maandag 27 maart 2017

Karamel en zeezout

Leuk he, zomertijd. Ik vind er helemaal niets aan. De wekker gaat gewoon té vroeg 's ochtends. Niet alleen voor mij, maar ook voor de kinderen. En daar wordt niemand vrolijk van.

Daarbij, het is de laatste paar dagen weer enorm bal: ik kan niet slapen. Ik schrik om een uur of twee wakker en val serieus pas na een uur of drie soms vier weer in slaap. Behalve draaien en piekeren in bed besluit ik dan ook nog wel eens om op te staan en fijn wat (ik denk altijd) briljante ideeën in een kladblokje te schrijven of soms beneden op de tablet wat te gaan surfen. Om op nóg briljantere ideeën te komen. Die ik vervolgens opschrijf om de dag er op uit te gaan voeren,

Alleen komt daar dan niet altijd veel van terecht, al was het maar vanwege het slaaptekort...

Vannacht bedacht ik me onder meer dat ik een hele nieuwe blog moet gaan maken. De titel: "Karamel en Zeezout". Het past echt perfect bij me. De vla, de macarons, de chocola ook vooral. Alles smaakt lekkerder met Karamel en Zeezout smaak.

Waar de blog over gaat, ik heb werkelijk geen idee. Misschien moet ik daar vannacht nog eens over gaan piekeren.

woensdag 22 maart 2017

Vorige week had hij nog maat 134... of zo iets

En weer een mijlpaal. Voor de eerste keer heb ik een kledingstuk voor mijn zoon besteld in een herenmaat. Maatje XS bleek zelfs te klein, we gaan direct maar door naar de maat S.

Super fijn dat hij lekker aan het groeien is geslagen, dat het gewoon heel goed met hem gaat op alle gebieden. Maar toch moet ik er wel een beetje van zuchten.

Mijn kleine baby heeft een herenmaat...


maandag 20 maart 2017

Het zinkende schip dat onze nieuwe school was

Vorig jaar besloten we voor de jongste een andere school te zoeken. Niet omdat de vorige school niet goed was maar meer omdat jongste een ander soort onderwijs nodig heeft met meer uitdaging en liefst ook kinderen die ook wat verder denken.

We hebben overal ons licht opgestoken, en kozen voor school X. De ouders die er al een tijdje rondliepen waren zéér tevreden. Het kost wel wat, maar dan heb je ook een kleine klas en leerkrachten met kennis van dit soort kinderen. Het was zó fijn daar, voor de kinderen! Een heerlijke sfeer.

Helaas, net voor we begonnen, bleek er een andere wind te gaan waaien die de sfeer compleet om zeep heeft gebracht. School kreeg een nieuw bestuur, het beleid ging om. De goede leerkrachten die daar al jaren naar tevredenheid functioneerden vertrokken één voor één. Onze juf was wel aangesteld door het nieuwe bestuur maar duidelijk niet opgewassen tegen haar taak.

Na drie weken vertrok het eerste kind. Voor kerst waren er drie weg. Voor de voorjaarsvakantie vier.

Inmiddels is ook onze juf uitgevallen. Invaller na invaller hebben we gezien. Op het laatst zat zoon met een paar andere jongens de hele dag maar computerspelletjes te spelen. Wat hem op zich wel beviel maar toch niet echt de bedoeling kon zijn.

De school zelf bleef nogal in gebreke. De communicatie is bar slecht, op zijn zachtst gezegd. De motieven niet altijd even helder. De zoektocht naar goed personeel blijkt een vrij lastige (en vinden ze er één, wil ze zelf niet). 

Aan de andere kant, ik zie het graag positief. Na een overname duurt het even voor de boel weer op de rit staat. Ik geef toe, we hadden het onderschat. We hadden deze school niet gekozen als we geweten hadden wat voor onrust het had gegeven bij leerlingen, ouders en personeel. Maar hé, nu we er eenmaal zitten en zoon wat gewend is geven we niet zomaar op! Het wordt vast snel beter. Sinds een week of twee hebben we een vaste invaljuf waar ik echt wel een goed gevoel bij heb. Zoon lijkt wat meer aansluiting te krijgen. Vooral de meisjes uit groep 5 vindt hij erg lief.

En nét toen ik er weer in geloofde, barstte er weer een bommetje. Vandaag nemen er wéér drie kinderen afscheid. Kinderen die dat met een héél opgelucht gezicht meldden in de klas, zo blij dat ze naar die andere school mochten.

De achterblijvende ouders en kinderen blijven in verwarring achter. We begonnen met een combiklas van 20 kinderen, ik vrees dat we - zonder daar extra voor bij te hoeven betalen - aan het einde van dit schooljaar nog maar de helft over hebben. Wat betekent dat voor ons? (En ook, wat heb ik gemist of niet begrepen, zouden wij ook niet per direct moeten opstappen?!)

Zoon reageerde in eerste instantie natuurlijk wat lacherig met een "nou, dan hebben we straks wel heel veel aandacht van die twee juffen als we nog maar met drie kinderen in de klas zitten". Maar later bekende hij tegen mij met een wat sip gezichtje: "... maar de liefste kinderen gaan allemaal weg.." En dat vind ik best wel erg zielig.

maandag 13 maart 2017

Afvallen met 5:2

Al een paar maanden ben ik bezig met het "afvalprogramma" op de sportschool. Maar helaas levert dat nog niet genoeg op qua gewichtsverlies. Het probleem zit hem vooral in het eten, ben ik bang. De diëtiste van het programma draait het standaard verhaaltje af doet haar best, maar haar tips zijn niet nieuw. Alleen een schema meegeven en dan verwachten dat ik verder leef op rijstewafels en cherrytomaatjes tussen die ene boterham en die bak sla door, dat gaat natuurlijk niet lang goed. Op een bepaald moment ga ik de fout in omdat iemand met een pak punselies voor mijn neus zwaait, en als de beer los is dan gaat hij meestal goed los en snaai ik de rest van de dag wat ik snaaien kan.

En toen kwam ik toevallig het tv programma dieet op maat tegen waarin het "vastendieet" of het "5:2 dieet" werd besproken. Bekijk ook vooral de documentaire waarin Michael Mosley uitlegt waarom (een beetje) vasten zo goed voor je lijf is. Het idee van het 5:2 dieet is dat je 2 dagen per week bijna niets eet, slechts 500 calorieën. De rest van de week mag je eten wat je wilt.

Het is bijzonder simpel, en dat trekt me wel. Niet de hele dag calorieën tellen, niet dag in dag uit letten op wat je eet. Geen lijst met verboden voedingsmiddelen. Als je een dag vast, dan eet je gewoon (bijna) niets. En anders wel. Dat kan ik! In het verleden bewezen.

Ik ben inmiddels twee weken bezig. Een dag niet eten is helemaal niet zo moeilijk als het lijkt. Mijn ervaring is echt dat hoe minder ik 's ochtends eet hoe makkelijker ik het vind om de uren erna niet te eten. En hoe meer ik me er op instel dat ik niet eet (en dus ook niets hoeft te kopen of te klaar te maken) hoe simpeler het is. Een fijne bijkomstigheid is dat ik opeens héél veel tijd overhoud...

Ik kies elke week twee dagen waarop dat het makkelijkst is, meestal de maandag en de donderdag. Dagen waarop ik een groot deel van de dag zo min mogelijk kinderen om me heen heb die ik vermaken en voederen moet, dagen waarop de agenda lekker vol staat met bureauwerk of ander soort afleiding. Waarop er niet gesport hoeft te worden en er geen feestelijkheden zijn natuurlijk. Naar het theater en dan na afloop mineraalwater met een wortel, dat vind ik zo'n domper...

Aan het einde van de dag krijg ik nog wel vaak hoofdpijn of voel me wat licht in mijn hoofd. Dat zal voor een groot deel wel het vochttekort zijn, want ik vergeet dan vaak ook te drinken. En hoewel ik meestal einde middag wel iets eet heb ik dan later op de avond als ik op de bank plof vaak best wel trek. Gelukkig mag ik dan naar bed met het idee dat er de volgende dag weer gewoon een bak yoghurt met banaan op me staat te wachten.

Want natuurlijk let ik in die andere dagen ook wel een beetje op, begin ik niet direct met chocoladecruesli en vermijd ik lunches die bestaan uit saucijzenbroodjes. Ik kies zoveel mogelijk gezond, maar ga niet mierenneuken over die laatste calorie boterhambeleg. Uit eten of een gebakje op een verjaardag moet gewoon kunnen. Zonder me schuldig te voelen. En dat is ook wel eens lekker.

Iemand ervaringen met dit dieet? 

vrijdag 10 maart 2017

De jurk

Over een paar maanden ben ik dan als alles goed gaat de bruid. Tijd om eens over kleding na te denken. Wat doet een echte bruid aan? Volgens dochter een échte bruidsjurk. Natúúrlijk helemaal wit of wittig (ivoor), met zo veel mogelijk prinsesseneffect. Volgens mijn 88 jarige moeder kan het écht niet om als samenwonende vrouw in het wit te trouwen. Ik zelf heb ook zo mijn bedenkingen over de "echte" trouwjurk. Maar daar had ik al een beetje over geschreven.

En toch, om wat ideeën op te doen, een en ander uit te sluiten en gewoon samen een leuke ochtend te hebben, togen dochter en ik dan toch naar die ene bruidswinkel waar ze naar eigen zeggen "geen tuttige en niet overdreven dure jurken" verkopen. "We kopen niks!", siste ik dochter nog toe toen we bij de deur waren. Maar toen zag ik dit bordje hangen...

Dit bordje op de deur maakte me nog wat zenuwachtiger...
Ik moet zeggen, een hele belevenis was het. We liepen strak na openingstijd de nog lege winkel in, en kregen dus direct een medewerkster aan onze broek. Wat op zich wel handig is, want zomaar even rondsnuffelen is al lastig: je ziet door de bomen het bos niet meer. En een jurk aanpassen, daar komt nog meer bij kijken.

Ik werd in een hokje geduwd en kreeg de opdracht strapless bruidsbh en bruidsschoenen van de zaak aan te doen en in ondergoed te wachten tot de medewerkster me kwam helpen met het aantrekken van De Jurk(en). Ik ben helemaal niet preuts, maar vond het toch wat ongemakkelijk. Half naakt met een vreemde vrouw in een hokje die je in meters tule en kant hijst, hier wat trekt en daar wat duwt en nog wat spelden in je prikt om alles helemaal netjes aan te laten sluiten.

Keer op keer werd ik, als alles op zijn plaats zat, het hokje uitgestuurd met een luid "Daar ga je dan!" Om in de enorme spiegel te zien hoe geweldig het me stond, en vooral ook me te laten bewonderen door het - in mijn geval slechts éénkoppige en minderjarige - publiek. Dochter keek haar ogen uit, maakte veel foto's voor papa thuis later en samen hebben we lekker gegniffeld over mama in een heuse trouwjurk.

Het was al met al een leuk uitje. En nuttig. Sommige jurken daar zijn echt best wel heel mooi hoor, vooral als je superslank en 20 jaar bent, zoals het meisje in het hokje naast me. Zelfs ik heb toch ook iets leuks gevonden. Niet de meest bruidige van allemaal maar toch best erg bruidig en best erg duur. Dus in plaats van een jurk heb ik vooral het nuttige advies mee naar huis genomen over welk model jurk mij mooi staat en hoe ik er op mijn voordeligst uit zie.

Na uren gesurf, wat gebestel en vooral veel teruggestuur op internet (ik kan hier een hele rij winkels opnoemen waar je NIET moet zijn) ben ik wel een flinke stap verder. Ik weet ongeveer wat ik wil en de aanstaande heeft ook zijn goedkeuring gegeven aan soort, type en model. Voor de rest van de wereld houd ik het nog een klein beetje geheim.

Nu nog even goed inschatten hoeveel kilo ik over vijf maanden kwijt ben en welke maat ik dan heb...

dinsdag 7 maart 2017

En toen had ik alleen het hoesje nog...

Pats! Daar lag mijn oude iPhone 4S op de tegels van de wc. Eerder gooi- en smijtwerk had hij overleefd, maar dit keer was het beeldscherm echt in honderdduizend scherven uiteen gevallen.

Het was even balen, natuurlijk, maar toch ook weer nét dat zetje dat ik nodig had om een nieuwe telefoon aan te willen schaffen. Een modernere, met het nieuwste besturingssysteem, met veel betere camera, maar vooral ook een veel groter scherm! Een 6 plus dus, want zonder leesbril wordt het steeds lastiger. Ik stuur regelmatig een hele verkeerde emoticon mee met mijn whatsappjes, omdat ik echt niet meer zie of zo'n geel bolletje nou lacht of boos kijkt...  Bovendien was het al nooit helemaal het ideale apparaat om bijvoorbeeld een website te bekijken. Groot dus, moest het worden.

Mijn mooie nieuwe giraf hoesje!
Stuur Pappalien om een boodschap het internet op, en hij vindt het. Een 6plus, refurbished, 1 jaar garantie, zacht prijsje. Ik heb alvast een mooi hoesje (bij onze hofleverancier caseable.com) laten maken. Een paar dagen later was hij in huis. Zag er prima uit. Sim en al mijn gegevens netjes overgezet. Klaar. Blij.

Maar niet voor lang. Na een dagje begon het op te vallen dat het ding niet altijd deed wat ik wilde maar zelf de controle overnam. Zo kreeg ik halverwege een door mij te versturen tekstberichtje opeens de letters niet meer ingetypt. Ging het ding uit eigen beweging apps openen en verbood het kreng me uiteindelijk gewoon in te loggen. Aan-uit-aan-uit, en hé, daar deed ie het weer. Even.

Omdat dit toch niet helemaal was wat ik me voor had gesteld sturen we hem dus maar terug om om te ruilen voor een werkend exemplaar. Maar wat te beginnen zonder mobiel, anno 2017?
De oude (met inmiddels hersteld scherm) was nog nét niet verkocht. Helaas bleek het terugzetten van sim en data van nieuw naar oud niet zo simpel. Met veel pijn en moeite is het gelukt, en heb ik de backup uit 2015 terug. Zodat mijn meest recente whatsappje gaat over het bedenken van een cadeau voor een verjaardag die al twee jaar terug is geweest. En, nog fijner, ik nieuwe telefoonnummers van de afgelopen twee jaar handmatig heb moeten invoeren.

Maar het werkt weer. Mijn nieuwe hoes ligt werkloos te wachten tot hopelijk zeer binnenkort een wel werkende 6plus komt...

donderdag 2 maart 2017

Zelfverheerlijking

Was het een tijd nogal stil hier, kom ik terug met mijn treinavontuur. Niet de beste promotie van mezelf natuurlijk. Aan de andere kant, wie zit er nu op te wachten dat ik hier ga vertellen dat ik zo enorm goed ben in wiskunde of gehaktballetjes draaien?

Maar het is wel een beetje wat ik mis in blogland, of in het algemeen onder de jongeren: zelfspot. Misschien is het de facebookgeneratie met alleen maar likes en geen duimpjes naar beneden. Pinterest pagina's vol mooi en goed en kijk-mij-eens-knap-zelfgemaakt. Kinderen die alleen nog maar te horen krijgen hoe góed en hoe knap ze zijn, en aangemoedigd worden tot nóg beter. Ik word soms onpasselijk in de kleedkamer van het zwembad na de zwemles, als die moeders om die kleine natte bibberende lijfjes heen staan te koeren. Ze zó enorm ophemelen. Met honderd duizend keer meer woorden voor "lekker gezwommen" en "goed je best gedaan" dan ik in dit blogje kwijt kan. Elke les weer.

En ik begrijp het wel een beetje hoor, ook ik probeer mijn kinderen een beetje zelfvertrouwen te geven en ze te leren dat je best ergens voor doen belangrijk is. Aan de andere kant, ergens luchtig mee omgaan, een beetje relativeren, dat is ook belangrijk. En dat mis ik dus wel eens.
Soms zijn er gewoon dingen die niet zo goed aan, of niet leuk zijn. En dat mag ook. En hoe ga je daar dan mee om? Het hoeft allemaal ook niet altijd even serieus ook, vind ik. Zeker niet als je klein bent.
 
Herkenbaar?

woensdag 1 maart 2017

Mammalien en de trein

Samen met mijn 11 jarige dochter zou ik naar Arnhem. De binnenstad, dus eigenlijk sneller en zelfs voor mij als vastgeroeste automobilist vast handiger met de intercity dan met de auto. 

De trein, ben er niet zo heel vertrouwd mee. Vroeger, met de studenten OV-jaarkaart, toen wel. Vaak lang wachten op koude stations (want looks tellen, dus veel dunne panties in pumps onder minirok of hotpants). Volle treinen in de spits (altijd hopen dat er niemand naast je kwam zitten), overdag heerlijk rustig. Ik ging vaak met de trein een andere stad ontdekken om te gaan winkelen, koste niks en ik alle tijd aan mezelf, lang leve het studentenleven. Soms bleef ik gewoon een stukje verder blijven zitten dan nodig omdat de muziek op mijn walkman zo lekker klonk of ik een boek aan het lezen was. 

Toen ik eenmaal werkte kreeg ik al snel een auto, en sindsdien zijn de keren dat ik bus en vooral trein in ben geweest op één hand te tellen. En dat is te merken ook, maagdelijke ov-ganger als ik ben...

Wij gingen dus met de trein.

Eerst altijd even zoeken waar die stomme ov-chipkaart is. Dán uitvogelen hóe er geld op te zetten. Thuis, de avond van tevoren, via internet leek dat even te lukken, tot ik wel geld afgeschreven kreeg van mijn rekening maar pas na het bezoek aan een oplaadpunt (what the f??) op mijn ov chip erbij kon laten zetten? Lekker praktisch. Op het station zelf dan maar, vlak voor vertrek. Een railrunnertje er bij, en gaan. Inchecken (waar staat die paal? maakt het uit of ik mijn kaartje achterstevoren houd?) en na een flinke tijd op een koud perron gewacht te hebben (hé dat is nog niet veranderd) de trein in. Gelukt!

We giechelden als twee heuse pubers en maakten selfies, stootten elkaar aan, ik maakte nog maar weer eens een foto voor dochters Instagram verhaal over deze Hele Bijzondere manier van reizen en we bespraken hardop al die interessante schermpjes met ov-info die er in de trein hangen tegenwoordig... tot ik op het raam de letters s i l e n c e zag staan en ik begreep dat ik nóg iets nieuws had ontdekt wat er in '87 niet was: de stiltecoupé...

Oeps. Sorry! Zei ik al dat ik een naïef provinciaaltje was op ov gebied? (Maar ik heb wel uitgecheckt! Een keer teveel zelfs, zodat ik nogmaals moest uitchecken...)
NS forum
Een stilte-coupé is trouwens een vreemde term. Men praat er dan wel niet, maar het kantoormannetje achter ons maakte een flink gebruik van zijn niet zo heel stille toetsenbord. Hij kraakte met zijn boterhamzakje en snufte zijn neus. En spoot een halve fles after-shave op, aan de lucht te ruiken die opeens over de bankjes heen vloog. Dáár hebben ze dan ook weer geen bordjes voor, die een en ander over het gebruik van luchtjes zeggen.

Gelukkig kunnen pubers ook héél zachtjes slap liggen van het lachen.

dinsdag 21 februari 2017

De schoolFotograaf

Onze school heeft elk jaar een ándere schoolfotograaf. Sommige doen het erg leuk, met accessoires en originele poses. Soms is het geld kennelijk op, en wordt er productie gedraaid: kind wordt in te krap hokje geduwd, standaard pose voor standaard blauw gevlekte achtergrond en klik, klak, klaar, volgende. De resultaten waren zo mager dat ik de foto's van mijn bloedjes niet eens besteld heb.

Dit jaar hadden we vier fotografen. Eentje maakte de groepsfoto - in blokjes van vier die later digitaal aan elkaar geplakt worden. De anderen deden de individuele portretten. Ik was ook dit keer weer hulpouder. Aan ons hulpouders de schone taak om te zorgen dat alle kinderen aan de beurt kwamen en dat ze, eenmaal vooraan in de rij, snottebelvrij waren én enigszins in de plooi waarin mams ze die morgen had afgeleverd. Wat niet meeviel na de nogal herfstachtig uitgevallen pauze.

Wel leuk hoor, zo'n middagje helpen. Ik vind het geweldig om zo tussen die kinderen te zitten. Van de hele verse vierjarige kleuters die nogal benauwd stonden te kijken tot de  al hier en daar flink aan het puberende groep achters met enorme schoenen.

Maar of ik nou schoolfotograaf wil worden? Ik zou knettergek worden van élke keer weer zo enorm enthousiast doen als er een kind voor m'n lens staat. Elke keer weer zeggen dat ze de mooiste en de stoerste zijn. en vooral leuke grapjes maken over scheetjes om ze maar te laten ontspannen en vrolijk te laten lachen. De dames deden het echter perfect.

Nu ben ik wél heel benieuwd hoe de foto's van mijn mooie dochter geworden zijn. Die heb ik niet langs zien komen in mijn groepjes. De zoons die allebei niet meer op school zitten mochten na schooltijd ook aanschuiven voor een familieportret, maar daar waren ze helaas niet meer voor te porren. Moet ik toch zelf maar weer eens kijken hoe ik ze met zijn drie tegelijk enthousiast en blij voor mijn camera krijg. Dan zal ik het maar niet over scheetjes hebben...

vrijdag 17 februari 2017

De bruiloft, een stapje verder

We zijn druk bezig met het zoeken naar locaties, brainstormen over ideeën. Alles wijst nu naar locatie X. De Y is top maar vereist een wat jonger en hipper en mobieler publiek dan wat wij hebben denk ik. Locatie Z is juist wat te burgerlijk en viel al helemaal af toen ik de foto's ging bekijken die eerdere bruiloften op facebook hadden gezet. Bah!

Locatie X heeft alles. Inclusief de hoogste prijs, hoewel ze dan wel weer als enige een offerte uitbrengen en niet zo maar wat waaien van "dat komt wel goed". Ze hebben veel ervaring met feesten en bruiloften, zijn flexibel, hebben veel uitwijkmogelijkheden binnen en buiten voor elke leeftijd, weersomstandigheden, zin om te zitten of te hangen of te wandelen, in gezelschap of even alleen. Mooie fotolocatie, vette speeltuin, water, bomen, terras en zaal zonder zaaltjesgevoel. Eten en drinken hebben ze overal wel zo'n beetje en overal rekenen ze gewoon de vette horecaprijzen. Maar goed, dat hoort er bij en we besparen weer op kosten voor decoratie en een dj. Het is maar wat je belangrijk vindt.

De grote lijnen worden dus wel wat duidelijk. Ceremonie, grote borrel en dan iets eten (en nog wat borrelen) met de "kleine" groep die toch best groot is - mede vanwege het gebrek aan anticonceptie in de tijd dat onze ouders jong waren.

Nu kunnen we dan gaan nadenken over details zoals "de jurk", bruidstaart, fotosessies en het diner. En wat voor alternatieven daarvoor zijn. Ik riep altijd: géén officiële bruiloft met moetjes (zoals die jurk en die taart en een zoveel gangen menu op in stof verpakte tafels en stoelen) maar ja, je moet toch iets aan en lekker wat eten bij de koffie of de borrel is ook wel prettig. Maar dat hoeft dus niet persé een (wat onze smaak betreft vieze en veel te dure) marsepeinen toren te zijn die we met veel ceremonieel aansnijden. Pappalien is liefhebber van macarons, ik minder, maar ze zien er wel spectaculair uit. Kun je ook torentjes van bouwen.

Afbeeldingsresultaat voor macarons toren
Pinterest
Wat De Jurk betreft. Dochter had in haar hoofd dat ik in een soort prinsessenjurk van veel witte stof met tierelantijnen sluier en sleep mijn opwachting maak en vooral dat zij dan ook een bijpassend bruidsmeisjesuniform krijgt. Kom op zeg! Niet alleen vind ik het zonde van het geld, het is ook niet mijn smaak en het past ook niet echt meer. Ik ben allang geen naïef slank maagdje van 18 lentes meer die denkt dat ze een prinses is en een haar bruiloft de állermooiste dag van haar leven.

Dit wordt 'm dus niet...
Aan de andere kant, ik wilde eerst gewoon een King-Loui-tje kopen van het huidige seizoen, maar daar begin ik over te twijfelen. De bruid moet toch wel een beetje opvallen tussen de andere gasten. En natuurlijk krijgt dochter een mooie jurk, eentje die we allebei mooi vinden en bij haar past. En de jongens krijgen natuurlijk een pak met vlinderstrik. Hahahhahaa. (Ik ben al blij als de jongens hun haar wassen en een nieuw t-shirt aan willen, of ze al dan niet met blote benen mogen bedenken we later nog wel.)

En dan de ringen! Oeps. Die hebben we al. Dertien jaar geleden gekocht, en nog steeds heel blij mee. (Wit) goud, diamant, sieraden... altijd prettig om te hebben wat mij betreft en je doet er véél langer mee dan met een macaron. Zou ik misschien mijn aanstaande kunnen overtuigen dat we nog wat extra's bestellen bij die man die deze ringen heeft gemaakt??

woensdag 15 februari 2017

Valentijnspost

Valentijnsdag. Jongste had er ook iets over meegekregen. Dan stuur je iets aan iemand die je heel lief vindt. "Oma!", riep hij gelijk. Want zoals hij vaker zegt, de liefste moeder op de wereld, dat is jouw moeder, mama. (En bedankt zoon. En je hebt denk ik wel gelijk ook.)

Maar het moest natuurlijk wel anoniem, want zo gaat het met Valentijn. Zoon is niet zo van de knutsel, maar hij had nog wel een eerder uitgeprinte en uitgeknipte plaat van Pikachu liggen. Als hij hem leuk vond zou oma dat toch zeker ook wel waarderen. Hij plakte Pikachu met plakband eigenhandig op een leeg a4-tje. Schreef er "voor oma" op, en "van ???" Ik heb er een lintje omgedraaid en na school reden wij even langs zodat hij zelf de brief door de brievenbus kon duwen. En daarna is hij weer heel hard weglopen naar de auto natuurlijk.

Je snapt, het was een Groot Raadsel voor oma van wie die post toch zou zijn :-)

dinsdag 14 februari 2017

Televisieavondje voor de tv

Gezellig samen met je ouders, je brusjes en bij voorkeur een zak chips op de bank naar de tv kijken op een tijd dat je normaal door de weeks al op bed ligt. Heerlijk toch? In mijn tijd waren dat vooral quizen geloof ik: Fred Oster en Mies Bouman (de hoofdrol), Ted de Braak met de 1-2-3 show.. Ron Brandsteders Honeymoonquiz en later Linda de Mol met Loveletters.
(Zucht. Dat het ooit nog goed met mijn smaak gekomen is, als ik dat zo lees...)

Tegenwoordig zitten we met onze eigen twee oudste kinderen op vrijdagavond naar The Voice op Holland te kijken en op zaterdagavond naar Wie is De Mol. 

En dat is wel heel erg gezellig. Sommige programma's zijn gewoon alleen maar leuk omdat je er met zijn allen naar kijkt. WK voetbal bijvoorbeeld. De cupcake cup vinden dochter en ik wel leuk, maar daar gaan de mannen in dit huis niet echt voor zitten. Naar De Mol zouden man en ik alleen ook wel kijken, maar naar The Voice niet. Tenminste niet de volle twee uur. 

Maar zo met zijn allen is dat natuurlijk wel heel erg leuk. Zak chips of popcorn erbij, iets lekkers te drinken, dekentje als het koud is en lekker tegen elkaar aan kruipen. En dan maar commentaar leveren ("wat is die Waylon een irritante lul"), de voors en tegens van kandidaten bespreken, of heel hard sssssst roepen als je eens wat van de tv wilt horen. 

Het leukste vind ik als broer en zus samen gaan dollen. Ik kan er uren naar kijken. Ze kunnen goed met elkaar opschieten, maar op de een of andere manier komt het er niet zo vaak meer van dat ze ook echt samen iets doen. Andere scholen, meer huiswerk, eigen hobbies. Zo'n avondje samen is dan goud waard. 

"Mama," verzuchtte dochter laatst, "ik vind het helemaal niet leuk, die halve finale bij de The Voice".  Het bleek niet zo heel veel met de halve finale zelf te maken te hebben maar meer met het feit dat het dan bijna afgelopen was. Gelukkig werd er direct in de reclame een oplossing bedacht. The Voice Kids begint weer. "Gaan we daar ook naar kijken, pleeeeaassse?" Tuurlijk. Gezellig.

zaterdag 11 februari 2017

Wit

Het sneeuwt! En sterker nog, het blijft liggen. Leuk voor de kinderen, straks. Maar nu vooral ook leuk voor mij. Ik kijk naar buiten en geniet. Het is heerlijk stil op straat, de sneeuw is wit en fris. Het licht dat door de ruiten (waar ik lekker warm bovenop de verwarming sta) naar binnen valt is extra mooi.

Soms zou ik willen dat ik goed kon fotograferen. Maar gewoon live en zeer mindful genieten van het moment heeft ook wat.

Ben benieuwd of ik het zo nog zo leuk vind als ik er met mijn dunne laarsjes door moet.

donderdag 9 februari 2017

Pijn aan mijn hart

Mijn naïeve schat van zeven jaar zat onder het avondeten hardop te peinzen: "ik denk dat ze gewoon wilden dat ik mijn step kwijt was." Wat?! Wie? Hij noemde de namen van twee jongens eikels  van twee groepen hoger. Jongens die "niet zo lekker in hun vel zaten" hoorde ik de vorige keer al op school.

Jongste is een jong, klein dun jongetje, overvol van enthousiasme maar nog sociaal nog niet echt heel slim. Een jongetje dat heel graag aansluiting wil maar dat nog niet altijd goed voor elkaar krijgt en dus nog wel eens verloren loopt in de pauze. Eén van de jongste van school is en zelf nogal naar jongere kinderen trekt. In ieder geval een veel te makkelijk slachtoffer voor grote jongens van twee jaar ouder, en vele kilo's sterker en geslepener. Wat mij betreft nare jongens. Of ze nu wel of niet "niet zo lekker in hun vel zaten" maakt me niet uit. Zoek een tegenstander van je eigen formaat of trap tegen een boom aan. Maar laat dit jongetje met rust met dit soort hele flauwe geintjes.

"Kom eens hier, we willen wat laten zien" en dan als hij dichtbij genoeg is een schop geven was het vorige keer. Of, zoals gisteren: "Als jij je step aan een ander kind geeft mag je met ons meedoen", om dan vervolgens, als hij de step van school aan een ander kind heeft gegeven, op de zaken terug te komen. "O nee, toch niet, we hebben ons bedacht". Zodat hij met lege handen staat. En pas later doorheeft dat hij gewoon genaaid is.

Wat zijn reactie was? Onduidelijk. Hij heeft in ieder geval niets tegen de juf gezegd. En waarschijnlijk ook niets tegen de pesters.

Ik wel. Ik heb er direct een mail uitgestuurd naar school. Het moet maar eens afgelopen zijn met dat ge-etter op het schoolplein. De juf begreep het: achgossie, het is niet eerlijk. En hij wil zo graag....

Hoe langer ik er over nadenk hoe laaiender ik word. Als ik niet zo netjes was zou ik die sukkel zelf een klap voor zijn harses geven, maar of dat de oplossing is geloof ik ook niet. Voorlopig laat ik de eer maar even aan school, die mag er wat mee doen.

Ik raad mijn ventje aan héél ver bij ze uit de buurt te blijven.

donderdag 2 februari 2017

Ik ben er nog

Gij zult elke dag een blog schrijven. Maar ja, soms komt het er niet van. Soms is er geen inspiratie, soms te veel maar is het uiteindelijk toch niet om te publiceren. De afgelopen week was hectisch. Werk, bruiloft, ziekte, familie, kinderen. Alles en niks. Sorry, lieve lezers. Het was even stil hier. 

En ik heb ook elders niets gelezen. Als ik dan weer eens achter de pc zit met wat tijd voel ik me soort van verplicht om te zien wat ik in de tussentijd gemist heb. Net als op facebook en instagram. Beetje onnodig, ik weet het. Maar vast herkenbaar(?)

De bruiloft dus, om het daar maar even bij te houden. Net als bij de babynamen doe ik een soort beschikbaarheids/marktonderzoek. Snuffel eens hier, kijk eens daar, brainstorm wat en zoek dingen uit. Wat veel tijd kost maar leuk is. De enorme lijst met mogelijke opties wordt dan in een paar minuten door Pappalien gescand en voor het merendeel doorgestreept. De paar overblijvers worden nader onderzocht en mijn brainflodders worden netjes in excel uitgewerkt. 

En van het weekend gaan we op twee locaties kijken en praten. Ben benieuwd! 

dinsdag 24 januari 2017

Heugelijk nieuws

We vonden het niet zo belangrijk. Hielden/houden wel van elkaar en willen graag de rest van ons leven samen blijven. Maar zo'n bruiloft? We wisten niet hoe, met wie, waar. Af en toe brainstormden we wat maar helemaal precies wisten we het niet en dan was er altijd wel weer iets anders dat onze aandacht nodig had.
Dochter probeerde vorig jaar de druk al
iets op te voeren met deze mooie tekening... .
En voor je het weet heb je een koophuis, drie kinderen, en nog veel meer nichtjes en neefjes dan 20 jaar geleden, en ken je elkaar al meer dan 20 jaar... Het middelste kind, een meisje, vindt bovendien dat het er bij hoort, trouwen. En dat het leuk is. Mooi aankleden, mooie haartjes en make-up, véél gasten, een leuk feest ("maar dan niet de hele tijd gaan zitten praten en drinken, dat is sáái!") 
En ja, ze heeft gelijk. Het moet er maar eens van komen. Wij hebben er zin in! Dit jaar gaat het gebeuren:

We gaan trouwen!!


En dan is de grote vraag. Wanneer? Met wie? Waar? Hoe val ik snel 10 kilo af? Wat moet het kosten? En vooral, hoe leg ik aan dochter uit dat haar moeder nu echt niet meer in een maagdelijke witte trouwjurk met de prijs van een feestavond voor alle gasten rond gaat paraderen?  

Die jurk, daar komen we wel uit. Ook die van haar. En onze haartjes worden vast ook mooi gedaan. Het wanneer is ook redelijk duidelijk. Mijn aanstaande (Pappalien, voor intimi), wil lékker weer hebben. Zomer dus, in Nederland. Hopelijk valt het dit jaar goed uit. Nu even kijken dat het niet binnen in de toetsperiode van oudste valt, of in de eerste periode dat dochter net haar brugklasdebuut maakt. 

Hoe? Niet te traditioneel. Dat weten we al 20 jaar. En niet al te duur.

Waar? Buiten! Loungen, hangen, borrelen. In de schaduw van een boom, of aan het water. 's Avonds bij een vuurtje. Dat lijkt me wel wat. Op een plek waar zowel de kinderen lekker kunnen rennen en gillen en doen maar ook waar de hier en daar al flink krakkemikkig wordende familieleden rustig op een stevige stoel kunnen zitten en niet al te ver hoeven te lopen vanaf een ruime parkeerplaats. 

Een bruiloft zonder stress, dus. Voor niemand, en zeker niet voor onszelf.  Je begrijpt, we zijn de afgelopen weel al compleet in de stress geraakt omdat we snel moeten beslissen maar nog volop zoekende zijn...  

vrijdag 20 januari 2017

Taxibedrijf

Stel, je staat in de file en je kunt je kind niet op tijd van school halen. Of je moet opeens naar een vergadering en zoekt nog oppas voor die middag. Of je kind moet naar de sportdag, het regent, en jij hebt geen auto. Wie bel je dan?

Juist. Mij. Ik ben namelijk de beroerdste niet. Help graag. En daar hoeft in principe niets tegenover te staan.

Maar soms lijkt het allemaal net even té makkelijk te gaan en zou ik bijna het idee krijgen dat achter mijn telefoonnummer "gekkie Henkie" geschreven staat.

Zo waren er vroeger vriendjes van school die wel áltijd bij ons speelden maar onze kinderen maar zelden bij hen. Op de één of andere manier kwam dat nooit uit. Met vaak als argument ben-wel-thuis-maar-moet-werken of andere-niets-tegen-in-te-brengen-reden gebracht, maar vooral te vertalen in: ik heb er zelf nu even niet zo'n zin in. Niet in rommel of in herrie, niet in oppassen, niet in kinderen, ook niet in die van mezelf... dus als jij daar nou voor zorgt kan ik zelf mijn middagslaapje doen en me ongestoord aan mijn hobby wijden zonder afgeleid te worden... 

Ook ben ik vaak enorm populair als er kinderen een lift nodig hebben. Kinderfeestje? Daar appt moeder X al. Of wij haar kind ook even mee kunnen nemen - we rijden tenslotte toch en er past er vast nog wel een bij? Oja, en of ik dan ook gelijk kind Y kan meenemen.

Natuurlijk is het geen bezwaar om een kind mee te nemen of er een stukje voor om te rijden. Ik vind het ook fijn een sociaal netwerk te hebben. Als ik eens niet kan, dat iemand anders mijn kind meeneemt? Er is een aantal ouders waar je prima mee samen kunt werken. Ik breng, zij halen, of omgekeerd. Mensen waar je altijd terecht kunt, die eerlijk zeggen wat wel en niet kan. Maar er is ook een groep die het allemaal wel heel makkelijk vindt. Zodat meestal ik of Pappalien met hongerige maag na afloop van zo'n kinderfeestje nog wat rondjes extra rijden om allerlei kinderen thuis af te zetten - waar hun ouders dan meestal alvast lekker aan het koken zijn.

Nou vind ik het allemaal niet zo erg. Maar als al die hard werkende ouders die helemaal geen tijd hebben voor hun eigen kroost ons nou eens een kleine blijk van waardering zouden geven? In harde valuta? Dan ben ik bereid mijn citybugje in te ruilen voor een gloednieuwe, ruime luxe donkergekleurde auto met heel veel ruimte op de leren achterbank. Doe ik er ook nog wel een geluidsdicht schotje bij, tussen bestuurder en achterbank.

woensdag 18 januari 2017

De schoonheid van de cijfertjes

Mijn vader vond het altijd machtig interessant als de kilometerteller van de auto op een "mooi" getal sprong, zoals 7777 of 9000. Bij standje 7776 drukte hij dus de achterbank op het hart héél goed op te letten, "want het gebeurt bijna". Waarop mijn moeder snoof en niet begreep wat daar nou zo boeiend aan was.

Het schijnt een beetje een mannen-ding te zijn,dat cijfergeneuzel (hoewel ik het ook wel grappig vind op zijn tijd). Ook mijn eigen man waardeert een bijzondere kilometerstand, al rijdt hij een stuk meer dan mijn vader deed, dus dan hebben we het al gauw over 212.121 in plaats van een lullige 7777. En zo heb je natuurlijk ook telefoonnummers waar je een wiskundige reeks in kunt ontdekken, of pincodes die de trouwdag van je oma weergeven.

Spannuúd! Peuter, een nog wat beginnend maar zeer enthousiast cijferaar, kan in extase raken bij het zien van een cijfer dat hij herkent (de 1 of de 3 bijvoorbeeld) en als hij er dan ook nog bij mag tellen én springen, is het helemaal feest.

In april 2009, 3 jaar geleden was dochter 3 jaar oud en oudste zoon het dubbele, 6 jaar. En nu(*) is kleine Graaf Tel 3 jaar, dochter 6 en oudste 9. Is dat bijzonder, of wat? Het zal nooit meer gebeuren dat dochter 2x zo oud is als peuter en oudste  3x zo oud als peuter. Nog een half jaartje genieten van deze mooie drie-eenheid. En dan wordt zij 7....  Zo zie je maar, de meisjes verpesten de cijferlol toch weer als eerste.

(was gepubliceerd op 20-6-12)

dinsdag 17 januari 2017

Hoe noem je je kind?

De naam die onze kinderen zouden gaan krijgen hebben we in de zwangerschappen bepaald. Meestal kwam ik dan, ergens na de derde maand als het allemaal wel goed leek te gaan met een voorzichtige suggestie naar Pappalien. "Wat denk je van ... als het een meisje wordt?"  Waarna we maandenlang brainstormden en discussies voerden natuurlijk. Ik vond Morris geweldig voor nummer drie, dat vond Pappalien stom. Hij wilde Per. Drie maal raden wat ik daarvan vond.

We hadden wat eisen. Liefst Nederlands, of goed uit te spreken door Nederlanders. Een beetje betekenis is leuk. Geen associaties met (nare) collega's, niet te veel voorkomend, en niet te veel lijkend op kinderen/familie in de directe omgeving want dat is niet praktisch. Niet te ouderwets, geen modenaam, niet te raar. Zo'n naam waar je direct al een gek rijmpje op weet is het ook niet (Dit stukje van de Vliegende Panters (klik) vond ik dan ook briljant :-)

Uiteindelijk had ik een lijst van 10 namen, man één of twee. De enige meisjesnaam die we allebei direct leuk vonden is het geworden. Dan wel niet voor oudste, dat bleek een jongen te zijn. De tweede keer was het wel toepasbaar. De reservenaam die we voor haar hadden als ze per ongeluk tóch niet goed gekeken hadden op de echo is naar nummer drie gegaan. Bij nummer drie hadden we geen inspiratie voor een meisjesnaam. En toen de eerste echo gelijk zo'n duidelijk beeld van zijn mannelijkheid toonde hebben we er ook niet verder over nagedacht.

Nu zijn die namen al jaren in gebruik, en kun je je bijna niet meer voorstellen dat ze anders heten dan dat ze heten. Soms denk ik nog wel eens aan al die namen die het niet geworden zijn. En dan ben ik toch wel blij dat het geen Per is geworden, of Thor. Geen Loki of de zoveelste Noah of Julia(*)

(*) allemaal overwogen, maar hoewel te apart niet leuk is is te veel voorkomen ook weer niet handig...

maandag 16 januari 2017

Blue Monday? Geen idee

Is het vandaag Blue Monday, las ik net? Het zal wel, ik doe kennelijk weer niet mee met de massa. Vandaag is een prima dag. Zelfs al schijnt de zon niet en ben ik in die beruchte periode van de maand.

Het lijkt de laatste tijd toch wel of mijn humeur vooral beïnvloedt wordt door de hormonen die van het ene moment op het andere opeens opspelen en mij veranderen in een sombere trut die niks wil en alles van de negatieve kant bekijkt. Externe factoren, de kleine dagelijkse ergernisjes of juist leuke dingetjes spelen maar een ondergeschikte rol. Als ik in "zo'n bui" zit is niks goed. Bah! Wat een hekel heb ik daar aan. Het zal toch niks met dat grote boze overgangsgedoe te maken hebben?

Maar zoals gezegd, vandaag geen probleem. Alles oké. En dan geniet ik ook nog van de kleine fijne dingen die me zomaar gebeuren.

Oudste zoon die vanochtend vroeg vrolijk en op tijd beneden kwam, gaf zelfs toe dat "school niet zo erg is, hoor mama, en ik heb ook nog gym!"  Fijn.

De tandarts vond geen gaatjes en schijn ik ook één van die mensen te zijn waarbij het tandsteen maar nauwelijks vat lijkt te krijgen op de tanden. De parkeerwachter vond het niet nodig om een bon uit te delen, ook al had ik niet betaald. (Of wellicht had hij wél last van Blue Monday en lag hij met een fles drank in een donker hoekje in plaats van te patrouilleren langs de straat)

En straks mag ik ook nog even naar de masseur en krijg ik de behandeling voor 50% vanwege een verjaardagskorting. Top, toch?

Dat mijn bankrekening diep donkerrood staat, er flink nagedacht moet worden over het verdienen van meer geld, dat het huis een grote puinhoop is die opgeruimd en schoongemaakt dient te worden, ach... komt allemaal goed. Vanmiddag. Of anders morgen.


vrijdag 6 januari 2017

Weg met die donkere dagen, tijd voor actie

De donkere dagen van het jaar, ik heb er niks mee. Donker, dat is 's nachts leuk. En 's avonds, uitgekleed en uitgeteld op de bank. Maar een dag waarop de zon meer onder is dan op, en in die tijd dat hij op zou moeten zijn nog volledig onzichtbaar door mist of sombere wolken? Daar word ik niet vrolijk van.

Waar ik ook niet al te vrolijk van word is niets doen. Even is dat leuk, maar twee weken lang? Dus pakte ik mezelf bij de kladden: ik moet in actie komen. Op allerlei gebieden. Te beginnen met wat beweging.

De omstandigheden zaten mee. De man bleek wat ziekig en bleef thuis op de kinderen passen. Het frisse vriesweer voelde heerlijk aan mijn ietwat oververhitte hoofd (zou dat nou de overgang zijn, die temperatuur?). Om acht uur zat ik op de sportschool op mijn roeiapparaat met op de oortjes van mijn telefoon een vers gedownloade cursus Spaans van de BBC (in het Engels).

Spaans had overigens net zo goed Deens kunnen zijn, of een andere cursus dan een taal. Dit kwam ik tegen en leek leuk. Lijf in beweging, hersens in beweging. Leren is leuk, en bovendien leidt het me net even wat beter af dan een muziekje, zodat ik niet de hele tijd smoezen aan het bedenken ben om toch maar weer van dat apparaat af te kunnen stappen voor de tijd om is...

Nu, na het douchen en het verplichte bakje yoghurt-na-het-sporten ben ik  voldaan, verfrist, en vol nieuwe energie. En nou is ook de zon nog gaan schijnen.

woensdag 4 januari 2017

Dagje Rotterdam

Helaas, geen foto's. Daar hadden we het te druk voor, dochter en ik. (Note to self: méér foto's maken, ook - juist - als we leuke dingen doen!)

We gingen samen een dagje uit: dochter koos voor winkelen in een andere stad. Rotterdam, zo besloot ik. Niet te ver, veel winkels, prima te doen met de auto tot te doen, zelfs tot in het centrum.

We hebben héél veel winkels gezien. De markthal afgezeuld op zoek naar de favoriete macarons van Pappalien. De lijnbaan en de koopgoot. Make-up uitgeprobeerd bij de Hema. De Lush met veel te dure maar hele mooi zeepjes en Claire's (waar die-en-die over vlogt) vol met rommeltjes waar kleine grote meiden dol op zijn. Geweldig vond ze dat. Dochter, die zelf heel goed weet wat ze wel en niet leuk vindt heeft heerlijk geshopt en kwam tevreden thuis met een poncho, een t-shirt, een trui en een grote fles Rituals douchefoam (want dat is zó lekker mama!).

Hier en daar een paar keer iets lekkers gegeten. En om de voetjes en de geest even wat rust te gunnen naar de film in de grote Pathé aan het schouwburgplein bekeken. Sing!

(Leuke film. Grote bioscoop met flinke zaal en enorm doek. Wat wel opviel was dat het publiek veel rumoerig was dan wij gewend zijn. Het eerste half uur was het een oorverdovend geknauw van links, rechts, voor en achter. Kilo's popcorn werden er weggewerkt. En met name het meisje naast me kon heel hard zuigen aan haar flesje Fanta. Haar broertje had van die lekkere led lampjes aan zijn gympen die in het donker nogal afleiden van de film. Haar zusjes vonden het nodig om steeds tegen elkaar te vertellen wat ze zagen op het scherm.)

Maar het was een super dag. Leuk om helemaal alleen met dochter op stap te zijn. Ze zou graag ook een keer alleen met vriendinnen gaan winkelen... verzuchtte ze later. Die tijd komt vast ook, dochter. Maar vergeet je moeder ook niet af en toe mee te nemen als je eenmaal groot genoeg bent om alleen te gaan. Want ik vind het maar wat gezellig samen!

zondag 1 januari 2017

De katten en het vuurwerk

Wekenlang al werd ik via social media wat opgestookt: dat geknal, dat vinden dieren niet leuk. Houdt er wat rekening mee, was de boodschap. Elders allemaal tips om je huisdier rustig te houden.

Het vorige katten stel, Sjors en Sjimmie, hadden er inderdaad moeite mee. Ik weet nog een jaar (het zal één van hun eerste oudjaarsfeestjes zijn geweest). Ze mochten officieel niet in de huiskamer 's nachts, maar we kregen ze met geen mogelijkheid meer onder de bank uit waar ze gebroederlijk onder gekropen waren en heel hard zaten te bibberen toen het vuurwerk begon.

Nee, dan Nap en Fien. Fien staat niet direct bekend als de meest stoere poes op de wereld. Ze is wat eenkennig, en buiten komt ze ook niet al te vaak of te ver. Nap is niet bang aangelegd, maar ook weer niet de macho van de buurt. Luik ging dus 's ochtends op slot: ze moesten binnen blijven.

Ergens aan het begin van de avond gisteren, toen er ergens zeer dicht bij ons huis flink wat geknal begon keek ik eens rond. Half en half verwachtend de schatjes hard weg te zien rennen.

Maar niks. De één lag diep in slaap op de bank. De ander liep gezellig met me mee naar de keuken om daar wat kopjes te halen (he, dat was onbedoeld dubbelzinnig, lees ik nu).

De rest van de avond heb ik nog geprobeerd of ze behoefte hadden aan een goed gesprek of een valiumpilletje, maar niks. Alleen de rustgevende aaisessies, die bliefden ze wel. Toen het twaalf uur was werden ze dan toch van onze schoot afgeduwd. Even zoenen en naar het vuurwerk kijken dat de rest van de buurt zo leuk aan het afschieten was. Ze waren bijna beledigd.

zaterdag 31 december 2016

Een paar daagjes weg

Zo. Terug in mijn eigen huis. Het is niet gehorig, het bed is heerlijk stevig en zacht, de bank lekker ruim en nieuw. We hebben een vaatwasser en een oven, Wifi en Netflix, en je kunt overal op blote voeten lopen zonder dat je tenen er af vriezen. En er begint niet opeens een afzuiger te loeien als je het licht in het toilet aandoet.

Waarom je toch soms denkt dit huis te moeten verruilen voor een ander, vraag je je dan af..

Het subtropische zwembad, bijvoorbeeld. Dat was wel erg leuk. En daar hebben we dan ook veel in gelegen. Heerlijk om met je schatjes een beetje te dollen in wildwaterbaan of golfslagbad, maar ik moet eerlijk toegeven dat nu ze alle drie twee of meer zwemdiploma's hebben ik ook af en toe gewoon even helemaal alleen aan een tafeltje naast het zwembad onder een handdoek een boekje ben gaan lezen. Heerlijk relaxed. Niet hoeven opletten, grote cappuccino en een bosbessencakeje onder handbereik.

En weet je, als er eens géén wifi is, geen speelgoed en er slaapkamers gedeeld moeten worden leidt dat ook wel weer tot verrassende samenwerking tussen de brussen. Zo hebben ze - terwijl ik beneden sliep een boekje las en Pappalien darts keek op tv - een flink aantal uur doorgebracht op hun eigen verdieping met ik weet niet wat: veel gelach, veel geklets. Filmpjes maken op een mobieltje, boekjes lezen en moppen tappen.

In de huiskamer hing een bord met een pijl die gericht kon worden op één van de teksten "gone to the beach", "in the pool", ... etc. Zie hiernaast. Deze - wat mij betreft oerlelijke - muurversiering beneden in de huiskamer werd zéér gewaardeerd door onze zevenjarige zoon die al goed Engels leest. Ging hij naar boven, pakte hij een stoel om op te kunnen staan en verzette de pijl naar "Stttt.. baby is sleeping". En een lol dat de baby daar dan om had...  Kwam hij beneden dan werd de pijl natuurlijk direct weer op iets anders gezet.

Het strand was dichtbij, mooi maar bere-koud. Gelukkig was de strandtent warm en knus. Dat er toevallig nét een wielertourtocht voor Ride of The Roses bezig was maakte het alleen maar gezelliger. Stoere mannen (en een paar vrouwen) die zich inspanden voor het goede doel. Hulde.


vrijdag 23 december 2016

Schriftelijk verzoek

Het als al ver over kinderbedtijd. Toch hoor ik wat op de trap. Als ik ga kijken vind ik dit briefje (let vooral op de roze letters, het was een hergebruikt briefje..) rechtop tegen een traptrede gezet. 
En zie ik in de kamer daarachter een nogal wiebelige bult onder dekbed liggen. 


Natuurlijk ben ik direct gaan zoeken. En ja hoor. In de enorme doos waar een week geleden onze nieuwe stoel nog in zat maar die nog steeds in huis staat omdat het zo'n mooi "hok" voor kindertjes is.
En voor Balou dus.

Maar 's avonds niet. Dan moet hij in bed. Anders kan 'ie niet slapen...

woensdag 21 december 2016

Je zal maar zo'n zus of broer hebben

In dochters kamer staat een fotolijstje in de vensterbank. De foto is al oud, en zit er al een tijd in. Dochter met oudste broer samen, een jaar of 4 geleden alweer. Vooral die oudste had opvallend lichter haar, een poezeliger babyhuidje en veel minder lengte dan de ongewassen puber die nu op ons bankstel hangt. Ook dochter kijkt nog zeer onschuldig uit haar oogjes. Wat waren ze lief! Maar hé, dat zijn ze nog steeds. Alleen al dat je als (pre)puber nog steeds die foto in je vensterbank laat staan zegt al iets.

Je hoort wel eens anders. Soms vechten broer en zus elkaar de tent uit, elkaar het licht in de ogen (of meestal het laatste ijsje, exclusieve aandacht van mama of de lekkerste snoepjes) niet gunnend. Dat valt hier mee. Het zijn geen heiligen natuurlijk, maar eigenlijk zelden jaloers of vervelend naar elkaar toe. Eerlijk delen is het motto. Naar elkaar luisteren als iets is, en niets doorvertellen. Helpen als dat kan (nadat mama ze daar even attent op maakt...) . En als de één wel eens iets doet wat de ander niet zo leuk vindt, dan wordt er zeker wat van gezegd maar verder ook geen oorlog over gevoerd.   

Ik knijp mijn handjes dicht, en dat zouden zij ook moeten doen. Hopelijk houden ze dit nog heel lang vol en gaan ze over een jaar of honderd als enorme kreukelige bejaarden nog steeds goed met elkaar om.  

maandag 19 december 2016

De Boyfriend Tag

Kijk, dit vond ik wel een leuk 'stokje'. Pappalien mocht vragen beantwoorden over mij:

1. Ze zit voor de tv, waar kijkt ze naar?\

Hij: Een leuke serie op Netflixx. Of naar iets dat de kinderen aangezet hebben. 

2.  Noem iets wat ze niet lust.

Hij: Spruitjes. Gember. Kip (haha). 

3.  Jullie zijn uit eten, wat bestelt ze te drinken?

Hij: Glaasje rode wijn. Of water. Of bier. 

4. Wat is haar schoenmaat?

Hij: 41

Ik: NEE! Fout! Dat was je vorige relatie... Ik heb een beschaafde maat 40. 

5. Als ze spullen zou verzamelen, wat zou dat dan zijn?

Hij: Pff. Kunst? 

Ik: even uitleggen dat hij hier de über-verzamelaar is en ik eigenlijk helemaal niet. Zonde van de ruimte in huis. Als ik dan toch heel veel ruimte en geld zou hebben en iets moets gaan verzamelen, dan is kunst wel een goeie ja. Glazen objecten, schilderijen, beeldhouwwerk. 

Ik houd wel van het bewaren van spulletjes met herinneringen. Foto's (lekker makkelijk op te slaan op de hard-disk) maar ook heb ik nog wat dozen met schriftjes en babykleertjes en dat soort spul.

6. Wat is haar favoriete broodje?

Hij: Brie. 

Ik: lekker ja. Nog vaker kies ik tonijn of zalm. Of een kroketje...

7. Noem iets wat ze elke dag zou eten als het kon.

Hij: Chinees? 

Ik: uhm, ok. Chocola was ook een goed antwoord geweest, maar dat moesten we maar niet doen in het kader van de slanke gezonde lijn... 

8. Wat is haar favoriete ontbijtje?

Hij: Iets lichts. Havermout, cracker, beschuit, yoghurt, niks. 

Ik: Licht en snel, zijn de voorwaarden inderdaad. De laatste tijd inderdaad magere yoghurt met banaan. Lekker!

9. Wat is haar favoriete muziek?

Hij: Verschillend. Dingen als Lenny Cravitz, REM en Red Hot Chili Peppers zijn altijd ok. 

10. Wat is haar favoriete sportteam?

Hij: Geen.

11. Welke kleur hebben haar ogen?

Hij: Blauw 

Ik: Op zich correct. Had op een wat mooiere omschrijving gehoopt.... ;-) 

12. Wat doe jij, waarvan ze zou willen dat je het niet doet?

Hij: Soms stiekem een peukje roken. 

13. Waar is ze geboren?

Hij: Utrecht 

14. Je bakt een taart voor haar verjaardag, wat is haar favoriet?

Hij: Tom Pouce, Chipolata,

Ik: Géén chipolata, bah. Een moorkop of appelbol daarentegen... of een lekker stuk cheesecake met saus.

15. Wat voor sporten heeft ze allemaal gedaan?

Hij: Tennis, badminton, fitness. 

16. Wat zou ze uren kunnen doen?

Hij: Lezen, puzzelen.

Ik: Het is waar, daar kan ik wel enorm de tijd in kwijtraken. Maar echt spannend kom ik zo niet over, wel? 

17. Wat voor een uniek talent heeft ze?

Hij: Vele. Ze maakt ons elke dag blij. 

18. Hoelang zijn jullie al samen?

Hij: 20 jaar. 

Ik: het is maar wanneer je begint te tellen, maar deze reken ik ook goed. Tijd voor een bruiloft!

zondag 18 december 2016

Lekker knutselen!

Stel, je hebt een kind dat niet helemaal gemiddeld is. Zo een die niet gewoon niet zo'n knutselaar is, maar er echt een ongelofelijke pokkehekel aan heeft. Die vanaf dreumesleeftijd zich aan alle activiteiten op dat gebied probeerde te onttrekken. En vaak met succes. De eerst keer dat je uit vrije wil een pen pakte was omdat je dan letters en cijfers kon gaan schrijven. Dat was namelijk wel interessant..

Goed is hij er dus ook niet in, mist nogal wat ervaring. Heeft er zelfs bijles in gekregen, omdat het vasthouden van pennen en het knippen met scharen niet makkelijk was. Gelukkig pakte hij het dan wel snel op. Maar leuk vinden doet hij het nog steeds niet.

De overgrote meerderheid van de kinderen kun je blij maken met een kleurplaat na het rekenen of een dagje kleien. Dus wat doet school, wat doen clubjes in de Gezellige Feestmaand? De ene knutselactiviteit na de andere. Met stip op één: kerststukjes maken. Gezellig. 

Toen vrijdag het potje met kerststuk en al niet uit de tas werd gehaald maar keihard op de grond gesmeten werd wist ik genoeg. Zoon was er klaar mee. Zaterdag werd er dus op het volgende kerstfeest NIET meer meegedaan aan het kerststukjesgebeuren. (Hij had wel een leuke kerstmanlepel gemaakt en vooral de bingo was een succes: de eerste prijs. Trots kwam hij thuis met een lieve knuffel, die nu gewoon lekker in zijn bed slaapt overigens.. Maar dat terzijde.)

Net komt er een mailtje langs van school. Na de kerstavondmaaltijd aan we er ook vrijdag nog even een "gezellig dagje van maken". O God. Het zal toch niet? Toch wel. Of we allemaal een bakje willen meegeven, voor het kerststukje... Er schijnt meer te doen te zijn. Vooral knutselactiviteiten, maar wellicht ook nog wel een stop-motion-filmpje maken, of een spelletje. 

Ik weet niet hoe assertief zoon is, maar ik heb even een mailtje naar de juf gestuurd. Zou toch jammer zijn als hij de vakantie al met een slecht humeur zou beginnen...

vrijdag 16 december 2016

Houd ze van de straat

Hebben we net een overmaat aan Sinterklaasvieringen gehad, staat de kerst weer voor de deur.

Drie scholen en nog wat clubjes. Mijn mailbox puilt uit. Op de openbare middelbare school doen ze gelukkig alleen maar aan workshops en een markt voor het goede doel. Doet zoon verder lekker allemaal zelf. De zwemvereniging heeft vorige week al een gezellig spelletjesmiddag in het zwembad gehad, zonder eten, zonder sint of kerstman, geen glitter gezien.

De basisscholen doen er wat meer aan en hebben iets meer hulp van ouders nodig. Een kerstavond met voorstelling vol zang en christelijke boodschappen om samen met je kind naar te kijken. Een kerstontbijtje dat ze voor elkaar (lees: de ouders voor andermans kinderen) mogen maken. En natuurlijk is er ook nog een dag vol kerstknutselarij, pardon, atelier in kerst-thema.

Op de andere basisschool is er een kerstavond met foodmarket. Ook hier dienen alle ouders een leuk gerechtje te bereiden. Net als op de scouting trouwens.

Dus ik bijt even door en zet volgende week mijn feestneus op. Met enthousiaste kinderen erbij is dat vast nog wel leuk.

Maar wat moet ik in de naam van het kindeke Jezus maken aan hippe gezonde hapjes?! Iets wat (ook) mijn kinderen lusten, niet al te ongezond is, koud gegeten kan worden, makkelijk vervoerd en niet te moeilijk klaar te maken is. Die slagroomsoesjes van gisteren zijn in ieder geval afgevallen.

Na een uurtje vrolijke kerstmutstomaatjes en rendierenkaasjes op Pinterest bekeken te hebben besloot ik dat dit duidelijk in de categorie "niet mijn ding" valt. Ik houd het eenvoudig én spreid mijn kansen.

Enerzijds koos ik dus voor koude knakworst uit blik (voldoet aan voorwaarde 1: zoon vindt het heel erg lekker) Afhankelijk van de tijd die ik heb omwikkeld met bladerdeeg uit de oven of los in een bakje met een potje prikkers er naast. Daarnaast heb ik, om niet helemaal als culinair barbaar ende kersthater over te komen, bij de plaatselijke geestelijk gehandicapten opvang een doosje minuscule maar helemaal in kerstthema versierde cakejes gekocht. Duur, maar het is voor het goede doel. Hoef ik tussen de zwemles en de kerstviering door alleen nog maar het plastic zakje er af te trekken en ze op een van onze eigen bordjes te planten.

Ik twijfel nog tussen de kerstboom- en kerstster-opstelling.



donderdag 15 december 2016

Supermarkt irritaties

Ik moet - lang verhaal - slagroomsoesjes hebben. Toevallig loop ik langs de AH. Op zich is de AH 
een prima winkel, ze hebben veel, het is ruim opgezet. Maar de rijen zijn lang, en ergens op de afdeling marketing is iemand de weg kwijtgeraakt. 

Zo vragen de cassières me sinds een tijdje "of ik alles heb kunnen vinden?" De eerste keer keek ik geschrokken op. Had ze door dat ik geen vaste klant ben? Zag ik er wanhopig zoekende uit? Wereldvreemd, alsof ik niet aan een vakkenvuller had durven vragen waar de billendoekjes ook alweer liggen? Inmiddels heb ik door dat dat bij het standaard riedeltje hoort wat de dames en heren uit het hoofd moeten leren: AlleskunnenvindenWiltukoopzegelsPannenzegelsFijneDagverder! Vermoeiend.

De tv reclames irriteren me ook enorm. Die reeks met de klunzige bedrijfsleider vond ik nog wel grappig, en reclames over lage prijzen zijn logisch. Maar bijvoorbeeld die met die zogenaamd wat verlegen aandoende ambachtelijk slager die in z'n bijkeukentje een beetje receptjes staat uit te proberen. Erg ongeloofwaardig, voor een megasupermarkt, dat imago.

Maar goed, de winkel is verder oké, dus ik doe er gewoon mijn boodschappen als ik in de buurt ben. Of iets nodig heb wat ze bij de goedkopere supermarkt dichtbij niet hebben. Dit keer slagroomsoesjes dus.

In het koelvak zie ik twee stapels. Eén met dozen houdbaar tot morgen, de ander tot overmorgen. Logischerwijze is de minst verse wat afgeprijsd. Ik had hem al in mijn handen, tot ik de sticker nog eens goed bekeek.



Wat? Weggooien is zonde? O, ik snap het. Eigenlijk lust je geen soesjes, maar weggooien is zonde en daarom moet je ze toch maar in je karretje stoppen. Niet gezond, maar ja. Zonde om weg te gooien.
Ik heb verhalen gehoord over mijn oma, geboren ergens eind 19e eeuw. Die at beschimmelde vla. Niet omdat ze honger had of het lekker vond, maar ja, weggooien was zonde.

Ik ben toch al wat allergisch voor die marketingslogans op verpakkingen (kindersnoep met extra vitamines, smeersels waar je nog mooier en jonger van wordt... ) maar dit slaat toch wel alles. Betuttelend en irritant.

Ik heb er serieus over gedacht die verse maar te pakken. Maar ja. Die 35 procent heeft me toch over de streep gehaald.

Eenmaal thuis heb ik de eerste soes zelf geprobeerd. En weet je? Volgens mij kan ik ze beter weggooien. Opeten, dat is pas zonde.

dinsdag 13 december 2016

Zielig bestaat niet

We waren 19, geloof ik. E. nam me voor het eerst mee naar huis, en in zijn slaapkamer op zijn bed zat een ontzettend afgekloven knuffelhondje. Resultaat van jarenlang knuffelen en liefhebben. Dat was het laatste zetje dat ik nodig had: deze jongen was lief, die moest ik houden. 

Mijn oudste is ook zo. Hij is dertien en grappig en stoer, slim en heeft genoeg vriendjes, maar kom niet aan zijn liefste knuffel. Ook dochter kan er slecht tegen als ik grapjes met favoriete knuffelbeestjes uithaal die gewoon nog steeds in bed liggen. Zelfs manlief heeft zijn oude kale stijve (Steiff?!) beertje uit nostalgische overwegingen nog ergens op zijn studeerkamer staan. 

Dan jongste.

Jongste is goed opgevoed in de knuffel traditie. Een knuffel was altijd een goed cadeau. Hele verhalen werden er verzonnen, de ene giraf (Safari) was papa, de andere mama. De familie breidde zich steeds verder uit. Noodgedwongen weken we uit naar eenhoorns, omdat de giraffen op waren en de eenhoorns er het meest op leken... Met Sinterklaas vorig jaar kreeg hij de klapper: een enorm dikke zachte roze eenhoorn. Schot in de roos. "Mijn dochter! Dat is mijn dochter!", riep hij zodra hij het ding uit de verpakking had. 

Hij sleurde dochter mee door het huis, naar opa en oma zelfs. Wij speelden vrolijk mee. Hij gebruikte haar als kussen, als speelmaatje, als troost. Als hij naar school ging kreeg ik de opdracht les te geven aan zijn "dochter". 

En opeens, een paar weken terug, was het klaar. Van de ene dag op de andere dag. Hij had in een biebboek (Bedankt, bieb! Ik zal het censuurbeleid toch wat strakker aan moeten halen!) gelezen over een jongen die te oud was geworden voor knuffels. En dat was hij ook, zo besloot hij. Knuffels werden uit bed gegooid, licht uit, slapen. 

De volgende morgen trof ik hem in een leeg bed. Alle schatjes waren hardhandig uitgezet. En al mijn pogingen om er een paar weer terug te duwen in bed werden wreed verstoord. Knal! Van anderhalve meter op het harde laminaat met hun oogjes. 

Maar vind je het dan niet ziélig voor je dochter, jongste? Ze heeft misschien pijn? Je houdt toch van haar? 

"Zielig bestaat niet, mam." Het is inmiddels een gevleugelde uitdrukking geworden bij ons thuis. 

Nou, dat zijn broer en zus en mama niet met hem eens. Maar hij is onverbiddelijk. Geen knuffels meer. Op die ene héle kleine na die hij recent in zijn schoen vond... Hij is te groot en heeft ze niet meer nodig.

Denkt hij. Ik denk van niet. Maar hij is hard. Voor zijn knuffels en vooral ook voor zichzelf. Zielig bestaat niet. 

dinsdag 6 december 2016

Daarom, misschien

"Mam, waarom moet ik eigenlijk naar school? Ik weet alles al". Groep 4, zit hij nu. Ik geef hem een (denk ik net een beetje te moeilijke) groep acht-som: hoeveel is twee procent van 150?

Hij denkt er even hard over na. "Drie?"

Wow. Het antwoord is goed, hij is trots. Ik ook.

"Maar hoe heb je dat berekend?" Nou, dat kon hij eigenlijk niet vertellen. Hij wist het gewoon.

En juist daarom is het goed om toch nog even wat uitleg mee te pikken op basisschool, voor je verder gaat. Een goed inzicht en gevoel vóór is leuk, maar op een bepaald moment moet je toch terug kunnen vallen op regeltjes, methodes en gewoon hard werken.

Niet altijd leuk, maar wel nodig. Dat je anders flink op je muil kunt gaan in de brugklas hebben we vorig jaar gezien. En dat vond ik persoonlijk ook helemaal niet leuk.

maandag 5 december 2016

Blote voetjes

Kwart voor drie, ik sta op het schoolplein te praten met een collega-moeder. De deur is al open, onze juf met haar klas is er nog niet. Er druppelen wat grotere kinderen naar buiten.

En dan, opeens staat jongste daar. Op zijn blote voetjes?! Hij kijkt om zich heen en zijn gezicht licht op als hij ziet dat ik al op hem afsteven. Schooltas en gymtas hangen om zijn nek, en hij heeft nog een plastic tas. Ik zie nu dat hij ook een andere broek aan heeft, en onder zijn (open) winterjas alleen een onderhemdje in plaats van zijn trui. Het is toch niet weer gebeurd.. derde keer dit schooljaar?  

Hij moest poepen, maar durfde niet, want er is nooit wc papier. En hij wist ook niet of het mocht, want soms mag het niet van de juf, dan moet hij eerst werken. Hij was maar rondjes gaan lopen, want dan kun je het beter ophouden. Maar toen had hij toch in zijn broek geplast. Ook zijn sokken waren nat geworden. En hij moest alles uitdoen van de juf. Dus dat had hij maar gedaan. Ook zijn onderbroek, maar daar was geen schone van, en nu deed zijn piemel pijn, tegen die ruwe leenspijkerbroek. 

Zijn schoenen zitten in de plastic tas, die trek ik snel aan zijn vieze en vooral koude voetjes. Ik zucht eens diep, en kijk om me heen. Geen juf te bekennen. Zou ze wel weten dat hij hier staat? Het is te zot voor woorden. Moet ik naar binnen en haar bij de lurven grijpen of toch maar naar huis en zoon snel uit zijn ellende verlossen met een warm bad en een paar schone zachte warme en passende kleren? Hij koos voor het laatste. 

Ik koos er maar voor per mail de juf om opheldering te vragen. 

Iemand nog een werknemer nodig? Wij hebben geloof ik iemand over die niet helemaal voldoet in haar huidige beroep...  




vrijdag 2 december 2016

Dank u!

Met een kop als een tomaat, een bezweet t-shirtje dat strak over mijn (niet allemaal even gewenste) rondingen staat en een vlecht die helemaal uit elkaar is gevallen verlaat ik de trainingszaal, op weg naar huis. Ik doe niet moeilijk, ben zo thuis en daar maak ik me wel weer wat toonbaar. Niemand kent me hier.

Bij de trap naar beneden staat een keurige flink wat oudere man, ook op weg naar buiten. Met een hoffelijk gebaar laat hij me voor gaan. Hij volgt me in een iets lager tempo de trap af, maar halverwege moet hij toch nog even wat kwijt. "Wat heeft ú een prachtige haardos, mevrouw". 

Kijk. Dat doet toch goed, zo'n complimentje aan het begin van je dag. Ook al moet ik het tegenwoordig kennelijk van de bejaarden hebben. 

Of zou het zo zijn dat de heren op leeftijd gewoon wat hoffelijker en welbespraakter zijn dan hun jongere sexegenoten...  

woensdag 30 november 2016

Surprise voor een puppie lover

Hoe dóe jij dat? Dochters stem verried verbazing en een tikje afgunst. Nou, gewoon. Je knijpt hier een beetje, je kijkt nog eens goed en duwt dan daar nog wat. En dan heb je opeens toch die krantenproppen met alufolie in een soort van model geboetseerd. Nog een laagje behanglijm met natte krant er op en dan verven maar. Ik ben lekker bezig. Jammer dat het maar één keer per jaar mag.



dinsdag 29 november 2016

Zorg

Zondag viel oudste om, keelpijn hoofdpijn maar vooral heeft hij heeft geslapen, geslapen... Toen kwam ik er dinsdag gezellig bij zitten op de bank met een vette keelontsteking en de algehele bibbers in mijn hele lijf. Het was lang geleden dat ik écht ziek met koorts enzo was, en lekker voelt dat niet kan ik vertellen. Dochter begon een dag of drie later. Zomaar uit zichzelf naar bed om 7 uur 's avonds is héél verdacht.. koorts, kuchen...ziek!

En we zijn niet de enige, begreep ik. Half Nederland is ziek. En de één kan makkelijker gewoon even lekker op bed gaan uitzieken dan de ander. In sommige beroepen is dat gewoon lastiger (voor de klas bijvoorbeeld, aangezien er geen invalkrachten meer ingehuurd kunnen worden sinds de nieuwe flex-wet..)

Mijn ouders hebben thuiszorg. Twee keer per week komt er iemand om mijn vader te wassen. (zodat mijn moeder met haar hoogbejaarde lijf dan vervolgens de douche kan gaan schoonmaken.. dat hoort er even kennelijk niet bij, netjes handdoeken in de was of de tegeltjes droog vegen na afloop)  Ze hebben een aantal vaste gezichten, de een wat beter dan de ander.

Maar ook zorgmedewerkers worden wel eens ziek. En wat dan? Ze hadden een héle flinke. Een die gewoon doorging met werken, ondanks die verkoudheid. Doosje paracetamol in de zak, flinke berg zakdoeken en wat keelpillen. Ze deed haar werk, dronk het standaard kopje koffie, gaf nog netjes een handje en verdween weer.

Eigenlijk hadden mijn ouders liever een vervanger gehad, of desnoods een douchebeurtje overgeslagen. Want op een extra bonus van de zorg in de vorm van een griepvirus zitten ze ook niet te wachten...

woensdag 23 november 2016

Jarig

Vandaag ben ik jarig!

En traditie is hier: als je jarig bent word je wakker gezongen door de hele familie. Vandaag ging dat wat moeizaam. Het derde kind lag - zoals al dagen nu - dwars, het eerste kind had nog een zere strot en zere ogen van de griep. Maar hij, zus en vader deden hun best.

Inmiddels zijn ze allemaal naar school en werk, en lig ik in mijn dekentje op de bank, met "ziek-tv" op (iets oppervlakkigs, waar je naar kunt kijken zonder je in te spannen of te veel emoties bij te voelen). Zou met een vriendin taart met koffie gaan halen ergens, maar dat hebben we afgezegd wegens wederzijdse onwelheid. De paar uitverkoren familieleden die vanmiddag zouden komen hebben me gefeliciteerd maar ik zie ze graag een andere keer. Hoef ik er alleen straks nog uit om de kinderen op te halen en iets lekkers voor ze te kopen. 

En weet je wat de leukste verrassing van de dag tot nu toe was? Nee, niet de huisarts die het jammer vond maar geen antibiotica meer voorschreef bij keelontstekingen. (Als u uw mond niet meer open kan krijgen kunt u terugbellen, ondertussen gewoon paracetamol eten...) 
De gemeentewerkers...  Lig ik lekker onder mijn dekentje op de bank te doezelen, hoor ik opeens een godsgruwelijke herrie. Op straat? Het lijkt wel in mijn tuin! De mannen van de gemeente groenvoorzieing met hun bladblazers staan inderdaad gewoon IN mijn voortuin alle bladeren op straat te blazen. Zodat hun collega met de grote zuiger straks zorgt dat ik de rest van de maand niet hoef te bukken en kliko's vol dood blad hoef af te voeren. Jippie!!! Wat een service. (Nou de achtertuin nog. Maar dat durf ik niet te vragen..)

dinsdag 22 november 2016

Grieperig

Oudste zoon, zelden ziek, hing zondag als een vaatdoek op de bank. Keelpijn, hoofdpijn. Maandag bleef hij thuis, vandaag ook. Ik  begon vannacht. Ergens in mijn keel deed iets gruwelijk zeer, en paracetamol en keeltabletten verzachten een beetje maar niet alles.

We zaten dus vandaag samen maar "ziek" op de bank. Dekentje erbij, niet te veel bewegen, soms wat slapen. Op de tv - zoals dat hoort als je ziek thuis bent - een programma dat je eigenlijk alleen opzet als je ziek bent. Zo hadden we vandaag Cesar de Hondenfluisteraar (er ging een wereld voor zoon open!) en Ultimate Survival, ergens in een stukje natuur probeert een stoere vent te overleven met alleen een zakmes en wat kennis van die natuur. Oja, en een hele cameraploeg met mobiele telefoons mocht er iets mis gaan. Toch leuk om te zien.

En omdat ik nou eenmaal moeder ben moest ik er natuurlijk toch weer af. Kinderen halen, kinderen brengen, het oude papier moest weg, er moest nog verf voor een surprise worden gekocht. Dat lijkt allemaal wel te doen, maar als je een uur op je benen staat doen alle spieren pijn en bibber je zo hard dat je een gevaar voor jezelf bent.

Dus snel weer terug onder dat dekentje. Nu met een boekje. Hopelijk is het morgen allemaal beter.

maandag 21 november 2016

Wat vraagt een meisje van 11 aan de Sint?!

Ik heb er al eens vaker over geschreven, mijn haat-liefde verhouding (en onkunde) met make-up. Wat ik een beetje bizar vind is de vanzelfsprekendheid ervan. Vraag eens aan een willekeurige leuke jonge vrouw of ze zich opmaakt, en het antwoord is meestal: nèh, niet zo veel, niet echt hoor. Maar dan bedoelen ze toch dat ze liever niet gezien willen worden zónder dat wat ze wel gebruiken.

Wat ik ook bizar vind is de leeftijd waarop het allemaal begint. De kleuters, die maken er een spelletje van. Dat snap ik nog wel, uit eigen ervaring zelfs. Maar in groep 7 is het al een serieus ding. Meiden van 10 jaar zitten met mascara op het schoolplein in de zandbak te spelen!

Het is natuurlijk ook wel een groepsding en daar hebben dan vooral meisjes last van: ze doen elkaar allemaal na. De ene klas is meer voor mascara terwijl in de andere de meisjes met lippenstift experimenteren. En dat staat niet altijd even goed. Zie je het voor je? Zo'n meisje dat er wel bij wil horen, maar die een vreselijk lelijke afstekende kleur frambozenrood van iemand heeft gekregen, wat absoluut niet past bij haar onopgemaakte fris jonge meisjesgezichtje...

In groep 8 van mijn dochter werden er lootjes getrokken. Dochter had het lootje van één van haar vriendinnen. Cadeau-wens: make-up! En dat voor 4 euro.

We zijn naar een goedkope drogist getogen en hebben een chocolade maskertje, een roze lipgloss en een felblauwe nagellak aangeschaft. Zal ze zeker leuk vinden, al hoopt ze misschien op wat serieuzere grote-dames-make-up. De soort waar haar moeder ook niet van houdt, weet ik. Dan maar je hoop op de Sint vestigen, toch? Maar daar werkten deze twee hulp-sintjes dus ook mooi niet aan mee.

Over een paar jaar zullen wij moeders er niet meer zo veel over te vertellen hebben, vrees ik, wat ze wel en niet op hun smoeltjes smeren. Ik hoop alleen dat ze wel beseffen dat ze mooi zijn zoals ze zijn, dus ook puur natuur. En ook de straat op durven gaan zonder make-up.

woensdag 16 november 2016

Koken met Mammalien

Ik kook het liefst met pakjes en zakjes. Niet omdat dat lekker is, maar omdat ik nu eenmaal niet zo'n keukenprinses ben. Ik weet niet hoe, ik heb er geen zin in, geen geduld voor. De eerste paar maanden op mezelf leefden we dan ook voornamelijk op Chicken Tonight. En dat vonden vriend E en ik nog lekker ook. Ik kan sindsdien zowel de potten als de kip niet meer zien trouwens.

Tegenwoordig probeer ik wel eens wat ánders dan ons standaard snelle makkelijke repertoire. Zonder zakjes. Want vers en gezond is niet alleen gezond maar eigenlijk wel veel lekkerder. Meestal mislukken mijn experimenten trouwens. De bietensalade met makreel uitgezonderd, die was erg lekker. Maar ik ben een kok die zelfs de (kant en klaar gesneden maar wel redelijk verse) hutspot kan verprutsen omdat ik er te weinig - of erger - veel te veel peper in gooi of de verhouding groetne-aardappels weer eens verkeerd heb ingeschat. De zelf gemaakte pastasaus laatst was zéér gezond maar wel heel erg basic en leek meer op een olvarit groentehap dan op een romige saus. Hoe dóen andere mensen dat toch?

Vandaag ga ik toch mijn best weer eens doen. Ben de hele middag alleen thuis: tijd om lekker stoofperen te laten sudderen. Stoofperen zijn hier altijd een succes. Echt Oudhollands eten, maar de kinderen lusten het ook én mama kan het bijna niet verprutsen. Daarbij heb ik van mijn moeder een heuse braadpan gekregen (hoe heb ik de afgelopen 20 jaar zonder gekund?!) en heb ik haar recept voor de Oudhollandse Gehaktbal op een briefje. Vers gesneden bietjes erbij koken en desnoods wat appelmoes (uit pot) om de kinderbuikjes wat extra af te vullen en klaar is Mammalien's eerlijke avondeten.

Hoeveel tijd besteed jij normaal gesproken aan het avondeten? 

Fixed versus growth mindset

Oudste heeft er last van, geloof ik. Middelste iets minder. Jongste erg, of in ieder geval, het valt nogal op. Een fixed mindset. Hij kán het, of hij kan het niet. En krijg hem dan maar eens zover dat hij het proberen wil. Krijg hem maar eens zover dat hij zichzelf zover krijgt dat hij het proberen wil. Want falen, dat is niet leuk. Dan kun je beter niks doen. Stilzitten, weglopen, grapjes maken. In ieder geval niet proberen en mislukken.

De zwemles was een mooi voorbeeld. Dankzij juf Y, met zachte geduldige hand maar ondertussen ouderwets grondig, is hij erin geslaagd die zwemslag er in te krijgen. En nu doet hij ook in het vrijblijvende groepslesje meer dan enthousiast mee. Tekenen en knutselen, daar heeft hij een achterstand van jaren maar moet af en toe toch wat doen op school.

"Hij zegt dat hij op de vorige school nooit heeft hoeven knippen?", kwam de juf naar me toe. "Maar ik heb het hem geleerd hoor, eventjes, en toen hij eenmaal wist hoe hij de schaar moest vasthouden ging het keurig langs het lijntje!". Ze was erg content met haar pedagogische overwinning. Ik ben benieuwd wat ze er de volgende keer dat er geknutseld moet worden van terugziet. Waarschijnlijk beweert hij weer bij hoog en laag dat hij nog nóóit heeft leren knippen en krijgt hij het papier weer niet doormidden.

En nu judoles. We zijn al overgestapt op een club waar de leraren ook pedagogische ervaring hebben. Hem in de gaten hebben als hij ergens onderuit probeert te komen. Op een positieve manier stimuleren en vooral ook duidelijke instructies geven als het niet lukt. Want zo snel als hij rekenen oppakt, zo langzaam is hij als er nieuwe bewegingen moeten worden geleerd.

Zal ie wel van zijn moeder hebben, bij elke dansles was het weer een puzzel hoe je nou die benen en die armen ...

woensdag 9 november 2016

Inspanning is geen garantie voor succes

Deze week was de tweede meetavond van het afvalprogramma. Was ik de vorige keer dan wel veel in kilo's kwijt, er was wel wat centimeter af en vet had plaatsgemaakt voor spieren. Helaas was er deze keer wéér niets af, en erger nog, het vetpercentage was weer omhoog, ten koste van de spiermassa.

En daar baalde ik flink van. Ik heb namelijk flink mijn best gedaan, zeker met sporten. Het zal toch verdorie niet allemaal in één weekend teniet zijn gedaan. Na die pannenkoek voor man's verjaardag en die halve zak Pringles met  drie twee wijntjes  op ons "The Voice" familie tv avondje?  

Maar goed, even uithuilen en wederom met frisse moed er tegenaan. Vanochtend was het heerlijk rustig in de sportzaal en pas na anderhalf uur had ik er genoeg van. Ik mag dan nog steeds niet de kledingmaat hebben die ik me als doel had gesteld, ik ben wel fitter en sterker dan toen ik twee maanden terug begon.  

Maar mocht ik over drie weken wéér niets kwijt zijn (ik wil niet denken aan het scenario dat ik áángekomen ben!) dan vreet ik mijn schoen op. Of een frustratie-tompouce. Of ik zet m'n hormoonhuishouding eens lekker helemaal op zijn kop. 

dinsdag 8 november 2016

Het mag wel wat vriendelijker allemaal

Ik was een lange blog aan het typen over wát me dwars zat. Op school, vanmorgen, en ook eerder al, op het plein. Sommige ouders... je zou ze je ergste vijand niet gunnen.

Ik weet nog een goede basisschoolleraar die altijd riep dat het "in de klas met de kinderen echt ontzettend leuk was, maar die ouders..." Ik heb soms medelijden met het piepjonge juffie, dat zo vaak belaagd wordt door hele hordes veel te assertieve ouders die één voor één éven moeten vertellen dat hún kind veel meer aandacht nodig heeft. En dat doen ze dan precies om half negen, aan de deur van de klas. En de kinderen maar braaf in de klas zitten wachten tot alle ouders weggebonjourd zijn en de juf éindelijk aandacht voor hen heeft...

Nog meer medelijden had ik met dat ene kind, trouwens, vorige week, dat iets niet wilde doen. En dat Moest, van de drillinstructeur hulpouder. "Wat Moet Moet, Koste wat Kost, geen Uitzonderingen! Anders denkt straks iedereen..."  Waaróm het mannetje niet wilde, daar had vooral zijn eigen moeder geloof ik schuld aan. Maar in plaats van dat de betrokken volwassenen het op een ander tijdstip samen uitvechten kreeg het mannetje te horen dat er gewoon maar geluisterd diende te worden. "Ook al is dat niet leuk".

Ik vond het niet zo prettig, deze sfeer. En waar ging het nou helemaal over? Volgens mij uiteindelijk meer om de strijd en de principes dan om wat er nou eigenlijk wel of niet gedaan moest worden. Consequent zijn is leuk, maar het moet niet star worden. En moet je toch doordrukken, doe het dan wat kindvriendelijker. Wat mij betreft mag je geen hulpouder (of juf) of moeder worden als je geen gevoel voor kinderen hebt.

Het blogje wilde niet vlotten. En toen kwam ik bij HuizeHens de volgende quote uit haar krant tegen.










Dat is wel een hele mooie. Ik weet wat ik voor persoon en wat voor moeder ik graag zou willen zijn.

vrijdag 4 november 2016

De koffietag

1. Wanneer dronk jij je eerste kopje koffie? En hoe smaakte dat?

Ik denk dat ik ergens tussen 8 en 11 was. Er ging heel veel koffie doorheen bij ons thuis. En dan mocht ik wel eens proeven. Met veel melk er in, en suiker. Ik vond het helemaal niks. Pas toen ik een jaar of 17, 18 was ging ik opnieuw koffie drinken. Zonder melk, al snel ook zonder suiker. En dat beviel goed.

Rond mijn twintigste zat ik op de top van mijn koffieverbruik, gezellig met medestudenten in de kantine van de universiteit. Thuis dronk ik weinig, op het werk later wel redelijk veel. Toen ik voor het eerst zwanger werd ben ik gestopt met koffie drinken omdat ik het niet lekker meer vond. De laatste paar jaar drink ik af en toe weer wat, maar niet te veel want kan er niet goed meer tegen.

2. Met wie drink jij graag koffie?

Bij mijn ouders is het altijd gezellig, "op de koffie". Al drink ik daar liever (slappe) thee, ik vind de koffie daar niet zo lekker. Uithuizige koffie in een tentje hier of daar drink ik graag met vriendin N., die heel goed is in het drinken van koffie met iets lekkers erbij :-) En dan natuurlijk ondertussen fijn roddelen bijkletsen.

3. Op welke momenten van de dag drink je koffie?

Negen uur ´s avonds, voor de tv. Als twee kinderen op bed liggen en de derde nog gezellig even beneden komt bijpraten. Ben overigens de enige in huis die koffie drinkt. Oudste pakt zelf een siroopje en man hoeft niets.

4. Wat is je favoriete koffievariatie?

Cappuccino.

5. Wat is je favoriete koffiemerk?

Ik heb een Dolce Gusto, maar andere merken doen het vast ook goed.

6. Probeer je vaak nieuwe soorten/smaken uit of blijf je trouw aan één soort/smaak?

Zelden. Heb nu een espresso machiato geprobeerd. Ook omdat ik tegenwoordig snel reageer op koffie doe ik voorzichtig.

7. Heb je aparte soorten/smaken in huis voor je gasten?

Ja, een `gewone` Dolce Gusto variant. Maar geen idee hoe die smaakt, zelf nog niet geprobeerd, haha

8. Waar koop jij je koffie?

Gewoon bij de supermarkt. De koffie buitenshuis is bijna altijd lekkerder trouwens. Zelfs als die uit de automaat van de zwemclub komt.

9. Hoe drink jij je standaard kopje koffie?

Cappuccino, zonder suiker.

10. Wat vind jij het lekkerst bij de koffie?

Zo´n ouderwets roomboterkoekje. Maar ik koop ze nooit.

11. Een gemene: nooit meer koffie of nooit meer thee?

Thee drink ik meer, hoewel koffie wel lekkerder is.

dinsdag 1 november 2016

Schrijven is zo leuk

Een groot deel van mijn familie schrijft. Zowel aan de "warme" als aan de "koude" kant wordt er niet alleen veel gelezen maar ook veel tekst geproduceerd. Van poëziebundels in eigen beheer tot informatieve foldertjes voor het ziekenhuis. De één volgt een cursus en doet mee aan wedstrijden, de ander brengt een boek in eigen beheer uit. Ik blog wat en schrijf zo nu en dan een zakelijke tekst. Heel wat anders daar waar ik echt jaren voor op de universiteit heb gezeten, maar wel ontzettend leuk om te doen.

Ik was vroeger als schoolkind ook druk met verhalen schrijven, zelf "tijdschriften" maken, brieven schrijven naar mensen die ik elke dag ook gewoon zag...  Lang voor het internet bestond (..) had ik heuse "penvrienden" in het buitenland waar ik lange brieven vol met middelbare-school-Engels op vrolijk gekleurd papier mee uitwisselde. 

Dochter heeft het dus wel in haar genen. Ze verzint verhalen, maar schrijft ook graag in haar dagboeken bijvoorbeeld. Ze wil later misschien journalist worden, maar liever nog presentatrice bij het jeugdjournaal. Als klein meisje maakte ze natuurlijk ook "boekjes" (schap is moe, schap gaat slaapen, einde!! en dan met een levensgrote foto van een schaap er bij geplakt om de pagina wat op te vullen...). 
Afbeeldingsresultaat voor prijs
Inmiddels zit ze in groep 8. Bij de laatste kinderboekenweek was er een wedstrijd op school. Kinderen moesten een verhaal schrijven over grootouders, en het moest spannend zijn. Ze heeft er goed haar best op gedaan en dat was te zien. Spannend, mooie zinnen, goed opgebouwd, met goede plot en niet afgeraffeld aan het einde. Voor ze het inleverde mocht ik het lezen. Op een paar kleine letters na die ik in hoofdletters heb omgetoverd vond ik het perfect. 

En kennelijk vond school dat ook, want haar verhaal werd uitgekozen en bekroond met een van de twee Gouden (school) Griffels. 

Yeah!!!! Dochter blij, MamaLien enorm trots.Eigenlijk nog trotser op dit initiatief en resultaat dan op de tien die ze terugkreeg voor haar taaltoets.