donderdag 23 november 2017

Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en school. Aan mij om te bepalen hoe ik mijn ochtend in ga vullen. En ook dat voelt als een soort cadeautje. Ik kan gaan werken, maar ik kan mezelf ook verwennen met eh... tja.

Waar word ik blij van? Zo dacht ik. Los van dat i
Zomaar een foto waar ik heel blij van word
(mijn eerste baby, en flink aantal schoenmaten geleden)
k meestal(*) gewoon elke dag opsta met een vrolijk en positief gevoel (en daar heel blij mee ben), word ik nog blijer van

- het zonnetje dat schijnt! Liefst op een droge en windloze dag
- vrolijke vriendelijke vreemde of semibekende mensen die je onderweg blij toeknikken
- veel reactie op mijn stukjes :-)
- een gezellige poes op schoot en een gevoel van rust in je hoofd
- een weegschaal en vooral spiegel die me laten zien dat ik goed op weg ben

Een kinderhand is gauw gevuld, ook als je al 49 bent. Leuk, maar lastig zelf te regelen.

Hoewel het afmaken van mijn lange to-do list fijn is en ik graag resultaat zou zien, is een ochtendje  ongegeneerd niets doen ook fijn. Een legpuzzel met heel veel stukjes maken? In bad liggen, op de bank onder een dekentje naar Netflixx kijken? Boek helemaal uitlezen? Of zomaar eens een keer geld uitgeven aan mezelf: naar de sauna? De schoonheidsspecialiste (nee, dat doet pijn!) De bioscoop? Een stukje wandelen en een cappuccino met taartje in een gezellig tentje? Nieuwe pumps kopen? Naar het strand? Een museum nu de museumkaart nog geldig is?

Te veel keus soms.

Een blog schrijven dan maar? Wie weet kom ik nog op goede ideeën.

maandag 20 november 2017

Een beetje aandacht voor de maaltijd graag

Ik moet een kwartiertje blijven wachten, op tafel ligt een Allerhande. Even bladeren dan maar. Wie weet vind ik wat. Een keertje iets anders eten, mijn niet al te grote recepten-repertoire uitbreiden met iets nieuws is wel een goed idee.

Tussen de  noodzakelijke advertenties (dat snap ik, ze moeten ook geld verdienen, ik kijk er wel doorheen) vind ik de eigen artikelen. Hier en daar een recept, maar vooral moet ik kennelijk in de mood komen door de hele uitstraling van het blad. De ene hipster baard na de andere gezellig uitziende kok. Foto's van open haarden, warme kleuren. Rake teksten met veel trefwoorden die het de laatste tijd goed doen in foodminnend Nederland. Styling. Zelfs de foto's van het eten zien er uit alsof ik er zelf helemaal niets mee kan. Nog los van de accessoires die ik mis. De opeenstapeling van ingrediënten, keurig uitgelijnd of heel doordacht losjes neergelegd met alle kleuren en vormen in een evenwichtige verdeling.


Het is me wat, de foodindustry. Met al die hippe culinaire blogs, fotografen die zich helemaal gespecialiseerd hebben in het fotograferen van iets kunstmatigs dat meer op lekker eten lijkt dan het eten zelf. Het is een wereld op zich geworden. Mij gaat dat allemaal een stapje te ver.

Nee, dan de foto's van gerechten in restaurants in warme toeristische streken, die al decennialang achter het raam in de zon hangen te vergelen en vergroenen. Groene patat links, een vaag stuk vlees in het midden, rechts een klodder van het een of ander. Ook dat is het eigenlijk niet.

In een restaurant vind ik het wel aardig als er iets bijzonders op het menu staat en mogen ze het ook nog wel wat presenteren, maar daar heb ik thuis ten eerste het publiek en ten tweede het geduld en ten derde het talent niet voor. Ik ben al blij - als het geen eenpansgerecht is - dat ik alle onderdelen ongeveer tegelijk klaar heb en kwak dan alles zo snel mogelijk naast of bovenop elkaar op een bord, ondertussen de kinderen aanmoedigend snel wat bestek neer te leggen en wat glazen te pakken.

Bij mij komt niemand genieten van een twaalf gangen tellend kerstdiner, dat moge duidelijk zijn. 

dinsdag 14 november 2017

Te groot voor sinterklaas. Bestaat dat?

Oudste zoon, 2 1/2 jaar. Wij, zeer enthousiaste jonge naïeve ouders, sleepten de peuter mee naar de intocht van de Sint. Het was koud, het was nat, er stonden héél veel mensen op een kluitje en het duurde lang. "Wanneer gaan we naar huis?" Toen Sint er eindelijk aangetuft kwam in zijn bootje was had hij zijn interesse verloren.
Is het nu wel of niet leuk?!

Beetje te spannend, al dat vreemde gedoe

Oudste zoon, 3 en een half. Op het lokale winkelcentrum komt een de Sint met Pieten. Ik duw zoon naar voren, zoon duwt terug. Hij wil niet. Is opeens ontzettend bang en verlegen en wil NIET naar Piet. Ook niet als hij dan pepernoten krijgt. Ik moet zeggen, de meerderheid van de Pieten is zeer lief voor gevoelige kleine kindertjes. Die pepernoten zijn er toch gekomen.

Oudste twee, in Center Parcs huisje. Ergens in de avond, eind november. Het is beredonker, er wordt op de deur van het hutje geklopt. Oudste heeft het er nog járen later over hoe eng het was dat hij in de avond alleen een wit gebit zag, het zwarte gezicht en donkere kleding van de Piet in kwestie viel nogal weg tegen de donkere bossen op de achtergrond.
Overigens was die avond eigenlijk jongste als baby de enige die het allemaal niet zo spannend vond. Hij lag heerlijk bij een zwarte Piet met ontluikende vaderlijke gevoelens op schoot en lachte braaf omhoog.

Verlegen


Dochter, keek de kat nogal uit de boom toen Sint op bezoek kwam. Vond het bere-eng, maar is wel zo gehaaid dat ze voor de vorm even lachte en een pakje kwam aanpakken en op verzoek heeel zachtjes een liedje zong als ze een goede bui had. Wel vond ze het idee dat er zomaar pieten in huis kwamen als niemand oplette erg eng. Sindsdien gooit Piet alles door de brievenbus, zó in de schoentjes. Wat best knap is als je bedenkt wat het formaat van die pakken is.

De anti-climax


Jongste zoon. Ouders hebben inmiddels geleerd. We beginnen niet te jong, niet te vroeg in november, we doseren. Niet naar álle feestjes waar die ouwe baardmans verschijnt, we maken keuzes. En dan nog. Zijn hoofdje liep om van de spanning, de vragen, de verwachtingen. Je zag hem vermoeider en witter worden, met als (anti)climax het moment dat Sint éindelijk zijn opwachting had gemaakt op 5 december op school, en jongste het hele schoolplein onderspuugde. Zo. Klaar. Naar huis, onder een dekentje, geen Sint meer gezien dat jaar.

Spagaat tussen niet kunnen begrijpen maar wel willen geloven


Even los van een paar "missertjes" zoals hierboven hebben ze alledrie hele leuke herinneringen aan Sinterklaas, en veel geslaagde feestjes gehad. Ik wil alleen maar zeggen dat het niet niks is voor kinderen. Zeker niet voor die diep nadenkende en hoog gevoelige kinderen waarvan ik er ook een stuk of drie heb. Alle soms heftige spanningen, hoge verwachtingen, opgewonden blijdschap en flinke niet toe te willen geven angsten, alle emoties door elkaar. En dan die een enorme spagaat omdat ze ergens wel weten dát het allemaal niet kan en klopt maar tóch heilig willen blijven geloven.  Met een beetje fantasie en goede wil hadden ze dat, als wij ouders daar geen stokje voor gestoken hadden, tot ver na de puberteit gedaan ben ik bang. Oudste zoons gevleugelde woorden nadat ik hem had ingewijd in het Grote Geheim: "Ik had het liever niet willen weten..." (waarna hij boos en wrokkig ging zitten sippen in een hoekje). Dochter was teleurgesteld (maar haar kon ik blij maken met het vooruitzicht dat ze mocht helpen jongste voor de gek te houden!). Jongste doet nog steeds of zijn neus bloedt als het op het bestaan van de Sint aankomt.

Aan de andere kant, toen ze wat groter werden en een en ander meer konden plaatsen vonden ze het feest nog steeds heel erg leuk. Nog steeds een beetje spannend, nog steeds cadeautjes en snoep, maar behapbaar. (Die spanning dan, ik heb het maar niet over al die snoep...) Dus nog lang nadat het Geloof sneuvelde werd er een spurt naar de tv ingezet als Het Sinterklaasjournaal begon. En werd er vorig jaar enorm veel lol gemaakt met de app waarmee je gratis naar Sinterklaas kunt bellen en hem álles kunt vragen.

Te oud voor Sinterklaas?

Dit jaar voor het eerst vieren we geen Sinterklaas met de rest van de familie. Door omstandigheden. En bovendien, met 8,12 en 14 zijn ze misschien wat groot voor het verhaal en het schoen zetten. Misschien maak ik me er maar van af met 3 cadeautjes en een zak pepernoten en een gezellig filmavondje?

Dacht ik. Dochter vind van niet. Ze wil schoen zetten en op 5 december een huis vol met bezoek en koek en zopie. Die surprises, dat is een twijfelgeval, hoop werk en kost veel tijd, maar is toch wel leuk. Eigenlijk heeft ze gelijk. Het is een veel te leuk feest om zomaar opzij te zetten.

maandag 13 november 2017

Het past niet meer. Tips gevraagd

En weer een nieuwe layout. De vorige had wel iets fris, maar het werkte helaas niet helemaal lekker. Bij het zoeken naar een nieuwe lay-out in het standaard blogger lijstje kwam ik eigenlijk niet veel tegen wat me aansprak.

Ik ben een tijdje met Wordpress bezig voor een andere site, en dat heeft natuurlijk veel meer mogelijkheden. Aan de ene kant wil ik graag iets "professioneler" bloggen, aan de andere kant vraag ik me af of dat weer een "Mammalien"  moet worden. Als ik toch overstap naar een ander platform en een domeinnaam aan moet vragen, vraag ik me af: pást Mammalien nog?

Ik voel me een Mammalien, zal altijd zowel de Lien als de Mama blijven, ook al ben ik 100. Aan de andere kant, het schept misschien wat verwachtingen bij (nieuwe) lezers. Al een tijdje geen echte real life stories meer over zwangerschap, luiers verschonen of fruithapjes. Straks zit die Mammalien in de overgang, heeft ze het herintreden en carrière in haar hoofd, of is ze een zeer welgestelde pensionado (nog even bedenken hóe dan). En dan komen al die doodvermoeide, net moeder geworden meisjes die mijn dochter hadden kunnen zijn lezen op een blog die niet gaat over zwangerschapsstrepen maar over jicht. Niet over de eerste keer naar de peuterspeelzaal maar over de eerste keer bowls spelen in de bejaardensoos.

Hopelijk valt dat mee. Maar wát te schrijven, voor wie, en hoe dat dan te noemen?  Ik ben er nog niet helemaal uit.

Tips zijn welkom. Tot die tijd maar even deze layout.

zondag 12 november 2017

Wat zit er in mijn nachtkastje

Weten jullie nog, vroeger die tag "wat zit er in je handtas", of  "wat zit er in je koelkast"? Dan moest je per direct een foto maken van de inhoud ervan en op je blog publiceren, zonder dat er dingen uithaalde. Meestal best génant (voor jezelf dan, want iedereen heeft een enorme berg nutteloze troep en tampons in haar handtas zitten toch?) Eigenlijk ook wel weer leuk om na jaren terug te zien en te merken dat ook die inhoud aan vernadering onderhevig is. Vooral de koelkast blijkt nog véél voller (en leger) te kunnen, met pubers in huis...

Vanochtend viel mijn oog op mijn nachtkastje en het idee voor een nieuwe blog was geboren.

Op te delen in twee delen trouwen. Ten eerste, wat zit er in mijn nachtkastje? Het tweede, wat ligt er eigenlijk náást mijn nachtkastje? Bij gebrek aan ruimte...  Deel één komt morgen. Vandaag deel twee.

Wat ligt er niet in of op mijn nachtkastje maar bij gebrek aan ruimte naast mijn bed?






Boeken, dus. En een heleboel stof. 
  • Van idee naar app. Geleend van de bieb. Wil ik nog wel eens leren, zelfs apps maken. Boek Ziet er overzichtelijk en toegankelijk uit, maar heb de moed nog niet gehad het boek ook daadwerkelijk te lezen.
  • Ook van de bieb: Boeddhisme voor alledag. Boeddhisme spreekt me altijd aan, maar hoe het precies zit en om het nou ook daadwerkelijk toe te passen, dat vergeet ik dan weer. Als ik in de mood ben bestel ik dan zo'n boek in de bieb. Maar die mood gaat ook weer snel voorbij, en dan komt het lezen er weer niet van.
  • Twee kleine boekjes: De gids over hoogbegaafde kids, 80 vragen en opvoedtips. En De gids over emoties bij kids. Ook 80 tips, bedoeld voor ouders van de wat gevoeligere kinderen die soms niet weten wat te doen met hun eigen gevoelens. Heel herkenbare "problemen", dingen waar we tegenaan lopen. Goed kort uitgelegd,  met praktische tips inderdaad. Ook om nog eens na te lezen.
  • Een boek over google analytics, analyse tool van Google die je vertelt hoe jouw website (niet deze, daar staat het niet op) presteert. Welke zoekwoorden doen het goed, waar komen je bezoekers binnen en hoe lang blijven ze. Waarom gaan ze uberhaupt weer weg zonder iets van je te kopen of op je ads te klikken. 
  • Op dieet? Doe normaal! Van één van jullie als tips gekregen. Het beste dieetboek ooit. Gelezen, maar ligt klaar voor nog een keer.
  • Het vervolg op het meesterwerk "Slim, maar...", over kinderen met een goed verstand maar wat mindere executieve vaardigheden. Het zit er wel maar het komt er niet uit. Vergeten kwijt en afgeleid. is een vervolg. Zeker van toepassing, ook op mijn zonen, met tips voor ouders. Gelezen, naslagwerk. Reminder. 
  • Gone is een krijgertje. Geen idee nog waar het over gaat. Is vast heel spannend. 

Van die boeken die ik éigenlijk heel interessant vind maar waar ik steeds maar niet toe kom. Ik lees namelijk vooral mijn e-reader. Die hier op de foto niet bijligt omdat ik hem mee naar de bank beneden heb genomen. Die leest fijn, zonder leesbril, met wat groter lettertype en verlicht scherm. Maar vooral staan er goeie boeken op. Zoals Nicci French, Zondagochtend breekt aan. En dat trekt toch net even wat meer dan lezen of herlezen van de papieren boeken die hier liggen. Ze liggen er dus nog wel even, ben ik bang.

Wat ligt er naast, op of onder jouw nachtkastje? Lees je voor je gaat slapen en zo ja wat dan?

donderdag 9 november 2017

DIY battle: borduren vs 3d-printen

Meestal, als er een knoop los zit of er een kledingstuk ingenomen moet worden bellen we oma. Mijn vijf jaar geleden aangeschafte naaimachine moet namelijk nog steeds unboxed worden. Geen idee hoe het ding werkt. En mijn moeder doet het graag en goed.

Toen er dan dan toch laatst opeens een spoedklusje was en oma niet beschikbaar, moest ik, onder toeziend oog van dochter en jongste zoon, mijn naaigerei uit het vet halen. Met de hand, naald en draad heb ik een kleine maar noodzakelijke reparatie (operatie?) aan een van de knuffels uitgevoerd.

Samen met mijn naaigerei kwam er ook een aantal kleurige strengen borduurgaren tevoorschijn, en zelfs een proeflapje waarop ik het een en ander aan letters borduren heb uitgeprobeerd.
Dochter was zeer onder de indruk. Of ik dat had gemaakt?! Zelf?! Net als die schilderijtjes bij oma op zolder? Eh... Ja. Vroeger, toen ik jong was en volop tijd en geduld had deed ik dat soort dingen wel.

(Paddington 1995 voor babykamer nichtje)

(Als je goed kijkt zit er vast wel ergens een foutje. Maar zoals oma altijd zei: "als je hard loopt zie je het niet".)













Als kind leerde ik de beginselen van haken en breien van mijn oma en moeder, en heb net zolang zitten pielen en proberen en oefenen tot het lukte en ik steeds meer kon. Kleding voor mijn poppen en pluche, zo'n leuk hoedje voor de wc rol op de hoedenplank van de auto, later truien voor mezelf. Toen er babyneefjes en -nichtjes kwamen had ik helemaal een geweldige doelgroep en heb ik naast truitjes ook nog vet zitten borduren op schilderijtjes met namen en geboortedata.

Wow. Dat wilde dochter ook kunnen. Ik legde dus kort uit hoe de kruissteek moet, en zij begon met frisse moed aan project smiley. Het ging best goed, maar alle begin is moeilijk, en na een paar minuten zat ze helemaal vast met haar naald en draad en was ze gefrustreerd. Veel te moeilijk! Ze gaf het op.

Om boven op haar kamer een mobiele telefoon te gaan maken met haar 3d-pen. Met een klein beetje hulp van YouTube en veel gepiel en proberen flanst ze inmiddels de mooiste dingen bij elkaar. Wow. Dat wil ik ook, maar mij lijkt het veel te moeilijk...

Een heuse iPhone!
Met knopjes opzij en oplaadmogelijkheid van onderen.
Voorkant iPhone 3d-pen
kijk die icoontjes!
Achterkant 3d-pen gemaakte iPhone

woensdag 8 november 2017

Geen zin in!

Hij zit dit jaar weer eens in een nieuwe klas.  Heeft hij het naar zijn zin op school? Zijn de andere kinderen aardig? Bijna allemaal. Die ene niet. En zo bespreken we samen de andere kinderen in zijn klas. En weet je mama, Milan zegt bijna altijd hetzelfde: "Geen zin in!" Wat meer klinkt als "geen sjin-in", met een raar piepstemmetje en bijzondere intonatie. Als de juf uitlegt wat ze gaan doen, als de juf vraagt of hij zijn boeken wil pakken, als de juf zegt dat hij op zijn stoel moet gaan zitten. Geen-sjin-in. We moeten er allebei om lachen. 

Zoon is dan soms net gekke (Oost-indische) Henkie als het gaat om hoe-het-heurt en wil nog wel eens ongepast gedrag voor zijn leeftijd vertonen, maar kennelijk heeft hij toch wel het een en ander in de gaten. Vooral bij ándere kinderen. Zoon kan het geluid perfect imiteren, maar het bijbehorende gedrag slaat hij gelukkig over.

Inmiddels is het een soort inside joke geworden. Tenminste, ik hoop dat zoon zich in de klas weet in te houden en dat daar niet al te belachelijk maakt. Laatst was ik voor een hulpouderklusje op school en kreeg een wat nukkige jongen onder handen. Vroeg hoe hij heette. Milan, dus. De bewuste Milan. Ik keek mijn zoon aan, we wisselden een blik en godzijdank hield hij wel zijn mondje dicht maar in mijn hoofd klonk het: GeenSjinIn!

Heerlijk.

Waar ik blij van word

Vandaag ben ik jarig! Na het gezinsritueel van wakker zingen en felicitaties en cadeau´s op bed zijn man en kinders vertrokken naar werk en ...