaan kijken die niet geschikt is voor kinderoogjes - ook niet meer naar bed. 

De jongste daarentegen is wel redelijk vroeg op, én de hele dag vooral erg aanwezig. Hij heeft een stem als een bootwerker en verkondigt daar de hele dag zin mening mee. Maakt grapjes, is blij, soms boos (als hij een spelletje verliest), wat dan ook, hij laat het weten. 

Hij is lief hoor, zé zijn lief. Maar soms wil ik zo heel erg graag even niets zien of horen, even helemaal alleen zijn met mijn boek. Uit pure wanhoop - en bij gebrek aan vrolijk zomerkamp of logeeradresje- laat ik hem dus meer op de iPad dan ik eigenlijk goed vind. Op zijn kamer, met de deur dicht. 

Even rust.

woensdag 27 juli 2016

De zomerbeha

Beste vrouwelijke lezers, heeft u dat nou ook? Wanneer de temperatuur buiten (en dus ook binnenshuis na verloop van tijd) stijgt heb ik meer en meer moeite met het fenomeen "beha".

Dichte schoenen en sokken zijn al langer geleden omgewisseld voor teenslippers (tegen de instructies van de fysiotherapeut in, maar hé, anders ontplof ik!). De strakke spijkerbroek is vervangen door een flodderig jurkje. Lekker fris en luchtig. Maar om warme lijf dan daaronder nog in een strakke beha te gaan persen? Ik voel er niet veel voor. Alleen het aantrekken is al hel. (En dan heb ik het nog niet over de corsetten van oma vroeger of het corrigerend ondergoed van nu waar sommige mensen zichzelf mee willen martelen.)

Jaloers! Waarom niet in Nederland?
(plaatje van internet)
Een luchtig dun behaatje, model t-shirt zonder beugels, liefst een maat te groot voor het lekkere dus dat zal waarschijnlijk niet de beste ondersteuning geven. Maar toen het op vakantie, in die ellendige tent, toch al tropisch warm was ben ik helemaal gestopt. Lekker losjes laten bungelen. Heerlijk. 

Helaas is mijn cup daar tegenwoordig niet heel geschikt meer voor. Niet alleen zijn ze behoorlijk in omvang toegenomen sinds mijn achttiende, maar ook is de potloodproef niet meer helemaal aan mij besteed. De strakke jaren zijn voorbij, zullen we maar zeggen. En dat toont dan weer niet heel keurig in alle luchtige zomerjurkjes. Mijn man vindt het leuk en de kinderen boeit het niet, maar in ander gezelschap voel ik mij dan toch enigszins opgelaten.

Dus pers ik me inmiddels in de uren overdag maar weer in een beha. Een floddertje. Dat nieuwe stijve kreng met die beugels moet nog even wachten.  

Eind zomervakantie ga ik mijn best wel weer eens doen met een strakke jeans, dichte sneakers met sokken en een heuse stevig ondersteunende beha. Mocht dat tegenvallen, dan emigreer ik gewoon naar het laatste hoekje in Afrika waar ze niet raar opkijken als ik de borsten vrij laat bungelen. 

Ben alleen bang dat zo'n rieten rokje enórm kriebelt... 

Ben jij ook zo'n zeurpiet op kleding gebied? 

maandag 25 juli 2016

Als het avontuur nu maar een keer stopt

In een spontane, ietwat optimistische bui ben ik laatst in de aanbieding "weekendje Slagharen - het avontuur gaat dóór" gestonken. Leuk voor de kinderen! Die moeten ten slotte worden vermaakt, in de schoolvakantie. Pretpark, zwembad met heel veel leuke glijbanen. En slapen in een wigwam.

Ik ben beter in het plannen van vakantie dan in de uitvoering. Hoe dichterbij het kwam hoe meer koudwatervrees. En terecht.

Bij aankomst bleek het hete zomerweer veranderd in een (sub)tropisch regenseizoen. Tegen het uitdrukkelijke bevel advies van Pappalien in had ik gelukkig nog net op tijd wat zomerjasjes voor mezelf en de kinderen ingepakt, maar een paraplu hadden we niet. En slechts één setje reservekleding.

Het zwembad was leuk voor de kinderen, ik kan niet anders zeggen. En wij konden indien gewenst gewoon vanaf een bedje aan de kant toekijken. Ze redden zichzelf prima. Fijne middag gehad.

Maar daarna moesten we - mijn beha was nog steeds kleddernat - bij een graad of 30 een heel eind terug sjokken naar de wigwam. "Snoezig!", vond dochter, toen ze hem zag. "Ik wil bij mama slapen", vonden zowel jongste zoon als mijn echtgenoot. Ik keek eens naar het formaat van de drie slaaphokken en de moed zakte me in de schoenen. Slapen?! Hoezo? En waar moet ik met mezelf de rest van de tijd heen, als ik niet slaap? Wat een ellende...

Ik ben geen campingmens, dat moge duidelijk zijn. Zo fijn buiten leven en dicht bij de natuur, in weer en wind, tentje naast tentje, dat heeft wat mij betreft vooral nadelen. En dan hadden we nog de luxe variant met stroom, water en apart privé toilet.

De mensen om ons heen hadden er duidelijk minder moeite mee. Vooral de Surinaamse families (goed voor vier wigwams) waren zeer nadrukkelijk buiten aanwezig. De jongens voetbalden, de meiden feesten. Met veel muziek, hard zingen en gillen, tot diep in de nacht. De ochtend er op begon natuurlijk de familie met het kleine dreinertje áchter ons al weer vroeg herrie te maken.

En toen moesten we na een kort nachtje naar het pretpark. Was eventjes leuk. maar niet voor een hele dag. Laat staan voor drie. Om de vier meter een gokkast of kermisachtige ballengooiattractie waar je extra geld moest betalen. Om de drie meter een eettentje (patat, ijs, chips, snoep, ijs, poffertjes, patat, ijs...) Een zevenjarig die opeens vrijwel nergens in durfde, met een kort lontje vanwege het slaaptekort, een dertienjarige die wel heel lief meedeed met broer en zus maar zelf een beetje te groot aan het worden is voor dit soort dingen en een meisje van elf dat het wel leuk vond maar ook geen zin meer had in al te lange rijen.

Op en bepaald moment dit weekend lagen Pappalien en ik alleen aan de schaduwrand van het open lucht peuterbad terwijl de kindjes in de snoeihete tent lagen te gamen... ("Wanneer gaan we weer naar huis?" vroeg jongste... )

En toch, hoe blij we alle vijf ook waren op zondagavond weer thuis te zijn, toch vonden de kinderen alle drie dat we een leuk vakantietje hebben gehad. En daar was het mij dan toch maar om te doen.

Bovendien weet ik nu vrij zeker dat ik de komende vier weken vakantie geen last zal hebben van kinderen die zich afvragen of we nog "ergens heen gaan" of "iets leuks gaan doen". Het is nu even leuk genoeg geweest, vinden ook zij.

zondag 17 juli 2016

Prikkels

Ik las in de psychologie magazine een testje: hoe gevoelig voor prikkels ben jij? Boeiend!

Soms zoek ik de prikkels op. Kon vroeger geen huiswerk maken zonder tv (soaps, films) en/of muziek aan. Terwijl werken in een kantoortuin met pratende of appel etende collega's naast me een hel was. Kon me niet concentreren. Een saaie inrichting zonder kleur stoort me, lelijke meubels ook. Drukke mensenmassa's, teveel mens in mijn persoonlijke ruimte daar kan ik heel onrustig van worden. Vieze luchtjes, rare smaken, ik ben een enorme zeikerd soms.

Op vakantie de hele tijd "niets" doen? Kan ik niet tegen. Dus togen we met het hele gezin naar een pretpark. Goedkoop, en al het eten was in de prijs inbegrepen. Dat klonk goed.

Helaas waren wij er niet alleen. Mensenmassa's kwamen op de gratis frikandellen af, en ik kan u zeggen, dat zijn niet de mensen waar ik graag op lijken wil. Om pappalien te citeren:"Ik heb nog nooit zoveel oncharmante mensen bij elkaar gezien". Het gemiddeld iq en gemiddeld bmi weken nogal af, zullen we maar zeggen. En nou geeft dat allemaal niet, maar ga niet met z'n allen in sandalen met pantyvoetjes zo vlak voor MIJN neus verte frikandellen staan slobberen!!!

Brrrrr.

Heerlijk om even later weer in m'n prikkelarme slaapkamer een boekje te kunnen lezen. Alleen. Met de tv aan met Tour de France verslag er op. Dat dan weer wel.


zaterdag 16 juli 2016

Museumpje

Op het moment dat wij ouders opperen naar het museum te gaan wordt er door drie kinderen geknerpt. Saai!

Een dag later is het toch zover. In de auto zijn ze opmerkelijk stil. Eenmaal daar begint jongste na een minuut of drie luidruchtig te zuchten. "Hoe lang nog?" Maar hij gedraagt zich op zich al een stuk beter dan een paar jaar terug. Met de koptelefoon op luistert hij naar het ontstaan van de mensheid volgens de Maya's. Een beetje vreemd is dat wel, want dit is niet een van de versies die hij kent. 

Dochter gedraagt zich altijd wel, maar is niet echt geïnteresseerd in de verhalen. Wel heeft ze oog voor een paar van de mooiste kunstwerken. 

En de puber? Niet alleen doet hij überhaupt deze vakantie extra goed zijn best zich aan te passen en kleine broer een beetje in toom te houden, aan zijn ogen en de manier waarop hij keek en luisterde zie ik het: niks saai. Deze jongen is een heuse liefhebber. Hij wil weten en vindt het echt interessant. Hoewel het natuurlijk niet te lang moet duren. Het blijft een puber.

Toch vaker doen, zo'n museumpje.

woensdag 13 juli 2016

Beste lezers die wel eens een reactie plaatsen..

ik ontdek net een stuk of 30 reacties die niet gepubliceerd zijn omdat ik akkoord had moeten geven. Bij deze gedaan. Excuus! Zal even kijken of ik dat een volgende keer anders kan doen. (Blijf vooral reageren :-) )

Tijden veranderen (en dan vooral de begin en eindtijden)

Waar is de tijd gebleven dat ik om half zeven 's ochtends mijn kindjes tot rust probeerde te manen omdat de rest van het vakantiepark nog lang niet wakker was?  Om half tien (!) kwam de eerste beneden: mijn man. Kort daarna dochter en om tien uur waren ook de puber ("ik kon niet slapen") en de jongste zoon uit bed... Tijden veranderen...

Wat nog niet veranderd is is het vermaak. Zwembad, speeltuin, schermpje op zijn tijd.. En lekker eten. Soms niet de puber wat maar als snel doet hij toch weer mee met broer en zus. In plaats van het peuterbad nu een onderwaterscooter en het knutselwerkje is een heuse techniek "academie" met maaimachines, figuurzagen en boren. En nog even wat buiten apelen.

En dan hoop ik steeds dat ze s avonds moe genoeg zijn om eerder naar bed te willen zodat wij ouders ook nog wat grote mensen tv kunnen kijken of even alleen zijn.

Helaas. Ook die tijden lijken bijna voorbij...

maandag 11 juli 2016

Vakantie- huisje

We zijn er, op onze vakantiebestemming. We hebben nog niet veel van park
Of omgeving gezien, maar het huisje is in ieder geval helemaal goed. Schoon, modern, nieuw. Niet e krap. Eindelijk eens een gewone fijne loungebank, een vaatwasmachine en een badkamer waar ik me ook echt in durf te gaan wassen. De wifi werkt, (al krijg ik het niet voor elkaar foto's via m'n telefoon op deze blog te zetten..)  ray dvd speler en tv met genoeg zenders. 

Ik zou hier bijna kunnen gaan ontspannen! 

Vind jij het verblijf op je vakantie belangrijk? 

zondag 10 juli 2016

Boeken voor de jongste zoon

Jongste leest graag. Heel graag. En heel veel. Van de Kidsweek tot de achterkant van het hagelslag pak. Maar ook sjouw ik me elke week een hernia aan boeken uit de bieb. We kiezen soms M-4 boekjes, soms A boeken. Niet te langdradige verhalen en met plaatjes, maar vooral grappige boeken. Stripboeken soms, en prentenboeken voor kleuters vindt hij ook nog steeds leuk (alleen heeft moeder daar problemen mee, want het formaat en gewicht van die dingen weegt niet op tegen de snelheid waarmee hij ze uit leest)

Op school kreeg hij als afscheidscadeau een boek van de juf waar hij direct in begon te lezen, nog voordat hij netjes dankjewel had kunnen zeggen :-)

Uit de serie Waanzinnig om te weten het boek over de Egyptenaren.


Leerzaam, vol met feitjes over de geschiedenis van het Egyptische rijk, de farao's, mummies en het dodenrijk. En allemaal heel grappig en luchtig gebracht, dus echt voor kindjes zoals mijn zoon.
(Hoewel ik het maar niet aan dochter van elf geef, die heeft een te tere ziel om te lezen over het proces van mummificeren en hoe slaven en vijanden van de farao's werden behandeld..)


Maar ook deze van de bieb laatst was helemaal favoriet. 

Is dit een appel? geschreven door Shinsuke Yoshitake.

Een jongen komt thuis van school en ziet een appel op tafel liggen. Maar is dat ronde rode ding wel een appel? Hoe weet je dat? Misschien is het wel een opgerolde rode vis, een machinaasappel of een ei met een vreemd wezentje erin? Wie weet is het een planeet met heel kleine klokhuiskabouterbewoners. Hoe kwam de appel op de tafel of is het misschien oma die zich heeft vermomd?

 Veel fantasie, lekker absurd en mooie tekeningen. Jongste kreeg er geen genoeg van.

vrijdag 8 juli 2016

Groei en opruimen

Dochter (10 jaar en 10 maanden) wil "groot"worden, letter en figuurlijk. Ze is helemaal blij dat ze naar groep 8 mag (lekker de oudste van de school zijn!), en dan al bijna naar de brugklas...

Van de week bedacht ze dat ze haar kamer maar eens ging opruimen en wat meer "groep 8 proof" ging maken. Als een razend handige tornado is ze aan het opruimen en stofzuigen gegaan. Speelgoed en frutsels werden geordend, veel mag-al-jaren-niet-weg schriftjes en boekjes lagen opeens in de overvolle papierprullenbak. En - och arm - Baby Born en andere poppenwichtjes konden hun spullen pakken en vertrekken... (Gelukkig heeft ze nog genoeg knuffels, barbies, twee poezen en een broertje over om haar moederlijke instincten op los te laten!)

Ze is al een echte tiener, die lang uitslaapt, veel op haar telefoon zit. Social media, spelletjes of anders wel vlogs op de laptop aan het bekijken is. Dankzij de "verkering" en het feit dat de rest van de jongens en meisjes uit de klas ook wat meer mengen en vaker met groepen samen buiten afspreken zit ze nogal lekker in haar sociale vel. Wat meer gewoon gezellig doen en wat minder meiden-onder-elkaar-geneuzel, voor zover ik het beoordelen kan. En volgens mij kan ik dat wel want ze is heerlijk open en vertelt me (bijna!?) alles. Ben hartstikke trots op haar hoe ze het allemaal regelt en doet en weet te vertellen.

Helaas voor haar blijft het lijf wat achter bij het hoofd. Ze is inmiddels bijna de kleinste van de klas en daar is ze absoluut NOT amused over. Dat een groot deel van de meiden in haar klas gewoon ook echt wel de genen heeft om heeel erg extreem lang te worden, dat is geen argument. Ze wil groeien! Ze is zelfs zover dat ze aan ons vraagt wat ze moet eten, en zo krijgen we er weer af en toe een boterham, vlees of groente (bonen!) in. Ook fijn.

woensdag 6 juli 2016

Lekker spelen

Prring. De bel. Er staan twee, wat schuchter kijkende jongetjes voor de deur. Of dochter thuis is. Ze hebben met wat klasgenootjes afgesproken op het schoolplein om te "hangen" en of dochter mee wil. De ene is duidelijk meegegaan als begeleider van de ander, die heel heel erg graag wil dat dochter mee gaat. Maar het liefst nu nog ter plekke door de grond zou willen zakken geloof ik.

Een kwartiertje later is het weer prrring. Wederom twee jongens. Kijken iets wereldwijzer uit hun ogen, en vooral hebben een flink opgeschoten jongens formaat. Lang, dun, onhandig maar zeer vrolijk. Of oudste zoon thuis is. Even later fietsen ze weg, zwabberend en lallend.

Ik heb de jongste er zelf maar uitgeschopt en naar het speeltuintje op de hoek gestuurd, op zoek naar iemand om mee te spelen. Zag er net nog twee kleutermeisjes, wie weet kan hij indruk op ze maken.

Het is lekker weer, er is geen huiswerk meer te doen en kennelijk zijn ook alle clubjes aan de zomerstop begonnen. Tijd om eens gewoon te spélen (eh, hangen is ook spelen toch?) dus.

Héérlijk. Het betere bijná vakantie gevoel.

dinsdag 5 juli 2016

HoerAAA

De vaste lezers weten wat een moeite het gekost heeft. Maar nu is het zover. Hij heeft 'm echt verdiend! (Over de fixed en growth mindset gesproken..)

HoerAAAAA



woensdag 29 juni 2016

Het is AAN

Een heuse soap was het, deze week. De groep van dochter op school heeft een groepsapp gemaakt in Whatsapp. Dus in plaats van alleen wat eigen vriendjes en vriendinnetjes had de hele klas opeens toegang tot alle telefoonnummers. En daar werd goed gebruik van gemaakt. 

Wat je niet durft te zeggen durf je soms wel te appen. Dus behalve in die goepsapp kwamen er hier en daar al wat jongens direct op dochters privé nummer met een appje. "Hoi", was de meest gebruikte openingszin. Meestal bleef het bij wat ge-hoi over en weer, maar een enkeling ging verder. En binnen een dag of twee was het duidelijk: T. vond haar léuk. Niet zomaar leuk, maar echt heel leuk leuk. En zij hem ook. 

Leuk! Vond ik. Want hé, moeders zijn altijd blij als iemand hun kinderen op waarde schat. En echt ongerust over deze prille verkeringen maak ik me niet. Behalve dat het hier gaat om de slimste en keurigste jongen uit de hele klas, gebeurt er maar bar weinig meer dan een beetje onschuldig berichtjes sturen, nadat een en ander is uitgesproken.   

Maar statusverhogend is het wel. De meiden uit de klas waren allemaal zéér geïnteresseerd, en sprongen er bovenop.  

Vriendin M bijvoorbeeld, vond het geweldig. Is helemaal into mode en beauty en jongens, en hielp dochter met het krullen van de haren en het lakken van de nagels en met héél veel adviezen. Ook andere meiden in de klas vonden het zeer boeiend en bleven goed in de buurt. Wat de jongen in kwestie zelf dan natuurlijk weer niet zo leuk vond, al die belangstelling. In het echt durfde hij vrijwel niets meer te zeggen. Ook niet toen ze "bijna" alleen waren in de gang. (Ik vermoed dat hij door had dat het hele meisjestoilet vol stond met giebelende meisjes die hun oor tegen de dichte deur hadden gelegd...) 

En dan had je nog vriendin A, een van de beste vriendinnen van dochter. Ze was absoluut not amused. Zij is al járen verliefd op dit mannetje. En dat hij nu aan haar beste vriendin een soort van de liefde verklaart? En dat zij er nog op ingaat ook? Dochter vond het rot, heeft getwijfeld, zich suf geappt en gepraat en uitgelegd. Maar ze wilde toch wel heel graag dat het "aan" zou gaan. 

Eindelijk is vanmiddag een en ander uitgesproken. Na een date op het speelplein, met drie andere meiden en drie andere jongens. Bleek geen toeval, ook die hebben nu "verkering". 

Het is me wat. Ik was al heel jong echt best verliefd op jongens in mijn klas. Maar behalve dat ik broeierige blikken hun kant uit stuurde durfde ik maar weinig tegen ze te zeggen. En toen was er natuurlijk nog geen whatsapp...  

dinsdag 28 juni 2016

Kattenoppas

Of ze weer onze katten wilde "doen" als wij een weekje weg zijn in de vakantie, vroeg ik per whatsapp. Nietsvermoedend. Waarop ik eerst niets hoorde, daarna een "ik ben zeker de enige kandidaat?" terug kreeg.

En dat vind ik vervelend. Want ik weet dat ze het toch gaat doen omdat ze geen echte bezwaren heeft maar zich gewoon niet wil binden. En dat ik me er dan toch ongemakkelijk bij voel en het de volgende keer niet meer aan haar ga vragen. En zij zich dan waarschijnlijk weer een beetje beledigd om voelt.

Moeilijke mensen, moeizame communicatie. Ik vind het lastig.

Maar eh ja, voorlopig is ze wel de enige kandidaat. Dus ik ga nu maar een beetje voorzichtig op zoek naar iemand in de buurt die voor een volgend weekje weg elke dag even een beetje brokjes in een bakje wil gooien en het water bij wil vullen. Vijf minuten max, denk ik. Tenzij ze nog wat langer willen blijven knuffelen, dat mag ook maar hoeft niet.

Ik persoonlijk help graag en vind het geen enkel probleem iemand in de buurt te helpen met een klein huisdier verzorgen of de post of iets dergelijks (kom niet met je hond of pony aanzetten, die vind ik eng..) Maar ik vind het ook lastig om iemand te vragen ons hierbij te helpen omdat ik bang ben dat niet iedereen dit even graag doet.

Help jij andere mensen door hun huisdieren te verzorgen als ze op vakantie zijn? En vind je dat veel moeite? 

maandag 27 juni 2016

Remake van de woonkamer

Al een eeuwigheid roep ik dat er eens wat gebeuren moet aan muren plafonds en vloeren. Na 15 jaar is dat echt wel nodig. Niet alleen vlekken en scheuren en butsen wegwerken, maar wellicht ook een nieuw kleurtje? We hebben al een nieuwe bank gekocht, wellicht nieuw vloerkleed en andere accessoires. Ook de grote kast achterin mag een nieuw motiefje op -of eigenlijk achter- de deuren.

En opeens schoot ook Pappalien in de klusmodus. Het moet gebeuren, ergens tussen nu en einde zomervakantie. En JIJ, priemt hij met zijn vinger naar mij, moet de kleuren uitzoeken. (Hij is namelijk wel kritisch maar enigszins kleurenblind)

Ieeeeek. 

Alle goede plannen die ik had, alle kleurschema's en foto's die ik ooit heb verzameld vind ik opeens niet goed meer. Keuzes maken valt niet mee. Het zit er waarschijnlijk voor járen op en dan moet ik wel even de juiste keuze maken. Wat neutraal dus, denk ik. Misschien. Lichte kleuren, ik houd niet van donker. Maar niet te saai. Een beetje vrolijk en fris mag wel. Met kleden dan maar? Of misschien mag er wel één wandje een andere kleur hebben. (Maar welke dan? Die grote achter de bank, die kleine midden in het huis waar de tv aan hangt? Hoe zit het met schaduw en licht?)



Zo ziet het er nu uit. Een heuse RAL9010 op de muur. Op de oude bank ligt het staaltje (de kleur heet "Vlas") waarin de nieuwe bank gemaakt gaat worden.


Muurtje tegenover de bank met tv. De staaltjes muurverf er maar op geplakt. Twijfel, twijfel. 
Daarachter, tafel met rode en oranje stoelen blijft, kast heeft nu een print (de olifanten van Dali) van Dali maar kan redelijk eenvoudig ook andere look krijgen door andere kleur of prints achter de laden en deuren te schuiven.


Huiskamer voor. Salontafel in donkerrood kersenhout ontbreekt.nog  Kleed wordt waarschijnlijk vervangen. 

Styling adviezen zijn welkom. (Hulp bij het witten schuren en verven terwijl wij drie weken naar een zonnig eiland gaan ook... )

zaterdag 25 juni 2016

Bloed zweet en tranen, maar dan heb je ook wat...

Jongste had er weer zin in, in zijn zwemles vanmorgen. "Vandaag krijg ik Het Briefje!" Vroeger kreeg je alleen een briefje als je mocht afzwemmen, dit keer krijg je een briefje met daarop óf je de volgende week af mag zwemmen of niet. Ik probeer zijn verwachtingen dus enigszins te temperen, er is een kansje dat de meester hem nog niet goed genoeg vindt...  Hij wist zéker dat hij af mocht zwemmen. Hij is namelijk de beste van zijn clubje, vindt hij. En blaakt van het zelfvertrouwen, dat ook.

Van de les zelf kon ik weinig zien, maar na afloop kwam ik hem in de gang tegen. "Mama, ik heb Het Briefje!" En wat staat er op schat? Hij bibberde te hard (van de kou) om duidelijk te praten, de beide zwemleerkrachten keken me verwachtingsvol aan. Ergens las ik "diploma" en een tijd. 

Yes! Hoera en hoezee. Na een moeizame start, veel gedonder en niet meedoen, na heel veel zwemlessen, veel euro's en gemopper van mama, is het kwartje een tijdje terug gevallen en heeft hij de laatste twee periodes gewoon in één keer gedaan. Hij zwemt als de beste en mag volgende week afzwemmen. En dan is diploma A eindelijk in the pocket... 

Op de terugweg in de auto verzucht hij ineens: "Ik vind het jammer dat ik nu moet afzwemmen. Want ik vind het zo léuk, die zwemles.."

woensdag 22 juni 2016

Afscheid nemen - op zijn manier

Jongste sjokt naar school. Deze week wil hij eens niet perse als eerste binnen zijn. Doet hij bovendien wat klef aan de deur. Laat mij niet los, hangt de clown uit. Ook thuis, vooral 's avonds voor het slapen gaan is hij ánders. Lijkt bij tijd en wijle enorm veel energie te hebben maar weet duidelijk niet wat er mee te doen. Zou er iets zijn?

Bij de deur van de klas staat zijn lieve juf de kinderen te verwelkomen. “Ik vind school STOM”, vertelt hij, tegen iedereen die het maar horen wil. De juf maakt een grapje, dat zij toch heel erg haar best doet om het voor hem leuk te maken. Hij lijkt even wat in verwarring gebracht, maar voegt er dan aan toe: “Maar ik ga toch naar een andere school!” En dan glipt hij snel naar binnen. Zonder verder naar mij om te kijken.

De juf vindt het niet erg. Hij is al afscheid aan het nemen. Een psychologisch trucje, het huidige bekende voor zichzelf een beetje “stommer” maken zodat hij misschien die spannende overstap naar de nieuwe school straks durft te maken. Want reken maar dat dat best wel in zijn hoofd zit nu.

Ah, op die fiets. (Mammalien, jij sukkel, onthoud het nou eens:). Ik heb gevoelige kinderen zich zeker niet zomaar halsoverkop ondoordacht in iets nieuws storten maar alles goed en diep overdenken. En dat misschien niet altijd even duidelijk op volwassen toon communiceren, maar gewoon - zoals kinderen doen - laten merken door een beetje ander gedrag dan anders laten zien...

Arm kind. Het is niet niks, zo'n overstap. Maar hopelijk voor het goede doel.

dinsdag 21 juni 2016

Huisvrouwendiploma

Ik ben dan wel tegenwoordig in huize Mammalien benoemd tot “hoofd huishouding”, maar helaas heb ik weinig werkvolk onder me en ligt noch mijn vooropleiding noch mijn werkervaring op dit vlak. 

Heb ik laatst nog met een lekker vochtig doekje de stopcontacten aan de binnenkant schoongemaakt (schokkend), vandaag heb ik het koffieapparaat ontkalkt. Er brandde al een tijdje een lampje op het ding, met dank aan Google heb ik ontdekt wát dat betekende en wat ik er aan moest doen. (Hoera, Mammalien is een huishoudelijk genie.) Na dit daverende succes heb ik direct ook de waterkoker maar ontkalkt.

Die van vreugde overliep en kortsluiting wist te veroorzaken.

Ik heb genoten van de stilte. Wat héérlijk! Geen enkel apparaat maakt meer geluid, zelfs dat irritante afzuigsysteem was eindelijk helemaal stil.

Maar toch. Ben ik best heel  afhankelijk van  blij met apparaten en stroom en zo. Dus dook ik bij gebrek aan man in huis zelfstandige technische vrouw als ik ben - de meterkast in en heb ik daar wat schakelaars op goed gelukt omgezet. 

De afzuiger begon direct weer te zoemen, een aantal andere apparaten moesten eerst nog even een klein duwtje van mij. Maar het ging. Wekkers kon ik gelijk zetten, de wasmachine weer even aan. Zelfs die ingewikkelde smart-tv en het internet beneden kreeg ik aan de praat. Helaas bleek de wifi versterker een station te ver waardoor het internet op de bovenverdieping nergens meer te vinden bleek.

“Help!”, appte ik man dus maar. Een ingewikkelde beschrijving over iets software-matigs op zijn pc volgde. Geen idee waar dat zou moeten staan dan. Zelfs de stekker die ik dan maar eens eruit-en-erin moest doen heb ik nog steeds niet kunnen vinden. 


Ik pleit voor een verplicht vak huishoudkunde op de middelbare school. Misschien gelijk ook even meenemen hoe je een fietsband plakt. 

vrijdag 17 juni 2016

Einde seizoen

Het lijkt potverdorie wel op het einde van een seizoen van een Netflixx-serie: de opgebouwde spanning is duidelijk over het hoogtepunt heen, het lijkt allemaal - in ieder geval voor nu - goed te komen.  

Goede evaluaties op school en huiswerkbegeleiding van oudste (ze hebben hem zien "groeien" en hebben vertrouwen in hem), een fantastisch eindresultaat van cito toetsen en projectpresentatie van dochter (wat kan ze het allemaal goed vertellen!). Ook jongste is dit jaar "gegroeid" van eigengereide kleuter naar een "doet enthousiast mee" schoolkind (wat niet wil zeggen dat hij niet eigengereid meer is). Heeft prima leren schrijven en lijkt zo nu en lijkt zelfs succes en lol te hebben in grove motoriek. Zelfs de oneindige zwemles-soap lijkt goed af te gaan lopen...  Maar vooral - alle drie zijn vrolijk, open en blij, zitten lekker in hun vel. Blij met behaalde resultaten, en vooral toe aan en zin in een wat rustigere periode met Leuke Dingen en een lange luie vakantie. 

Nog een paar spannende dingen volgende week: de toetsweek van oudste en het ochtendje kennismaken/proefdraaien in de nieuwe klas op de nieuwe school van jongste. Het voorlopig schooladvies voor dochter - al vind ik daar niet zoveel spannends aan, zit wel goed. Verder is het vooral nog even wat verjaardagsfeestjes afwerken, sportdagen en schoolreisjes, knutselmiddagen en ik dénk zelfs een zwemdiploma A! Maar dan is het ook echt bijna vakantie. 

De eerste mails over indelingen en aanmeldingen in nieuwe klassen, toneel- en muziekclubs voor ná de vakantie stromen zelfs al weer binnen. Maar die laat ik lekker nog even rustig in de inbox staan. Dat komt straks wel.  

Heerlijk. Ik leun vast voorzichtig wat achterover en adem uit. Heb me in jaren niet zo op de schoolvakantie verheugd als dit jaar. 




woensdag 15 juni 2016

Het tafeldiploma

Jongste kende in groep 2 al een behoorlijk aantal tafels uit zijn hoofd. Vond ie leuk. Had hij ergens gezien of gehoord, en ging aan de slag met het houten blokken tafel spelletje waar dochter ooit (geheel tegen haar zin in!) mee moest oefenen.

Nu zit hij in groep 3 van combi 3-4 en de andere helft van de combi-klas (groep 4 dus) moest het  "tafeldiploma" gaan halen. Misschien leuk voor jongste ook, vertelde ik de juf. Een extra opsteker kan hij wel gebruiken.

Wist ik veel dat het ook nog serieus iets voorstelde! Het letterdiploma in groep 3 bleek verder zonder enige verplichting gewoon een leuke opsteker voor alle kinderen, Het tafeldiploma daarentegen was een heuse test: 80 tafelsommen binnen 5 minuten moesten er gemaakt, ter plekke, voor de feestelijkheden begonnen. En elk kind van groep 4 dat niet slaagde mocht dan nog wel mee feesten maar moest later in de week nog verder oefenen en weer examen doen...

Twee dagen terug kwam hij thuis met de mededeling dat hij maar 40 sommen in 5 minuten had gehaald. Het handige bruggetje dat hij gebruikte om de sommen uit te rekenen werkte wel maar niet zo snel...

De tafels, legde ik uit, die moet je gewoon uit je hoofd leren - automatiseren. Ouderwets stampen. Of nieuwerwets stampen, met behulp van een leuke app op de tablet. Jongste ging direct en geheel uit vrije wil er mee aan de slag. Ik moest hem er af sláán toen het eten klaar was. Wat een gedrevenheid heeft die jongen soms.  Hij moest en zou het halen.

En het heeft gewerkt. Hij was netjes binnen de tijd klaar op het officiële tafelexamen vanmorgen. Die blik, die armpjes in de lucht. Heerlijk! Even later mocht hij samen met een paar groep 4 kindjes enig groep 3 kindje tussen de geslaagden van groep 4 staan.

"Oefenen helpt, he mama!" Nou en of jongen. Ben ook blij dat je dát snapt...



dinsdag 14 juni 2016

Liever cool dan droog

Het dreinerige regentje lijkt langzaam in een heuse regenbui over te gaan als de brugpieperpuber naar school moet. Hij had al niet zoveel zin in school, dit maakt het er niet beter op. 

Ga met de bus, adviseer ik. Hij wil niet. Neem een regenjas mee, opper ik, tegen beter weten in. Even wachten tot het opklaart misschien? Hij trekt zijn korte dunne donsjackje dicht, capuchon op en fietst weg. Even later krijg ik een appje met foto. Hij staat als verzopen katje in de hal van de school, maar hij moet er ergens toch nog wel om lachen geloof ik.

Natuurlijk wil je geen regenpak als je een tiener bent. Zeiknat regenen en nog een hele tijd op school zitten soppen is niet fijn. Maar altijd nog beter dan zo'n stom pak aan. Tot ver in het najaar had ik blote voeten in mijn ballerina's omdat pantykousjes stóm waren. En je jas dícht doen? Alleen als het écht niet anders kon. Ook dat zag er niet stoer uit. Ook de pubers vader weet er alles van, die was zo mogelijk nog gevoeliger dan ik voor wat in zijn eigen ogen wel en vooral niet kon. 

Maar nu zijn we oud en wijs (haha). En kiezen we (heel) soms toch voor comfort i.p.v. voor cool. Man gaat met de auto naar zijn werk als het regent, en anders zit er een regencape in zijn tas. Ik loop al bijna vaker op platte verende zolen dan op pumps. En het interesseert ons allemaal niet zo veel meer wat de ander ervan denkt, als we het zelf maar lekker vinden.

Het zou natuurlijk ook zomaar kunnen dat we gewoon wáttiger geworden zijn met de jaren. Ik moet nu eigenlijk boodschappen doen, maar zit gewoon binnen mijn tijd te verdoen omdat het buiten zo hard regent. Die twee meter naar de auto en die misschien wel honderd meter van parkeerterrein naar supermarkt, mét waterdichte jas en dichte laarsjes? Daar zie ik best tegenop...   

zaterdag 11 juni 2016

God en de hemel en wat gebéurt er dan als je dood gaat?

Da Vinci

Oudste had het, jaren terug. Middelste iets minder maar ook daar kwamen vragen. En nu is het al weer een tijdje jongstes favoriete thema. De dood. En vooral, wat dán. Ik schreef al over het afspraakje om samen met oma naar de hemel te gaan.

Afgelopen week had hij een vriendje mee. Op de achterbank was er een goed gesprek. "God heeft héle lange vingers" (..na een les over Da Vinci op school..)  "God is groot he!" "Ja, wel meer dan een kilometer. Mega. Giga." "Ja, en God weet alles." "Als je naar dood gaat kom je in de hemel. En dan kan je God alles vragen. Maar het is wel jammer dat je dan geen oren meer hebt als je terugkomt." Ook werd Jezus er nog bij gehaald. En wat er gebeurt met je lijf als je dood gaat.

Best wel ingewikkelde materie. En waar ouders en school nogal duidelijke (en eenduidige) antwoorden op vragen over bijvoorbeeld rekenkundige kwesties hebben is dit andere koek. Zelfs de Wiki weet er niet heel veel over te melden. Dus moet je het doen met wat vage, soms tegenstrijdige informatie. En dat is best lastig als je zo graag alles weten wil (weet ik nog van mezelf). Maar wel weer mooi om over te speculeren, fantaseren en filosoferen. Helemaal als je vriendje ook nog meedoet.

Ik geniet enorm van dit soort gesprekjes. En de blik van dochter op de bijrijdersstoel, die was ook goud waard.

donderdag 9 juni 2016

Nieuwe school

(Bron: Pixabay)
Het besluit is genomen, de formulieren zijn ingevuld. Jongste heeft zelfs al een kijkje genomen en een beetje kennis gemaakt.  (Hij vond het eenmaal daar bére-spannend, wist zich geen houding te geven en deed dus wederom alsof hij Gekke Henkie was. Wat dan best génant is als je als moeder je kind komt aanmelden voor hoogbegaafden onderwijs...)

Binnenkort is er een hele ochtend waarop kinderen alvast meedraaien in de klas waar ze ná de zomervakantie in terecht komen. Om de grootste spanning er af te halen.

Jongste is enthousiast over het idee van een andere school, hij wil daar wel heen. Veel liever dan naar zijn huidige school - want die is sáái. Al ga ik de oude school zeker missen, wij ouders denken toch dat dit beter voor hem is. Praktisch prima te doen voor ons, en qua onderwijs heel goed voor hem. Nu maar hopen dat hij het nog steeds leuk vindt als de druk wordt opgevoerd. Als het opeens moeilijk wordt. Als hij iets nieuws moet gaan proberen, iets wat hij eigenlijk nog niet zo goed kan. Of erger nog, wat hij nog niet kan maar een ander misschien al wel. Als er toch opeens moet worden geknutseld. Al is het dan in de vorm van een project over ruimtevaart, knutselen blijft knutselen, en dus moeilijk.

Wat hij het minst goed van alles kan is omgaan met verlies, of met de angst om mogelijk te kunnen falen. Maar ook met dat fenomeen zijn ze daar wel bekend. En we zouden graag zien dat hij daar nu mee leert omgaan en dat hij leert om te leren. Zijn zogenaamde executieve vaardigheden ontwikkelt. Want daar heeft hij voor de rest van zijn leven iets aan. Meer dan aan schaken of Chinees. 

Juf van de huidige school vindt het jammer maar begrijpt onze keuze heel goed en staat daar helemaal achter. Buren en schoolkennissen zijn vooral stil als we het vertellen. Kijken ons eerst wat vreemd aan. Waarom? Wat is er met hem dan? Kennelijk valt hij niet zo op als slimmerd. Of misschien is het toch nog een beetje not done om je al te gekke dingen in je hoofd te halen en zolang er geen sprake is van Down of een complete doofheid, je kind andere onderwijs te laten geven dan het reguliere. 

dinsdag 7 juni 2016

Alarm-moe

Het is al de zoveelste keer op rij: ik als trouw volger van de lokale weerberichten waarschuw man en kinders. Neem je (regen)jas mee. Zou je wel gaan fietsen? Het gaat héél hard hagelen vanmiddag...

En keer op keer op keer komen ze thuis en beschuldigen mij ervan dat ze die jas écht niet nodig hadden. Dat het toch veel fijner was geweest met de fiets dan met de auto te gaan. En ik kan ze, vanaf mijn bankje in de tuin onder de parasol niet echt ongelijk geven.

De plantjes hangen slap van de droogte. Mijn kinderen en man nemen mij inmiddels niet echt serieus meer. Ik denk dat ik al die code oranje weer-alarmen maar gewoon eens ga negeren. Of beter, helemaal niet meer elke ochtend op de weerapp ga kijken. Ze weten er niks van, zoals oma al zei.

(En bovendien, vroeger hagelde het ook wel eens, dat was wel een beetje vervelend op de fiets, maar om daar nu een álarm voor af te geven? Zelfs de meest voorzichtige Nederlander trekt zich straks weinig meer aan van alarmcodes. Ook niet als er echt eens iets staat te gebeuren..)

Laat jij je beïnvloeden door het weerbericht?

maandag 6 juni 2016

Een beetje vreemd ziet het er wel uit ja

Ik ben niet zo van al die grappige doorstuur dingen op social media. Maar soms kom je toch wel eens iets tegen dat écht heel grappig is, een wijze uitspraak, of iets dat je raakt. Deze bijvoorbeeld.

social media dus, gevonden op een adhd site?!
Wat een herkenning. En wat fijn te horen dat er méér mensen zo gek zijn af en toe zo doen.

Ik heb nogal een expressief gezicht én een drukke geest. Dus tel maar op. (En dan ben ik er ook nog eens zo één die haar tong uitsteekt als het motorisch wat lastiger wordt...).

Sommige mensen kijken alleen maar, andere geven opmerkingen als "Wat kijk je zo raar/boos/vreemd?", "Waarom steek je je tong uit?" of (boos): "Dat was helemaal niet grappig wat ik zei!" (eh, sorry, wat zei je dan eigenlijk?)

En probeer het dan maar eens uit te leggen...

Ook collega's roepen me wel eens tot de orde als ik overgeconcentreerd achter de pc zit, bezig met een of ander moeilijk technisch probleem. In mijn hóófd leg ik mezelf het probleem uit en verzin een oplossing, terwijl ik naar het beeldscherm staar. Dat ondertussen iedereen die naar me kijkt vreemde gezichtsuitdrukkingen en gebaren ziet heb ik dan echt niet meer in de gaten... Het ziet er ongetwijfeld maf uit.

Ik kwam er voor het eerst achter toen ik net op de middelbare zat en met een meisje dat ik half half kende voor het eerst mee op fietste. Ik maakte me in mijn hoofd al druk over wat we moesten zeggen bij het uit elkaar gaan, of we mogelijk verdere afspraken zouden maken. Toen het eenmaal zover was had ik in mijn hoofd kennelijk al een hele andere vraag zitten, want toen zij vroeg of we volgende keer weer zouden fietsen lachte ik vriendelijk en zei zeer beslist "neeee".Zij keek wat zuur en ik snapte niet waarom.

Pas dágen later, toen ik me afvroeg waarom ze zo afstandelijk deed, viel het kwartje van wat er nu eigenlijk gebeurd was. Ik heb het nooit aan haar uit durven leggen...

donderdag 2 juni 2016

Hij wordt groot

Afbeeldingsresultaat voor angry birds actie plusJongste en middelste sparen hard mee met de Angry Bird poppetjes actie van de Plus supermarkt. Jongste heeft net bij oma een zakje gekregen en is superblij: er zat een héle goeie in die hij nog niet had. Hij speelt er wat mee en als we de auto uit lopen op weg naar een winkel huppelt hij vrolijk mee, de Angry Bird in zijn handje. Onderweg ziet hij een lege verpakking van zo'n ding op straat liggen en raapt het op. "Gooi maar in die prullenbak daar.",  wijs ik hem.

Hij huppelt er heen, maar eenmaal daar hoor ik hem een geluid maken. Geen goed geluid. Ik kijk om, en zie zijn gezicht vertrekken. Er is iets Heel Ergs gebeurd. "Heb je de Angry Bird er per ongeluk ook in gegooid?" raad ik.

Ja! zie ik aan zijn gezicht. "NEE! Dat heb ik niet...", zegt zijn stem, vol spijt én boosheid over zulk dom gedrag. Ik zeg maar niets meer, jongste is een jongetje dat soms hele heftige emoties heeft en het beste is dan om hem even zelf tot rust te laten komen. Ik zie aan zijn kleine gezichtje hoe moeilijk hij het er mee heeft. Hij worstelt, probeert zijn emoties onder controle te krijgen. Een paar seconden is er van alles van zijn gezicht af te lezen. Dan kijkt hij me opeens - nog wat treurig-  aan. "Klaar. Over en weer verder gaan." zie je hem denken. Bikkeltje.

Ik krijg een handje en we lopen weer door. Hij wordt groot.